Έκτρωμας Βοθρίνι

Χωρίς (άλλα) λόγια…

Ξημερώνει…

Το περσυνό σχολικό έτος, το 2017-18, η κινηματογραφική ομάδα του 8ου Γυμνασίου Πειραιά, στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος κινηματογράφου με θέμα το ντοκιμαντέρ και τα είδη του, δημιούργησε την ταινία μικρού μήκους «Ξημερώνει στο Γεντί Κουλέ». Το γύρισμα της ταινίας έγινε στις ιστορικές φυλακές του Γεντί Κουλέ στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια 3ημερης εκδρομής της ομάδας για τον σκοπό αυτό. «Γεντί Κουλέ» είναι η οθωμανική ονομασία με την οποία είναι γνωστό το Φρούριο του Επταπυργίου, στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης (yedi=επτά, kule=πύργος). Το Φρούριο του Επταπυργίου ολοκληρώθηκε κατά στάδια σε διάφορες φάσεις οικοδόμησης, από τα παλαιοχριστιανικά χρόνια έως τα ύστερα βυζαντινά, ενώ ο τελευταίος —ο μεσαίος— πύργος κτίστηκε από τους Τούρκους αμέσως μετά την άλωση της πόλης το 1430. Σκοπός του φρουρίου ήταν η οχύρωση της πόλης. Βεβαίως με την πάροδο των αιώνων το φρούριο έπαψε να υπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε, και ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα η οθωμανική διοίκηση το μετάτρεψε σε φυλακές, που έγιναν διαβόητες για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, ενώ η απόδραση από αυτές αποτελούσε αδιανόητο εγχείρημα. Η ελληνική διοίκηση, στη συνέχεια, εξακολούθησε να χρησιμοποιεί τις εν λόγω φυλακές μέχρι λίγα χρόνια πριν από το τέλος του 20ού αιώνα (το 1989). Θεωρούνταν φυλακές ύψιστης ασφάλειας, αποτρόπαιο κάτεργο για τους κρατούμενους, απέναντι στους οποίους η σκληρότητα των δεσμοφυλάκων ήταν τέτοια, που έγιναν το σύμβολο του τρόμου και της απανθρωπιάς στη Θεσσαλονίκη. Κατά την περίοδο από τη Μεταξική δικτατορία έως την μεταπολίτευση (1936-1974) οι φυλακές αυτές χρησιμοποιήθηκαν και για τον εγκλεισμό πολιτικών κρατουμένων. Εκατοντάδες πολίτες γνώρισαν εξαιτίας των αριστερών πολιτικών τους πεποιθήσεων το τρομακτικό αυτό καλαστήριο, όπου τα ουρλιαχτά από τους βασανισμούς ακούγονταν μέχρι την πόλη. Πολλοί από αυτούς είτε υπέκυψαν στα βασανιστήρια είτε οδηγήθηκαν από εκεί στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι ιστορίες που έρχονται από εκείνη την εποχή αμαυρώνουν την ιστορία της πόλης και της ελληνικής πολιτείας γενικότερα.

Τῷ καιρῷ ετούτῳ (Μέρος Β')

Μια αλλιώτικη ιστογραφή (σε δύο μέρη, Α' και Β') με άρωμα… θείας λειτουργίας (μετά κηρύγματος στο τέλος, όπως συνηθίζεται)

Ο τίτλος της σημερινής ιστογραφής είναι ακριβώς ο τίτλος ποιητικής συλλογής του Μάνου Παναγόπουλου (Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή), πλην άλλη σχέση δεν υπάρχει της ιστογραφής με την ποιητική συλλογή.

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Στην αρχή δεν πέρναγε μέρα να μην αναφερθούμε, έστω και για λίγο, στην περίεργη αυτή ιστορία του ιδιόρρυθμου φίλου μας επιστήμονα. Μα ο πανδαμάτορας χρόνος στο διάβα του ξεθωριάζει και τις πλέον ανεξίτηλες εντυπώσεις και αμβλύνει και τα πλέον έντονα συναισθήματα της στιγμής που ερχόμαστε σε πρώτη επαφή (ζώντας τα ή μαθαίνοντάς τα) με τα οποιαδήποτε γεγονότα, ακόμη και τα πιο συγκλονιστικά. Πράγματι, ύστερα από λίγο καιρό αραιά και πού μονάχα τον θυμόμασταν τον φίλο μας. Εξάλλου και ο ίδιος είχε εξαφανιστεί από την παρέα μας —πράγμα όχι ασυνήθιστο έτσι κι αλλιώς. Μια μέρα ωστόσο κάποιος από την παρέα μας —είχαμε μαζευτεί στο συνηθισμένο μας στέκι— είχε την έμπνευση να ρίξει στο τραπέζι ένα σενάριο, φανταστικό μεν αλλά καθόλου απίθανο, βασισμένο ακριβώς σ' αυτή την πραγματική ιστορία της ηθελημένης καταστροφής ενός έργου από τον ίδιο τον δημιουργό του. Ας τον ακούσουμε, και θα καταλάβετε γιατί αυτό το σενάριο κυριάρχησε ή, μάλλον, μονοπώλησε τη συζήτηση εκείνης της συνάντησής μας:

—Βρε παιδιά, τι να γίνεται ο φίλος μας ο Χ.; Σαν πολλες μέρες δεν έχει να φανεί; Λέτε να ετοιμάζει κάτι καινούργιο;

—Ναι, για να το αχρηστέψει στο τέλος… σχολίασε δηκτικά ο Δ.

Τῷ καιρῷ ετούτῳ (Μέρος Α')

Μια αλλιώτικη ιστογραφή με άρωμα… θείας λειτουργίας (μετά κηρύγματος)

Ο τίτλος της σημερινής ιστογραφής είναι ακριβώς ο τίτλος ποιητικής συλλογής του Μάνου Παναγόπουλου (Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή), πλην άλλη σχέση δεν υπάρχει της ιστογραφής με την ποιητική συλλογή.

Τῷ καιρῷ ετούτῳ… Και ήρξατο ο ιστολόγος (η αφεντιά μου) διηγούμενος την παραβολήν ταύτην:

Εντάξει, στα νεοελληνικά λοιπόν:

Ζούσε στις μέρες μας ένας σπουδαίος επιστήμονας και ερευνητής, μεγάλος και τρανός, πλην αρκετά —έως υπερβολικά— ιδιόρρυθμος. Τον τελευταίο καιρό κάποια, προφανώς πολύ σημαντική, εργασία τον είχε απορροφήσει ολοκληρωτικά. Ακόμη και οι στενοί του φίλοι πολύ σπάνια και πάντοτε για λίγο τον βλέπαμε, τόσο ακριβοθώρητος είχε γίνει. Λίγες μονάχα στιγμές, αραιά και πού, επέτρεπε στον εαυτό του να αφήσει το γραφείο του, αυτό το άβατο για μας, τους κοινούς θνητούς, με χαρτιά και σημειώσεις απλωμένα παντού, με βιβλία, ανοιγμένα ή κλειστά, να διεκδικούν κάθε σπιθαμή ελεύθερου —τρόπος του λέγειν— χώρου, με έναν επιτραπέζιο προσωπικό υπολογιστή και, επικουρικά, ένα λάπτοπ μονίμως σε λειτουργία, με τα ράφια να στενάζουν από το βάρος των βιβλίων και να καλύπτουν όλους τους τοίχους του δωματίου, από το δάπεδο μέχρι το ταβάνι, έως και πάνω από την εσώπορτα του δωματίου, έως και πάνω από την μπαλκονόπορτα (η εσώπορτα και η μπαλκονόπορτα, μόνες δίοδοι διαφυγής —αχρείαστης ωστόσο— από τον περίκλειστο χώρο σπουδής, μελέτης, περισυλλογής, το άδυτο των αδύτων για όλους εμάς τους μη μυημένους). Αλλά κι αυτές τις σπάνιες στιγμές που άφηνε το γραφείο του, κουβαλούσε μαζί του τις σκέψεις και τα προβλήματα που τον απασχολούσαν, και ήταν σαν απόκοσμος από την παρέα, βυθισμένος στον κόσμο του.

