«Κάνουν μια κριτική για τους μισθούς. Τον Νοέμβριο του 2011, ο μέσος μισθός ήταν 600 ευρώ για μερική απασχόληση. Τον Νοέμβριο του 2014 ήταν κοντά στα 400 ευρώ. Μείωση δηλαδή 200 ευρώ. Επί ΣΥΡΙΖΑ μειώθηκε όντως κατά 11 ευρώ. Ποιος διέλυσε τους μισθούς;» κατακεραύνωσε (έτσι νόμισε) τους Νεοδημοκράτες αντιπάλους της στη Βουλή η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου με την προπέτεια του επιπόλαιου ή του αγνοούντος τη σημασία των ιδίων του λόγων. Διότι εάν είχε συνειδητοποιήσει πόσο ανόητο, γελοίο και εντέλει επιζήμιο τόσο για την ίδια όσο και για την κυβέρνηση που ως εκπρόσωπός της αγόρευε, ήταν το επιχείρημα που επρόκειτο να εκστομίσει, μάλλον θα κατάπινε τη γλώσσα της, όπως προσφυώς έπραξε τις επόμενες μέρες σε συνεντεύξεις της όταν αναφέρθηκε στο προκείμενο ζήτημα των μειώσεων των μισθών.
Δεν έχω σκοπό να λοιδορήσω κάποιον που από επιπολαιότητα αμόλησε μια πατάτα (ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω). Το γεγονός όμως ότι αυτή η (επιχειρηματολογική) πατάτα αντικατοπτρίζει μια δεινή πραγματικότητα της ζωής των εργαζομένων, αποτέλεσμα μιας ανάλγητης πολιτικής των κυβερνήσεων του υπηρετικού προσωπικού της κυρίαρχης τάξης (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), αυτό είναι που με κεντρίζει να απευθύνω στην τετραπέρατη υπουργό το απλοϊκό ερώτημα που μου γεννιέται από τα δικά της λόγια:
