Αχτσιόγλου: Γλώττα λανθάνουσα...

«Κάνουν μια κριτική για τους μισθούς. Τον Νοέμβριο του 2011, ο μέσος μισθός ήταν 600 ευρώ για μερική απασχόληση. Τον Νοέμβριο του 2014 ήταν κοντά στα 400 ευρώ. Μείωση δηλαδή 200 ευρώ. Επί ΣΥΡΙΖΑ μειώθηκε όντως κατά 11 ευρώ. Ποιος διέλυσε τους μισθούς;» κατακεραύνωσε (έτσι νόμισε) τους Νεοδημοκράτες αντιπάλους της στη Βουλή η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου με την προπέτεια του επιπόλαιου ή του αγνοούντος τη σημασία των ιδίων του λόγων. Διότι εάν είχε συνειδητοποιήσει πόσο ανόητο, γελοίο και εντέλει επιζήμιο τόσο για την ίδια όσο και για την κυβέρνηση που ως εκπρόσωπός της αγόρευε, ήταν το επιχείρημα που επρόκειτο να εκστομίσει, μάλλον θα κατάπινε τη γλώσσα της, όπως προσφυώς έπραξε τις επόμενες μέρες σε συνεντεύξεις της όταν αναφέρθηκε στο προκείμενο ζήτημα των μειώσεων των μισθών.

Δεν έχω σκοπό να λοιδορήσω κάποιον που από επιπολαιότητα αμόλησε μια πατάτα (ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω). Το γεγονός όμως ότι αυτή η (επιχειρηματολογική) πατάτα αντικατοπτρίζει μια δεινή πραγματικότητα της ζωής των εργαζομένων, αποτέλεσμα μιας ανάλγητης πολιτικής των κυβερνήσεων του υπηρετικού προσωπικού της κυρίαρχης τάξης (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), αυτό είναι που με κεντρίζει να απευθύνω στην τετραπέρατη υπουργό το απλοϊκό ερώτημα που μου γεννιέται από τα δικά της λόγια:

Απάντηση σ' έναν φίλο

Στην ιστογραφή μου Μετά την ήττα…, που γράφτηκε στις 18 του Ιούνη, την επομένη των εκλογών, μου απάντησε μέσω email (αμ πώς αλλιώς; —ας όψεται το νέο δόγμα του ιστολογίου όσον αφορά τον σχολιασμό) ένας παλιός φίλος του ιστολογίου (και του ιστολόγου —ας μην αποπροσωποποιούμε τις καλές σχέσεις που ευτυχούμε ν' αποκτούμε!), ο Νίκος. Ο Νίκος δεν είναι απλώς ένας ξεχωριστός φίλος που προέκυψε μέσα από τούτο το ιστολόγιο· είναι ο ξεχωριστός φίλος, κι αυτό ας μην κακοφανεί στους καλούς διαδικτυακούς φίλους μου, διότι ήσαν κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες —δύσκολες στιγμές για μένα— υπό τις οποίες γνωριστήκαμε, όταν, άγνωστος μέχρι τότε, μου συμπαραστάθηκε ζεστά κι ανθρώπινα. Η συνέχεια της γνωριμίας μας ήταν ακόμη πιο ευχάριστη, μιας κι αποδείχτηκε ότι ο Νίκος είναι πράγματι πολύπλευρα αξιόλογος. Όμως έγραψα, αυθόρμητα, πολλά (για τους αναγνώστες —για τον Νίκο, όχι), ας παραχωρήσω το βήμα στον ίδιο, αναπαράγοντας το ενδιαφέρον ημέλι του:

Φίλε Λευτέρη καλησπέρα,

Τους τελευταίους μήνες, δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω μέσα από το blog μου, λόγω σοβαρών επαγγελματικών προβλημάτων. Όμως δεν έπαψα στιγμή να ενημερώνομαι και να διαβάζω τις δημοσιεύσεις σου. Παίρνω το θάρρος να σου γράψω εκφράζοντας τις ταπεινές προσωπικές μου απόψεις.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, δεν αποτελεί (όπως καλά γνωρίζεις) ένα σχηματισμό ανέραστων οπαδών του πλούτου και της προσωπικής ανάδειξης. Μπορεί ο οποιοσδήποτε να διαφωνεί με όποιες αποφάσεις, πρόσωπα ή πρακτικές. Δεν μπορεί όμως να σβήσει την ιστορία του μοναδικού ιδεολογικού χώρου, που έχει αποδείξει έμπρακτα την πίστη του στον άνθρωπο και την ελευθερία.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τι γίνεται στην Βόρεια Κορέα, ή τι λάθη ή "εγκλήματα" έγιναν στην Σοβιετική Ένωση. Με ενδιαφέρει όμως τι γίνεται στην χώρα μου και τι ιστορικά έγινε.