Από κάποια μισόλογά του —πάντα ήταν φειδωλός στις κουβέντες του, ιδίως σε ό,τι αφορούσε τις έρευνές του— είχαμε συμπεράνει ότι είχε καταπιαστεί με την εκπόνηση ενός φιλόδοξου και πολλά υποσχόμενου προγράμματος λογισμικού, σίγουρα πρωτοποριακού, το οποίο οι επιστημονικοί κύκλοι περίμεναν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δεν είχαμε, βέβαια, καταλάβει, ούτε σε ποιους επιστημονικούς τομείς θα ήταν χρήσιμο αυτό το λογισμικό ούτε, πολύ περισσότερο, με ποιον τρόπο. Ωστόσο η έρευνά του κράτησε μήνες πολλούς, πάνω από χρόνο, ίσως και ενάμιση. Ώσπου…

Τ' αστέρι

Σήμερα η ανάρτησή μου είναι αφιερωμένη σ' ένα νεαρό αστεράκι που φάνηκε στον κόσμο μας μόλις πριν από 13 ακριβώς χρόνια. Νεαρό το αστεράκι μου, ναι, αλλά –προσέξτε– το υποκοριστικό δηλώνει μονάχα τρυφερότητα κι αγάπη· καθόλου μικρό το μέγεθός του, καθόλου αδιάφορη η παρουσία του, καθόλου ασήμαντη η διαδρομή του, καθόλου μειωμένη η λάμψη του· κάθε άλλο! Η εγγονούλα μου η Έλσα, ένα ζηλευτό κράμα παιδικότητας και ωριμότητας, συνηθίζει συχνά να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Χίλιες ευχές, κοριτσάκι μου, να μπορέσεις να επιτύχεις στη ζωή σου, να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρά σου! Να είσαι δυνατή να αντιπαλεύεις την αδικία του σκληρού μας κόσμου. Όπως έκανες πέρυσι με τις εξετάσεις για το καλλιτεχνικό γυμνάσιο, θυμάσαι; Αλίμονο! Λάτρισσα του χορού (του κλασικού μπαλέτου), έδωσες "εξετάσεις" (ο Θεός να τις κάνει...) και απέτυχες, φυσικότατα, γιατί, όπως διαπίστωσες (δωδεκάχρονα κοριτσάκια γνώριζαν από πριν τα θέματα, ενώ άλλα δεν μπόρεσαν να το κρατήσουν κρυφό ότι είχαν μέσον...), δεν είχες εσύ βάλει μέσον. Όχι μονάχα δεν ζήλεψες όσες "πέτυχαν", αλλά, αηδιασμένη, είπες "ευτυχώς που δεν πέρασα, δεν θα ήθελα να με περιβάλλουν τέτοιες συμμαθήτριες"! Και πέτυχες περισσότερα εκτός "καλλιτεχνικού" γυμνασίου.

Για τον Ανόσιο, αυτό το όνειδος

Για τον Αμβρόσιο, τον περιβόητο "Άγιο" των Καλαβρύτων θέλω να γράψω… Θέλω; Όχι ακριβώς… Σιχαίνομαι… Δεν θέλω στην πραγματικότητα. Γι' αυτό ό,τι έχω να πω για δαύτον θα το πω μέσα από μια παλαιότερη ανάρτησή μου της 6ης Ιανουαρίου του 2014. Όπου "Κυρία", διαβάστε "Άγιος" (τα εισαγωγικά στις εν λόγω λέξεις διατηρούν την αξία που είχαν σ' εκείνη την ανάρτηση)· όπου Παναγία, διαβάστε Θεός (ή "Πανοικτίρμων"…). Έχουμε κι εδώ, όπως στο περιστατικό των Φώτων του '14, έναν… (συγκρατούμαι!) αχαρακτήριστον, που από μόνος του απέκτησε τίτλους νομής, διαχείρισης, κυριότητας, αυθεντικής ερμηνείας και… Κύριος οίδε τι άλλο επί του Θεού των Χριστιανών. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο με αυτό της "κυρίας" του περιστατικού των Φώτων: Έφτιαξε έναν Θεό σαν τη μούρη του την Αμβρόσεια, απεχθέστατο κι ελεεινό! Που μας οικτίρει κιόλας (άι σιχτίρι, ας οικτίρει!). Άντε χάσου, Αμβρόσιε, μαζί με τον "Πανοικτίρμονά" σου! Χάρισμά σου τέτοιος Θεός, κανείς δεν τον εζήλεψε και δεν τον θέλει!

Αλλά ας παραχωρήσω το βήμα στην ανάρτηση των Φώτων του '14:

Παραμονή των Φώτων, μεσημέρι, βρίσκομαι στο μετρό, στον δρόμο για το σπίτι μου, στον Πειραιά, επιστρέφοντας από τα βόρεια. Έχω βρει θέση, καθώς επιβιβάστηκα πολύ… βόρεια, και, έτσι καθιστός, πότε απορροφημένος στις σκέψεις μου δεν προσέχω τίποτα γύρω μου, πότε η προσοχή μου αποσπάται από κάτι, όχι τίποτα το ιδιαίτερο —δεν έτυχε—, που μηχανικά τραβάει για λίγο το μάλλον αδιάφορο βλέμμα μου. Παιδάκια, αλλά και… λίγο μεγαλύτεροι μπαίνουν στο βαγόνι σε κάθε σταθμό για να πουν τα κάλαντα:

Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός
και χαρά μεγάλη στους ουρανούς…

Έτσι φτάνουμε στο Μέγαρο Μουσικής. Στο βαγόνι μπαίνουν μια νεαρή τσιγγάνα, γύρω στα 30 κάτι, με ένα κοριτσάκι γύρω στα 10, έμοιαζε κόρη της, πανέμορφες και οι δύο, καθαρές και περιποιημένες —αν έχουν κάποια σημασία αυτά… Λένε τα κάλαντα. Αντικριστά μου έχει καθήσει (από την προηγούμενη στάση;) μια καλοντυμένη κυρία, σχεδόν συνομίλική μου (γύρω στα 65). Οι τσιγγάνες περνάνε από δίπλα της:

…Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό
κάθετ' η κυρά μας η Παναγιά…

Η "κυρία" (τα εισαγωγικά, δηλωτικά του αταίριαστου, όπως θα δείτε, γι' αυτήν τίτλου που χρησιμοποιώ) αντικρύ μου δυσανασχετεί και στρεφόμενη σ' εμένα (βρήκε…), αμολάει το δηλητήριό της, μ' ένα απαίσιο μείγμα κακίας, υπεροψίας και ειρωνείας… η "κυρία" ("Κ")…

"Κ": Έχουν οι γύφτοι Παναγία;

Δι' ευχών

Ας αποχαιρετίσουμε λοιπόν τον χρόνο που φεύγει με ευχές, όπως συνηθίζεται, αλλά με ευχές που δεν συνηθίζονται:

«Άντε, και του χρόνου σπίτι μας!» (μην μας το πάρουν οι κομμουνιστές τραπεζίτες).

Αυτή είναι βεβαίως ευχή… αμυντικού χαρακτήρα. Αλλά, επειδή η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, ας τη διατυπώσουμε στην επιθετική της εκδοχή:

«Άντε, και του χρόνου σπίτι τους!» (το πολιτικό προσωπικό των τραπεζιτών).

Όπου «τραπεζίτης», καλοί μου αναγνώστες, κατά σχήμα συνεκδοχικό νοείται κάθε εκπρόσωπος του μεγάλου κεφαλαίου, ο κεφαλαιοκράτης, ο κοινώς λεγόμενος καπιταλιστής (καπιταληστής) ή, επί το λαϊκότερο, καπιτάλας (για να θυμίζει την κουτάλα των αχόρταγων).

Αλλά κι επειδή με τις ευχές και τα ευχέλαια δεν βγαίνει τίποτα, ας δεσμευτούμε ότι

Εμείς με τη δράση μας θα στείλουμε τους εκμεταλλευτές μας στο σπίτι τους.

"с новым годом!", δηλαδή "Καλή Χρονιά!", γράφει η ευχετήρια κάρτα από τη Σοβιετική Ένωση

Έτσι η χρονιά που ανατέλλει θα είναι καλή!

Πολωνία: Η εκστρατεία εξάλειψης της ιστορικής μνήμης καλά κρατεί...

«Ίδιον βαρβαρότητας»: Η Μόσχα εξοργισμένη με την κατεδάφιση μνημείου για τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού στην Πολωνία

Αναδημοσίευση από rt.com - Χρόνος δημοσίευσης: 10 Σεπ. 2017 01:57

© Miasto i Gmina Trzcianka / Facebook

Η Ρωσία έχει εκφράσει την οργή της για την κατεδάφιση του μαυσωλείου όπου φυλάσσονταν τα εναπομείναντα λείψανα δεκάδων Σοβιετικών στρατιωτών που έπεσαν μαχόμενοι για την απελευθέρωση της Πολωνίας από τη ναζιστική γερμανική κατοχή, αποκαλώντας τήν ενέργεια πράξη βανδαλισμού που παραβιάζει διμερείς συμφωνίες.

Λιγότερα από 20 λεπτά χρειάστηκαν οι πολωνικές αρχές για να ισοπεδώσουν το μνημείο, το οποίο αναγέρθηκε από τον Κόκκινο Στρατό το 1945 στην πολωνική πόλη Τρζιάνκα στη μνήμη 56 Σοβιετικών στρατιωτών που έδωσαν τη ζωή τους στο πεδίο της μάχης.

Βίντεο της κατεδάφισης που ανάρτησε ο Άνταμ Μπογκρίσεβιτς εμφανίζει βαρύ χωματουργικό μηχάνημα, που χρησιμοποιήθηκε για την κατακρήμνιση του μνημείου του πολέμου.

© Δημοσιεύτηκε από Adam Bogrycewicz / Facebook

Απαντώντας σε αυτό που περιγράφεται ως ιερόσυλη «πράξη βανδαλισμού», ο υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας είπε ότι η κατεδάφιση είναι «απαράδεκτη σύμφωνα με τους όρους των υφιστάμενων διακρατικών και διακυβερνητικών εγγράφων» που σχετίζονται με τη διατήρηση της μνήμης και των τόπων ταφής των θυμάτων του πολέμου και της καταπίεσης, προσθέτοντας ότι η πολωνική κυβέρνηση «ήταν πλήρως ενήμερη» της σθεναρής αντίρρησης της Μόσχας στην αποξήλωσή του.

Αχτσιόγλου: Γλώττα λανθάνουσα...

«Κάνουν μια κριτική για τους μισθούς. Τον Νοέμβριο του 2011, ο μέσος μισθός ήταν 600 ευρώ για μερική απασχόληση. Τον Νοέμβριο του 2014 ήταν κοντά στα 400 ευρώ. Μείωση δηλαδή 200 ευρώ. Επί ΣΥΡΙΖΑ μειώθηκε όντως κατά 11 ευρώ. Ποιος διέλυσε τους μισθούς;» κατακεραύνωσε (έτσι νόμισε) τους Νεοδημοκράτες αντιπάλους της στη Βουλή η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου με την προπέτεια του επιπόλαιου ή του αγνοούντος τη σημασία των ιδίων του λόγων. Διότι εάν είχε συνειδητοποιήσει πόσο ανόητο, γελοίο και εντέλει επιζήμιο τόσο για την ίδια όσο και για την κυβέρνηση που ως εκπρόσωπός της αγόρευε, ήταν το επιχείρημα που επρόκειτο να εκστομίσει, μάλλον θα κατάπινε τη γλώσσα της, όπως προσφυώς έπραξε τις επόμενες μέρες σε συνεντεύξεις της όταν αναφέρθηκε στο προκείμενο ζήτημα των μειώσεων των μισθών.

Δεν έχω σκοπό να λοιδορήσω κάποιον που από επιπολαιότητα αμόλησε μια πατάτα (ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω). Το γεγονός όμως ότι αυτή η (επιχειρηματολογική) πατάτα αντικατοπτρίζει μια δεινή πραγματικότητα της ζωής των εργαζομένων, αποτέλεσμα μιας ανάλγητης πολιτικής των κυβερνήσεων του υπηρετικού προσωπικού της κυρίαρχης τάξης (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), αυτό είναι που με κεντρίζει να απευθύνω στην τετραπέρατη υπουργό το απλοϊκό ερώτημα που μου γεννιέται από τα δικά της λόγια:

Συρία: Ένας πρώην αντικαθεστωτικός αντάρτης αποκαλύπτει...

Σύριος αποστάτης αντάρτης λέγει ότι η εκπαιδευμένη από τις ΗΠΑ μονάδα του πωλούσε όπλα στο Ισλαμικό Κράτος

Αναδημοσίευση από rt.com - Χρόνος δημοσίευσης: 1 Σεπ. 2017 03:58

Όχι μονάχα δεν είχαν ποτέ σκοπό να πολεμήσουν το ISIS (ΙΚΙΣ) οι υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ “μετριοπαθείς” μαχητές στη νότια Συρία, αλλά, όπως ισχυρίζεται ένας αποστάτης αντάρτης σε συνέντευξή του στο Rossiya-24, και οι διοικητές τους έφτασαν να διεξάγουν πραγματικό εμπόριο με τους τρομοκράτες όπλων και πυρομαχικών κατασκευασμένων από τις ΗΠΑ.

Ο Ασάαντ Ας Σαλέμ λέγει ότι αποσκίρτησε από την υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ ομάδα Μαγκαβίρ αλ Τάουρα, που στάθμευε στη βάση Ατ Τανφ στη νότια Συρία, και παραδόθηκε στις κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας. Μαζί με άλλους μαχητές και τις οικογένειές τους, διέφυγαν από την Ατ Τανφ και τώρα διαμένουν σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων κοντά στη Δαμασκό.