Στις δύο τελευταίες εκλογές, έλεγα σε φίλους και γνωστούς ότι μόνο δύο κόμματα πρέπει να ψηφιστούν, ανάλογα την ιδεολογική και οικονομική προσέγγιση του κάθε σκεπτόμενου όντος. Ή την ΝΔ ή το ΚΚΕ. Όλα τα άλλα ορίζονται με την μορφή του "ολίγον έγκυος".

Ο συγχωρεμένος πατέρας μου, λίγα χρόνια πριν την δικτατορία, άνοιξε στην αυλή του σπιτιού μας (στον Βύρωνα) ένα μανάβικο. Το μοναδικό μανάβικο σε όλη την περιοχή άρχισε να κάνει δουλειά. Στην απόλυτη ανέχεια ξημέρωσε μια αισιόδοξη μέρα. Ο κομμουνιστής πατέρας μου όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα, η ασφάλεια στεκόταν έξω από την αυλή και κατέγραφε κάθε πελάτη. Στην συνέχεια τους ενημέρωνε ότι δεν θα έπρεπε να βοηθούν τον κομμουνιστή με τις αγορές τους. Αποτέλεσμα σε λίγους μήνες το μανάβικο να κλείσει και η ανέχεια να συνεχίσει την πολυετή πορεία της.

Την εποχή εκείνη ο "Γέρος της Δημοκρατίας" και ταυτόχρονα για να μην ξεχνιόμαστε "Δημιουργός του Εμφυλίου", ήταν στην εξουσία. Οι πελάτες μας, απλοί άνθρωποι (κεντρώοι, δημοκράτες) γύρισαν την πλάτη στον άνθρωπο, μπροστά στον φόβο. Στο φόβο του μεροκάματου και μιας μίζερης, άγευστης και άοσμης ζωής.

Ποια η διαφορά με το σήμερα Λευτέρη μου;

Τα παιδιά αυτών των πελατών (υπαρκτά πρόσωπα), σήμερα είναι υπέρμετρα και χυδαία υποστηρικτές του ΣΥΝ. Βρίζουν ακατάπαυστα το ΚΚΕ και προσπαθούν να επιβληθούν με ανερμάτιστες απόψεις, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο και χωρίς όραμα και στόχους. Δεν φοβούνται, αλλά το κυριότερο ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΎΝΤΑΙ.

Ο αείμνηστος Πλουμπίδης παίρνοντας στους ώμους του, τόσο τα λάθη του κόμματος, όσο και όλο τον Ελληνικό λαό ΔΕΝ ΦΟΒΉΘΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΤΟ ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ. Υποστήριξε το κόμμα στο όνομα της ουσιαστικής και πραγματικής ελευθερίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν δέχομαι την έκφρασή σου Μετά την ήττα. Απλά γιατί δεν είναι ήττα του ΚΚΕ. Είναι ήττα του λαού, ο οποίος μεγαλωμένος με μικροαστικές και ανέραστες αρχές, αποφάσισε για τον αφέντη του, γιατί δεν είχε την δύναμη να γίνει ο ίδιος αφέντης.

Τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα πρόσωπα. Εγώ στον ρόλο του μανάβη και οι σκυμμένοι στο ρόλο των πελατών.

Μην βολεύεστε στον καναπέ, γιατί δεν είναι δικός σας.

Σου εύχομαι τα καλύτερα γιατί το μέλλον πρέπει να είναι δικαιότερο.

Ο φίλος σου Νίκος

Μετά την ήττα…

Το σημερινό μου άρθρο, καθώς το γράφω λίγες μόλις ώρες ύστερα από το κλείσιμο της κάλπης των χθεσινών επαναληπτικών βουλευτικών εκλογών, βρίσκει τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου ακόμη σε διαταραχή, ακόμη σε εκτός ελέγχου κατάσταση, ωσάν να έχουν, θαρρείς, καταλάβει καίριες θέσεις στο μυαλό μου και εκεί, συμπαλεύοντας, αφού παρουσιάζονται και αντιφατικά και αλληλοαναιρούμενα, να έχουν εξουδετερώσει την αντίσταση του νου, της λογικής, να μην την αφήνουν να αναλάβει δράση, να επιβάλει τάξη και να θέσει σε κίνηση τις δικές της διεργασίες ανάλυσης, εκτίμησης και, πολύ περισσότερο, σχεδιασμού αντιμετώπισης της νέας διαμορφωμένης (άσχημης) κατάστασης. Έτσι… «απορία ψάλτου, βηξ»; Χμ, όχι ακριβώς! Ο… ψάλτης, η αφεντιά μου δηλαδή, θα προσπαθήσει να ψάλει (ή να τα ψάλει, αν προτιμάτε) στη συνέχεια, πάντοτε κρατώντας το ίσο («δίκαιοι κι ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις», όπως γράφει η κατακλείδα του ιστολογίου), αλλά ας παρεμβληθεί πρώτα ο… βήχας: είναι η ανάρτηση Μετά την ήττα, που γράφτηκε λίγους μήνες νωρίτερα, συγκεκαλυμμένα προφητική, δυστυχώς:

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

Μετά την ήττα

Το Σάββατο (28/1) διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» την Ανακοίνωση της εταιρείας «ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ», με την οποία πληροφορηθήκαμε για την αίτηση υπαγωγής της στις διατάξεις του άρθρου 99 του Πτωχευτικού Κώδικα (ένα σκαλοπάτι πριν από την κήρυξη πτώχευσης). Την επομένη, 29/1, στο κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας διαβάσαμε τη σχετική Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ για την «Τυποεκδοτική». Τα μαντάτα άσχημα, αν και αναμενόμενα, γεννούν κι άλλες σκέψεις για το τοπίο που ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε σύντομα… Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα· να είμαστε προετοιμασμένοι, εννοώ, όχι για να τα δεχτούμε παθητικά, αλλά για να τα αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Μπορούμε!