Ο πρώην μαχητής είπε στον ανταποκριτή του Rossiya-24 Εβγκένι Παντούβνι ότι είχε υπηρετήσει ως επικεφαλής αξιωματικός ασφαλείας στη βάση, και ότι ο ίδιος και οι άνδρες του εντάχθηκαν στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ ομάδα ανταρτών για να πολεμήσουν τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ, πρώην ΙΚΙΣ/ΙΚΙΛ).

Οι Πολιτειακοί και οι Νορβηγοί εκπαιδευτές τους, που υπηρετούσαν στη βάση, δίδασκαν στους μαχητές τη χρήση των κατασκευασμένων στις ΗΠΑ όπλων, εκπαίδευαν ουλαμούς ολμιστών και παρέδιδαν μαθήματα αποφυγής ατυχημάτων κατά την οδήγηση στο πεδίο μάχης.

Τέχνη για φτύσιμο...

Παραθέτω τις παρακάτω δύο εικόνες, χωρίς λόγια…

Μπορείτε να σκεφτείτε και να κρίνετε (να φτύσετε ενδεχομένως). Αν πάλι θέλετε και λόγια, δείτε εδώ και εδώ.

Ό,τι δεν πρέπει να ξεχνάμε, όταν οι έμποροι (των εθνών) μάς προτρέπουν να θυμηθούμε...

Ε, ας μη μείνει σιωπηλός και σήμερα ο ιστολόγος, όπως συνηθίζει τελευταία. Σήμερα γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, και εξαιτίας αυτής τόσοι και τόσοι μιλούν και γράφουν για «τη γιορτή της αγάπης, τη γιορτή του έρωτα» (αναλόγως): Έμποροι (κυρίως αυτοί), δημοσιογράφοι και δημοσιογραφούντες, παρουσιαστές κάθε θεάματος ή ακροάματος, ενώ ορυμαγδός διαφημίσεων, οπτικών και ακουστικών, στοχεύουν στο να μη μείνει κανείς ασυγκίνητος και αμέτοχος στο πνεύμα (και ηθική) της μέρας (των ερωτευμένων και όχι μόνο). Και τι το κακό, ίσως αναρωτηθείτε. Νά, πώς να το πω, σκέπτομαι με πόσο ζήλο με καλούν, μέχρι βαθμού ενοχλητικού, να θυμηθώ «την αγαπημένη μου», ποιοι και για ποιο λόγο; Και γιατί αυτοί οι ίδιοι δεν με καλούν επίσης, έστω με λιγότερο ζήλο, να μην ξεχάσω αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάω; Ο νοών νοείτω. Κι αν νομίζει κανείς ότι έχω παραγεράσει και παραϊδιοτροπήσει, ας διαβάσει (ή ας μη διαβάσει) παρακάτω.

Για να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας, είμαστε υποχρεωμένοι πολλές φορές να πηγαίνουμε ενάντια στο ρεύμα. Αυτό δεν μας αποξενώνει από τις ευαισθησίες που, τάχα, μας καλούν οι κράχτες (ακούσιοι και εκούσιοι) των εμπόρων να έχουμε, αλλά ούτε και μας στερεί τις απολαύσεις και τις χαρές που με ελαφρότητα μας πλασάρουν. Το αντίθετο μάλιστα. Ακούστε με!

Μάς συμπεριφέρονται… αγενώς και τα παράσιτα ακόμη! 

Πόθεν ο τίτλος, δείτε το στην οθονιά (screenshot επί το καταληπτότερο στους φυσικούς ομιλητές της ελληνικής, γι’ αυτό και, αυτοσαρκαζόμενοι, συνηθίζουμε άλλως να το λέμε «επί το ελληνικότερο») που ακολουθεί, στην οποία απεικονίζεται το σχετικό με τον τίτλο απόσπασμα από το λήμμα ελονοσία της καθ’ ημάς «Βικιπαίδειας», στην ιστοσελίδα https://el.wikipedia.org/wiki/Ελονοσία (τα περί… αγένειας σημεία του κειμένου βρίσκονται μέσα στις 2 κόκκινες ελλείψεις, δείτε αυτά μόνο, δεν είναι ανάγκη να διαβάσετε όλο το απόσπασμα ‑και να με βλαστημάτε):

Όποιος ανακατεύεται με τα κανάλια τα κάνει μούσκεμα

1. Οι ειδήσεις:

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματικό τον «νόμο Παππά» (sic), δηλαδή τον νόμο 4339/2015 για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών καναλιών.

Ύστερα από σχεδόν 5,5 ώρες συνεδρίασης, η Ολομέλεια του ΣτΕ αποφάσισε με ψήφους 14 έναντι 11 ότι οι αρμοδιότητες για τις τηλεοπτικές άδειες ανήκουν στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το οποίο ‑όταν συγκροτηθεί‑ θα πρέπει αυτό να διεξαγάγει τον σχετικό διαγωνισμό. Συνεπώς ο διαγωνισμός που έγινε είναι άκυρος και, επομένως, δεν θίγει το καθεστώς λειτουργίας των καναλιών που δεν έλαβαν άδεια.

Σχόλιο:

Σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από τη συνταγματικότητα ή όχι του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες και από το πώς θα διαμορφωθεί το τηλεοπτικό τοπίο έπειτα από την απόφαση του ΣτΕ, η ουσία παραμένει ότι, πρώτον, η ενημέρωση θα εξακολουθήσει να είναι στρεβλή και μεροληπτική με γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αφού τα κανάλια θα εξακολουθήσουν να ανήκουν σε ορισμένους μεγαλοεπιχειρηματίες ‑και σ’ αυτό το ζήτημα συναινούν όλα τα αστικά κόμματα, ανεξάρτητα από το πώς τοποθετούνται για τον νόμο της κυβέρνησης, στο πλαίσιο μιας αποπροσανατολιστικής αντιπαράθεσης με ζητούμενο τον εντυπωσιασμό αντί της ουσίας, και, δεύτερον, οι εργαζόμενοι στα κανάλια θα εξακολουθήσουν να ζουν σε καθεστώς εργασιακής αβεβαιότητας.

ΤΤΙΡ: Η πιο σκοτεινή μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου

Αναδημοσιεύω από το ιστολόγιο "Αριστερά και πολιτική" το ακόλουθο λίαν διαφωτιστικό άρθρο.

Ποιος φαντάζονταν ότι ο φασισμός σταδιακά θα αποκτούσε παγκόσμια συνταγματική μορφή, κάτω από τη μύτη των λαών και (δήθεν) των αστών πολιτικών; Κανένας εκτός από τους κομμουνιστές, οι οποίοι ποτέ δεν λάθεψαν για τη φύση του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Ποτέ δεν διαχώρισαν τον φασισμό από τη βαθιά φύση του κεφαλαίου.

Δείτε το βίντεο στο τέλος.

Δεν βάζει ο νους του ανθρώπου αυτό που περιέχει για την ανθρωπότητα, η «Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων» γνωστή και ως ΤΤΙΡ.

Δεν αφήνει τίποτα όρθιο, καμία αξία, κανένα μέρος της ζωής των ανθρώπων έξω από τον ασφυκτικό έλεγχο των πολυεθνικών. Καμία δημοκρατία, κανένα δημόσιο αγαθό ανέγγιχτο.

Μια συμφωνία βγαλμένη από τα σκοτεινά κατάβαθα της δικτατορίας του κεφαλαίου, η οποία για πρώτη φορά δείχνει εντελώς ωμά και τρομοκρατικά στους λαούς, ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης και ποιος κυβερνάει σε αυτή τη γη.

Dies irae: Τελειώνουμε εδώ ή αρχίζουμε νέο κύκλο;

Το ιστολόγιο αυτό το δημιούργησε η ιδιοτέλεια του ιστολόγου, όπως το έχει επανειλημμένα ο ίδιος ομολογήσει, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει σαν βήμα να εκφράζεται, εν αμύνη ευρισκόμενος, και να ενημερώνει τους συναδέλφους και φίλους του κατά τη διάρκεια της δίωξής του —πειθαρχικής από το Υπουργείο Υγείας και ποινικής ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων (αμέ, τι νομίζετε;)—, επειδή η τυφλή Δικαιοσύνη (ανακριτές, εισαγγελείς, επιθεωρητές, Πειθαρχικά Συμβούλια) ήταν ταυτόχρονα και κωφή και ο λόγος μου στα βήματα που μου παρείχαν, όσο και όπως μου τα παρείχαν, κετέληγε με μαθηματική ακρίβεια στον κάλαθο απορριμμάτων, όπου εμέλλετο να εξαφανιστεί οριστικά. Βέβαια παρέμεινε, νομίζω, ακλόνητα το ιστολόγιο αυτό στην υπεράσπιση του δικαίου, του δίκιου δηλαδή, η δε υπεράσπιση του… Δικαίου (της αφεντιάς μου) ευτυχώς, και πάλι νομίζω, δεν μονοπώλησε, αλλά ούτε και καταχράστηκε το όπλο του ιστολογίου, το οποίο κατεξοχή ασχολήθηκε με γενικότερα πολιτικά και κοινωνικά θέματα, πάντα στο πλαίσιο της υπεράσπισης του δίκιου της εργατικής τάξης.

Τώρα, με αφορμή ένα έγγραφο που έλαβα από το Υπουργείο, το οποίο δεν παρουσιάζω, καθότι εμπιστευτικό (ο Τέλλογλου μπορεί να το ξέρει όμως), αλλά, αν διαβάσετε παρακάτω την απάντηση που έστειλα, καταλαβαίνετε ποιο το περιεχόμενό του, ξαναζώ μέρες οργής (dies irae). Την κατανόησή σας ζητώ.

Θα τελειώσουμε άραγε εδώ ή θα ανοίξουμε νέο κύκλο οργής; Οψόμεθα…

Προς Υπουργείον επιστολής Δικαίου το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν:

Πειραιάς, 27 Ιουνίου 2016

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Λευτέρη-Δικαίου (Ελευθερίου) Παπαδέα του Ιωάννη

συνταξιούχου υπαλλήλου του Υπουργείου Υγείας

Δ/νση: [Δεν εμφανίζεται]

Τηλ.: [Δεν εμφανίζεται]

ΠΡΟΣ:
1. Υπουργείο Υγείας
Γεν. Δ/νση Ανθρώπινων Πόρων & Διοικητικής Υποστήριξης
Δ/νση Διοικητικών Υπηρεσιών & Υποστήριξης
Τμήμα Ανθρώπινων Πόρων Κεντρικής Υπηρεσίας
ΥΠΟΨΗ: [Δεν εμφανίζεται]
(Μόνο καθόσον αφορά την παραλαβή του αποδεικτικού επίδοσης του ΕΜΠ.οικ.443/20-5-2016 εγγράφου του Πειθαρχικού Συμβουλίου)

2. Υπουργείο Υγείας
(Οιονδήποτε —υπηρεσιακή μονάδα, στέλεχος, υπάλληλο, παράγοντα— ήθελε ενδεχομένως θεωρήσει εαυτόν αρμόδιο για τα διαλαμβανόμενα στην επιστολή μου)




ΘΕΜΑ: Σχολιασμός της 11/2016 Απόφασης του Πειθαρχικού Συμβουλίου για το Υπουργείο Υγείας κ.λπ. επί του 7ου θέματος της από 24/3/2016 συνεδρίασής του

Τίνα απολογίαν, σύντροφοι;

«Τίνα απολογίαν;», δηλαδή «ποια απολογία;» ή, σε πιο κατανοητή διατύπωση «τι θα απολογηθούμε εμείς;», το ερώτημα που με απασχολεί, σύντροφοι. Περισσότερα στο έμμετρο ανάγνωσμά μου που ακολουθεί, για τον εμετό που μας παρακαλουθεί:

Φαμπριανά τα πέη

Παλλόμενα τα πέη,
κι ας τρέχουνε τα χρέη
―αμφότερα αισίως
ογκούνται δημοσίως.

Τσουτσούνες που σαλεύουν,
λογαριασμοί που τρέχουν
―εκβιασμοί που πνίγουν
χωρίς ποτέ να λήγουν.

Η φάμπρικα του Γιάννη
και καθενού αλάνη
σα μια παρτίδα τάβλι
στην πλάτη μας τη μαύρη.

Μαστακουνάς^(*): Ω τέχνη!
Χαρά στον που την έχει!
Κι αλί που δεν κατέχει
κι ουδέ τηνε αντέχει!

Φαμπριανά τα πέη της ζωής ημών,
επώδυνα, επαίσχυντα, μνημονικά,
και τίνα απολογίαν, την επί του φοβερού βήματος του Λαού, αιτησώμεθα;

^(*) ”Μαστακουνάς”: Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά του βελγικού ανθρωπωνυμίου “Fabre” (κατά λέξη: “χειρώνακτας” ―Χμμμ!…)

Από τη Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου
http://k003.kiwi6.com/hotlink/t52m8iqgv7/Fabriana_Pei.mp3

Μόσχα: Η Τουρκία ενισχύει τους τζιχαντιστές ενόψει των επικείμενων συνομιλιών για τη Συρία

Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών: Ισλαμιστές μαχητές στο Χαλέπι έλαβαν ενισχύσεις από την Τουρκία

Αναδημοσίευση από rt.com - Χρόνος δημοσίευσης: 21 Ιαν. 2016 12:25

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας ανάφερε ότι οι τρομοκράτες έχουν εντείνει τη δραστηριότητά τους ενόψει των ενδοσυριακών συνομιλιών της επόμενης εβδομάδας, ενώ οι αντάρτες στη συριακή επαρχία του Χαλεπιού λαμβάνουν ενισχύσεις από την Τουρκία.

Οι πολυαναμενόμενες συνομιλίες μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και διαφόρων αντιπολιτευτικών ομάδων προγραμματίζονται να διεξαχθούν στην ελβετική πόλη της Γενεύης στις 25 Ιανουαρίου.

Ποιον υπηρετεί το «CHARLIE HEBDO»;

Κάποτε, σχεδόν πριν από τέσσερα χρόνια, όταν στο ιστολόγιο αυτό δεχόμουνα σχόλια, τότε συνήθιζα κι εγώ να σχολιάζω σε “φιλικά” ιστολόγια. (Τα εισαγωγικά, επειδή η εκτίμηση της φιλικότητας, αλλά και η φιλία καθαυτή, έχουν εν προκειμένω μονόπλευρο χαρακτήρα, δηλαδή πραγματοποιούνται και αναπτύσσονται από τη δική μου μονάχα μεριά, ερήμην του αποδέκτη τών, μ’ αυτή την έννοια, “φιλικών” ενεργειών μου, ανεξαρτήτως μάλιστα του κατά πόσο γνωρίζω —που συνήθως δεν γνωρίζω— το φυσικό πρόσωπο με το οποίο συνδιαλέγομαι.) Κάποια φορά λοιπόν τότε, είχα σχολιάσει στο ιστολόγιο κάποιας διαδικτυακής “φίλης” μιαν όμορφη ανάρτησή της, αρκετά ποιητική, που εξυμνούσε κάποιον αγαπημένο της, εφηβική της αγάπη, αν θυμάμαι καλά, που όμως δεν είχε ακόμη σβήσει. Για τη φίλη (βάζετε τα εισαγωγικά εσείς) αυτή γνώριζα, από το ιστολόγιό της, ότι ήταν της ηλικίας μου (60βάλε), από δεκαετίες παντρεμένη, με μεγάλα παιδιά και με σύζυγο, στον οποίο πολλές φορές αναφερόταν με τρυφερότητα και αγάπη. Ε, τι πιο φυσικό από το να θεωρήσω ότι ο αγαπημένος της προκείμενης ανάρτησης και ο σύζυγος ταυτίζονταν, και —ακόμη χειρότερα— να χτίσω το σχόλιό μου πάνω σ’ αυτή τη βεβαιότητα, για να εισπράξω την αναπάντεχη απάντησή της, δοσμένη βέβαια με πολλή ευγένεια, τακτ και συγκαταβατικότητα, ότι… διαφορετική ήταν η πραγματικότητα!

Όταν κάποιος δημιουργεί κάτι, οτιδήποτε, το οποίο το αφήνει στη συνέχεια ασυνόδευτο σε δημόσια έκθεση και πρόσβαση, είτε αυτό είναι μια ανάρτηση ή, έστω, ένα απλό σχόλιο σε μπλογκ, είτε ακόμη ένα τιτίβισμα ή σκούντημα ή δεν ξέρω τι άλλο σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε είναι ένα βιβλίο, πεζογράφημα ή ποίημα, είτε είναι ένα ζωγραφικό έργο ή μια μουσική σύνθεση, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να έχει φροντίσει να έχει εφοδιάσει το έργο του με ό,τι χρειάζεται, ώστε αυτός που θα έλθει σε επαφή μαζί του να μην το ερμηνεύσει κατά τρόπο που δεν θα επιθυμούσε ο δημιουργός του. Συνήθως το ίδιο το έργο είναι αυτοτελές, δηλαδή από μόνο του δεν οδηγεί σε ανεπιθύμητες για τον δημιουργό του ερμηνείες. Προσοχή! Μπορεί να οδηγεί σε πολλαπλές ερμηνείες, να έχει πολλαπλές αναγνώσεις, αλλά ο δημιουργός σίγουρα πρέπει πάντα να μεριμνά —ως επιμελής και προνοητικός— ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποια από τις ενδεχόμενες εναλλακτικές αναγνώσεις του έργου του να είναι ανεπιθύμητη γι’ αυτόν. Στην ανάγκη, εάν δεν μπορεί διαφορετικά, φροντίζει να συνοδέψει το έργο του μ’ έναν επεξηγηματικό πρόλογο, μια δήλωση έστω ή κάτι παρόμοιο.

ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ: Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για το θέμα της «Eldorado»

Με μεγάλο ζήλο επιχειρούν τα ΜΜΕ, τόσο αυτά που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αυτά που τον αντιπολιτεύονται, να διαστρεβλώσουν τη θέση του ΚΚΕ για τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές. Και μάλιστα δίνουν εκατέρωθεν τις δικές τους ερμηνείες, για τους δικούς τους επιμέρους πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους (αφού στα πολλά συγκλίνουν και ταυτίζονται). Όμως και οι δυο λένε ψέματα συνειδητά και δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, γιατί ως γνωστόν η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι μία και μόνο μία.

Αγγέλα - Μέρος 2ο

Εισαγωγή: Έγραψα σ' ένα κείμενο ό,τι θεώρησα σπουδαίο και αξιόλογο να αποτυπώσω, όπως μπόρεσα, στο χαρτί από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν στην πρώτη, πριν από λίγες μέρες, επαφή μου με το έργο «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου, εξ αφορμής της επιλογής του έργου αυτού από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Λόγω της έκτασής του, το κείμενο δημοσιεύεται σε δύο δόσεις. Χτες δημοσιεύτηκε το 1ο μέρος (ακολουθήστε τον σύνδεσμο: http://l-d-papadeas.blogspot.gr/2016/01/1.html). Αισθάνομαι, όπως έγραψα και χτες, ότι ανακάλυψα ένα διαμαντάκι, που αγνοούσα την ύπαρξή του, γι’ αυτό θέλω ό,τι αποτύπωσα στο χαρτί να το ανεβάσω στην μπλογκόσφαιρα και να το μοιραστώ μαζί σας. Καλή ανάγνωση!

Θέατρο

Γιώργου Σεβαστίκογλου:   Αγγέλα

Κοινωνικό δράμα σε 7 εικόνες

Γράφει ο Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας

Μέρος 2ο (τελευταίο)

Το έργο τελειώνει χωρίς η Αγγέλα να πάρει απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημά της αν θα ζήσει ο Λάμπρος της ή όχι. Η ίδια εκφράζει την επιθυμία της λέγοντας, ουρλιάζοντας: —Θα ζήσει! Ωστόσο ο γιατρός (αυτός που θα μπορούσε να γνωρίζει) δεν τη διαβεβαιώνει γι’ αυτό. Η αγωνία παραμένει… Επειδή όμως, όπως ήδη είπαμε, το έργο δεν προορίζεται να ιδωθεί επίπεδα αλλά σε επίπεδα, νά ποια η ανάγνωσή του σε άλλο επίπεδο: Η «Αγγέλα» (το έργο) είναι η Ελλάδα. Η υπηρέτρια Αγγέλα είναι ο λαϊκός άνθρωπος που μισεί το σύστημα εξουσίας (τον Στράτο), λατρεύει τον λαό (τον Λάμπρο) που αντιστέκεται και μάχεται το σύστημα εξουσίας, χωρίς όμως η ίδια να διαθέτει το ανάστημα να σταθεί ανυπότακτος πολέμιος του συστήματος, όπως στέκεται ο Λάμπρος της (συμβολικό το όνομα! - ο Λάμπρος συμβολίζει την ελπίδα της Ελλάδας)· η Αγγέλα (επίσης συμβολικό το όνομα!) ελίσσεται, συμβιβάζεται, αναδιπλώνεται, δεν φτάνει στα άκρα, μέχρι δηλαδή να θυσιάσει την προσωπική της ευτυχία για χάρη του αγώνα. Η Αγγέλα ωστόσο αγωνιά για την τύχη του λαού που αντιστέκεται, και αναρωτιέται αν θ’ ανθίσει το όνειρο, αν θα ζήσει η Ελλάδα των ανθρώπων του λαού. Ποιος όμως να της απαντήσει, και τι;

Φυσικά, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, αφού μεταφέρει επί σκηνής μια σύγχρονη αστική ιστορία, που βέβαια παραπέμπει ευθέως στη σύγχρονη των χρόνων που γράφτηκε το έργο Ιστορία της πατρίδας μας, αν είχε αποτολμήσει να δώσει απάντηση, θα είχε κυριολεκτικά αποτολμήσει να προφητέψει την εξέλιξη της Ιστορίας. Όχι πως ως λογοτέχνης δεν δικαιούταν να το πράξει. Απλώς δεν το επέλεξε. Ή, μάλλον, προσφυώς δεν το επέλεξε. Και η Ιστορία η ίδια δικαίωσε την επιλογή του αυτή, ενώ, από την άλλη, αυτή η σοφή επιλογή ήρθε να προστεθεί στις υπόλοιπες αρετές του κειμένου και να συνηγορήσει και αυτή στην ανάδειξη της διαχρονικότητας του έργου, ως έργου κλασικού της νεοελληνικής δραματουργίας.

Αγγέλα - Μέρος 1ο

Εισαγωγή: Το κείμενο που ακολουθεί είναι ό,τι θεώρησα σπουδαίο και αξιόλογο να αποτυπώσω, όπως μπόρεσα, στο χαρτί από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν στην πρώτη, πριν από λίγες μέρες, επαφή μου με το έργο «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου, εξ αφορμής της επιλογής του έργου αυτού από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Αισθάνομαι ότι ανακάλυψα ένα διαμαντάκι, που αγνοούσα την ύπαρξή του, γι’ αυτό θέλω ό,τι αποτύπωσα στο χαρτί να το ανεβάσω στην μπλογκόσφαιρα και να το μοιραστώ μαζί σας. Λόγω της έκτασής του, θ’ ανέβει σε δύο δόσεις. Καλή ανάγνωση!

Θέατρο

Γιώργου Σεβαστίκογλου:   Αγγέλα

Κοινωνικό δράμα σε 7 εικόνες

Γράφει ο Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας

Μέρος 1ο

Το έργο «Αγγέλα» γράφτηκε από τον Γιώργο Σεβαστίκογλου στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1957 και πρωτοπαίχτηκε τον επόμενο χρόνο στο θέατρο Βαχτάνγκοφ της πόλης. Ο συγγραφέας, στερημένος την ελληνική ιθαγένεια και διωκόμενος από το ελληνικό κράτος της μετεμφυλιακής μισαλλοδοξίας για την ιδεολογία του, τη συμμετοχή και τη δράση του στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο, είχε καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση, όπου έζησε αυτοεξόριστος από το 1949 έως το 1965. (Εδώ, στο αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» για τα 90 χρόνια από τη γέννηση του Γιώργου Σεβαστίκογλου, μπορείτε να δείτε αρκετά βιογραφικά στοιχεία γι’ αυτόν τον εξαίρετο σκηνοθέτη, συγγραφέα, μεταφραστή, διανοούμενο, αγωνιστή). Αργότερα η «Αγγέλα» παίχτηκε και σε άλλα θέατρα στη Σοβιετική Ένωση, την Τσεχοσλοβακία και τη Βουλγαρία. Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1964-65 από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν.

Αθλιότητα: «Καπνιστός πιλότος»!...

Μπαρ στο Κίεβο αναπαριστά στην πίστα την εκτέλεση του Ρώσου πιλότου ως μέρος θεματικού πάρτι "Πισώπλατη Μαχαιριά" (ΒΙΝΤΕΟ)

Αναδημοσίευση από rt.com - Χρόνος δημοσίευσης: 11 Ιαν. 2016 05:51

Ένα θεματικό πάρτι σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Κίεβο εγκωμίασε την κατάρριψη από την Τουρκία του ρωσικού τζετ κοντά στη συριακή μεθόριο. Στους προσκαλεσμένους της εκδήλωσης προσφέρθηκε σνακ «καπνιστός πιλότος» και το θέαμα μιας εικονικής εκτέλεσης υπό τη συνοδεία μελωδιών που χρησιμοποιούνται στα προπαγανδιστικά βίντεο του Ισλαμικού Κράτους.

Καθώς η Ουκρανία με τον ερχομό του νέου έτους βρέθηκε ένα βήμα πιο κοντά στην αδυναμία εκπλήρωσης των οικονομικών της υποχρεώσεων, και με δυσοίωνες προοπτικές για το μέλλον, οι διοργανωτές της εορταστικής εκδήλωσης βρήκαν λόγο για να πανηγυρίσουν.

Περί πολέμου...

Φέτος ή, μάλλον, και φέτος —καθότι δεν μου συμβαίνει για πρώτη φορά, το αντίθετο, θα έλεγα, τα τελευταία χρόνια— προτίμησα να σιωπήσω στο ιστολόγιο (και όπου αλλού με…έπαιρνε!) παρά να διατυπώσω καθηκοντολογικώ ή, έστω, κοσμικώ τω τρόπω, συμμορφωνόμενος με την εθιμική συμπεριφορά των ημερών, ευχές για τον καινούργιο χρόνο. Βλέπετε, όταν κανείς είναι ορθολογιστής του κερατά, αρνιέται να δεχθεί ότι οι ευχές είναι δυνατόν να έχουν οποιαδήποτε συμβολή στη διαμόρφωση της πορείας των πραγμάτων. Αν ήταν έτσι… ποιος τη χάρη μας! Ευχές δώστε με το τσουβάλι, και μη σας νοιάζει ούτε η κρίση ούτε τα μέτρα… Ούτε να τρέχεις σε συλλαλητήρια και διαδηλώσεις να φωνάζεις, και να τρως και τα χημικά στη μούρη και τις… ψιλές στην πλάτη —ή κατακέφαλα…

Με άλλα λόγια, αισθάνομαι ότι μπορώ αβίαστα να ευχηθώ κάτι (να γίνει) εάν και εφόσον το θεωρώ πιθανό, δυνατό, εφικτό, με βάση τα πραγματικά, τα αντικειμενικά δεδομένα. Στην ενάντια περίπτωση που κάτι το θεωρώ απίθανο, αδύνατο, ανέφικτο, τότε αν το ευχόμουν θα ήταν σαν να υποκρινόμουνα, να παρέβλεπα δηλαδή τα αντικειμενικά δεδομένα, ή να προσδοκούσα να αλλάξουν τα πράγματα με τη μεταφυσική δύναμη της ευχής! Βέβαια, αυτός ο προβληματισμός μου (ή το πρόβλημά μου, αν θέλετε) αναφέρεται κυρίως στις ευχές μέσω αυτού του ιστολογίου, όπου έχω κατά νου το είδος των ευχών που θα μπορούσα (και θα ήθελα) να δώσω, όπως, για παράδειγμα, «Καλή χρονιά για τους εργαζόμενους»(!) ή «Νίκες και κατακτήσεις για τους εργαζόμενους»(!) κ.λπ. Θα έλεγα αυτές τις ευχές και θα φαρμακωνόμουνα… Κάπως διαφορετικά είναι τα πράγματα στον επαγγελματικό, φιλικό ή οικογενειακό περίγυρο· πιο απλά ή πιο εύκολα. Εκεί, να ευχηθώ «Καλή πρόοδο» στα μαθητούδια ή, έστω, μιας κι εν προκειμένω θα σκέπτομαι ότι γι' αυτό απαιτείται η συνδρομή μεταφυσικών δυνάμεων (Υψίστου και θεραπόντων Αγίων) παρά του ανεπαρκέστατου έως ανύπαρκτου Συστήματος Υγείας, να ευχηθώ «Με υγεία».

Η Ρωσία παρουσιάζει αποδείξεις για τον ρόλο της Τουρκίας στο εμπόριο πετρελαίου του ISIS

Η ηγεσία της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Ερντογάν και της οικογένειάς του, συμμετέχει σε παράνομο εμπόριο πετρελαίου με τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, λέγει το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, τονίζοντας ότι η Τουρκία είναι ο τελικός προορισμός για το λαθραίο πετρέλαιο από τη Συρία και το Ιράκ.

Την Τετάρτη το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας προέβη στη Μόσχα σε μια σημαντική ενημέρωση σχετικά με νέα ευρήματα που αφορούν τη χρηματοδότηση του ΙΚ.

Κατάρριψη σε 17 δευτερόλεπτα; Κάτι δεν κολλάει με την ιστορία της Τουρκίας για παραβίαση του εναέριου χώρου της από το Su-24

Σε επιστολή της προς τον ΟΗΕ, η οποία διέρρευσε στο διαδίκτυο, η Τουρκία υποστήριξε ότι είχε προειδοποιήσει το βομβαρδιστικό 10 φορές μέσα σε πέντε λεπτά πριν τα F-16 πυροδοτήσουν βλήματα αέρος-αέρος. Η επιστολή αναφέρει ότι το αεροπλάνο πετούσε 17 δευτερόλεπτα μέσα σε τουρκικό εναέριο χώρο πριν καταρριφθεί.

Μια απίστευτη καταγγελία Σχολή Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ - 2015: Αλήθεια, έτσι δίνονται τα διπλώματα; Ανήκουστες μεθοδεύσεις!…

Ο ιστολόγος –η αφεντιά μου παναπεί– δεν διακρίνεται ιδιαίτερα εσχάτως για την επιμέλειά του περί τα ιστολογικά του, ούτως ειπείν, καθήκοντα· τουναντίον ίσως. Και τούτο παρ’ όλο τον καταιγισμό ερεθισμάτων με τον οποίο η δεινή καθημερινότητα και οι αδυσώπητες εξελίξεις μάς κατακλύζει. Δεν θα πρέπει όμως αυτή η στάση να αποδοθεί σε έκπτωση ή υποχώρηση από τις αρχές του ιστολογίου ή σε άμβλυνση του αισθήματος της αναγκαιότητας για αντίδραση, διαμαρτυρία, σχολιασμό, έστω, κ.λπ., παρά μονάχα σε υποκειμενική αδυναμία ανταπόκρισης στις προκλήσεις. Ας είναι…

Ασφαλώς, με βάση και τα παραπάνω, θα αντιλαμβάνεσθε ότι το ερέθισμα για τη σημερινή ανάρτηση θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ισχυρό. Πράγματι! Πολύ περισσότερο που η προμετωπίδα, ο τίτλος του ιστολογίου (Ιστολόγιο του Δικαίου), αν μη τι άλλο, μαρτυρεί την ιδιαίτερη βαρύτητα που ο δημιουργός του –η αφεντιά μου, το είπαμε!– αποδίδει στην έννοια του δικαίου. Και η σημερινή ανάρτηση διαπερνιέται πρωτίστως και κατά βάθος από την αγωνία του γράφοντος για την προάσπιση των αρχών του δικαίου, κατά τη δική μου ανάγνωση, τουλάχιστον. Το κείμενο, με τίτλο «Προαγωγοί και προαγόμενοι», ανήκει στον καθηγητή της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ Κυριάκο Μασαβέτα, ήδη συνταξιούχο από 1ης Σεπτεμβρίου φέτος. Είναι ανοικτή επιστολή προς τους συναδέλφους του στη Σχολή, με την οποία καταγγέλλει μεθοδεύσεις πρωτοφανείς και ανήκουστες γύρω από τις εξετάσεις, την απονομή τίτλων σπουδών και την εκπαιδευτική διαδικασία γενικότερα στη Σχολή. Αλλά ας παραχωρήσω το βήμα στον Κυριάκο Μασαβέτα:

Προαγωγοί και προαγόμενοι

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Στις 13/7/15 υπέβαλα αίτηση προς τα μέλη της Γενικής Συνέλευσης της Σχολής μας, ζητώντας αφενός την ακύρωση κάποιων εξετάσεων που διενεργήθηκαν στις 20/2/15 από επιτροπή για το μάθημα: «Φυσικοχημεία Ι: Χημική Θερμοδυναμική», και αφετέρου την επανάληψή τους υπό συνθήκες διαφάνειας. Αφορά μια «περίεργη» ιστορία για την οποία –ακόμη και τώρα– ουδέποτε είχα την παραμικρή ενημέρωση παρ’ ουδενός των εμπλεκομένων. Κατά ταύτα αιτούμαι τη διερεύνησή της, τόσο για λόγους νομιμότητας (ουδόλως παραθεωρήσιμους κατά τους σχολαστικούς…), όσο και –κυρίως– για λόγους ακαδημαϊκής δεοντολογίας. Το περιεχόμενο αυτής της αίτησης αποτελεί το αντικείμενο του θέματος υπ’ αριθ. 6 της Γενικής Συνέλευσης της Σχολής μας στις 22/7/15.

Λοιπόν; «Είμαστε όλοι Γάλλοι»;

Με αφορμή τα πρόσφατα πολύνεκρα δολοφονικά χτυπήματα των ισλαμοφασιστών στη Γαλλία, όλοι οι εργαζόμενοι σ' όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη στέκουν με οδύνη αλληλέγγυοι στον πόνο του αδελφού γαλλικού λαού, εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους προς τις οικογένειες των θυμάτων και διατρανώνουν την ακλόνητη θέλησή τους να αγωνιστούν για να επικρατήσει το δίκιο στις διεθνείς σχέσεις, να γίνεται σεβαστή η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα κάθε κράτους, να γίνεται σεβαστή η επιλογή κάθε λαού όσον αφορά τον τρόπο διακυβέρνησής του και τον προσανατολισμό της πολιτικής του· καταδικάζουν κάθε έξωθεν επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις οποιασδήποτε χώρας, καταδικάζουν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, καταδικάζουν κάθε επιδρομέα υπό οποιαδήποτε μάσκα κι αν εμφανίζεται («διεθνής κοινότητα», «Συνασπισμός για την Ειρήνη», Ποινικό Δικαστήριο κ.λπ.). Επαγρυπνούν για να αποτρέψουν τα κακόβουλα σχέδια της διεθνούς μαφίας των καπιταληστών και ιμπεριαληστών, των ίδιων που σπέρνουν στους λαούς τον όλεθρο του πολέμου, των ίδιων που καταστρέφουν ανεξάρτητα κυρίαρχα κράτη και σπρώχνουν εκατομμύρια απελπισμένους στην προσφυγιά και στην εξαθλίωση, των ίδιων Φρανκενστάιν που δημιουργούν, χρηματοδοτούν και τρέφουν τα τέρατα των «τρομοκρατών» για να τα θέσουν στην υπηρεσία τους στο ακόρεστο κυνήγι του κέρδους, της καταλήστευσης του πλούτου των λαών, και να τρομοκρατήσουν στη συνέχεια οι ίδιοι με το πρόσχημα των «τρομοκρατών» τους λαούς, ακόμη και τον ίδιο το δικό τους λαό, προκειμένου να τους καθυποτάξουν, προκειμένου οι ίδιοι οι λαοί, παραπλανημένοι, να δεχθούν να στερηθούν όσα δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες τούς έχουν απομείνει, και να γίνουν άθυρμα, ανίσχυρα και άβουλα πλάσματα στις ορέξεις των μεγιστάνων του πλούτου.