Στο μυαλό μου στριφογυρνάει αφότου διάβασα την είδηση ένα εξαιρετικό τραγούδι του Δήμου Μούτση από τον κύκλο «Τετραλογία», σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και ερμηνεία από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. «Μετά την ήττα» ο τίτλος του. Με ό,τι συνδηλώνει…

Περίσσεψε η "σωφροσύνη" του συντηρητισμού, έλλειψε η τόλμη της γενναιότητας

Καθώς οι τακτικοί θαμώνες του ιστολογίου μ' έχουν μάθει, ότι πολιτικολογώ ανερυθρίαστα υπέρ παντός ερυθρού (κόμματος, ιδέας, δράσης κ.ο.κ.), και καθώς τα αποτελέσματα των εκλογών βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων της ημέρας ή, ίσως, των ημερών, θα αντιληφθήκατε από τον (ανοικονόμητο) τίτλο της σημερινής ιστογραφής ότι καταπιάνομαι κι εγώ μ' αυτό το καίριο θέμα. Επειδή ήδη αρκετά άκουσα από φίλους του κόμματος (ένα είναι το κόμμα!) και περισσότερα διάβασα σε φιλικά ιστολόγια, τόσο στις αναρτήσεις των ιστολόγων καθαυτές όσο και, κυρίως, στα πολλά σχόλια που τις συνοδεύουν, κι επειδή πικράθηκα ή και απογοητεύτηκα από την αντίδραση κάποιων συναγωνιστών που με περισσή σπουδή έβγαλαν ήδη την ετυμηγορία τους για το ΚΚΕ, τις κατά τη δική τους κρίση αδυναμίες ή τα λάθη του, φτάνοντας μέχρι να ζητάνε αλλαγή προπονητή γιατί χάσαμε το πρωτάθλημα ηγεσίας γιατί χάσαμε δεν ξέρω τι, γιατί «δεν πείθουμε», συνήθως λένε, σκεπτόμουν κατά πόσον θα ήταν πιο φρόνιμο εκ μέρους μου να κάνω αυτό που εκ χαρακτήρος συνηθίζω: να σιωπήσω. Δεν υποστηρίζω ότι αυτή είναι η σωστή στάση, μάλιστα χαίρομαι τους «ορθοτομούντες τον λόγον της αληθείας», αυτούς που συμβάλλουν με ορθό λόγο στη διαφώτισή μας. Μ' ενοχλεί όμως αφάνταστα ο θόρυβος με τον οποίο τα πανταχού παρόντα αλαλάζοντα κύμβαλα φροντίζουν ώστε να συνοδεύονται κι αυτές ακόμη οι φωτισμένες παρεμβάσεις, πόσο μάλλον όταν τα κύμβαλα, οι κορυβαντιώντες έχουν τον πρώτο λόγο, ως αυτόκλητοι διαφωτιστές μας. Κάτω από αυτή την ενόχληση, εγκαταλείπω, παραδίνομαι στη σιωπή μου· αδυναμία μου είναι, το ξέρω. Ελπίζω ο μέγας Γιαραμπής να φροντίσει στην επόμενη μετενσάρκωσή μου να διορθώσει αυτή την ατέλειά μου· σ' αυτή τη ζωή πάντως, η αφεντιά μου δεν επιδέχεται βελτίωση. Μιας δε και, παρά τις αναστολές μου, τελικά αποφάσισα να γράψω κάποια γνώμη μου για τα εκλογικά αποτελέσματα, ελπίζω επίσης ο μέγας Γιαραμπής να με προφυλάξει στη συνέχεια, ώστε να μην υποπέσω κι εγώ στο ίδιο φάουλ της δοκησισοφίας. Σεμνά και ταπεινά, όπως έλεγε κάποια ψυχή (μονάχα που εγώ το λέω μετά λόγου γνώσεως και όχι υποκριτικά), καταθέτω τη γνώμη μου, χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο. Μάλιστα, μάλλον περιορίζομαι να σας παρουσιάσω τη δική μου ανάγνωση των αποτελεσμάτων, αποφεύγοντας (λόγω της… σιωπής που προανέφερα) περαιτέρω κρίσεις και αναζητήσεις αιτίων.

Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζω λοιπόν με τον δικό μου τρόπο τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων και τα συγκρίνω. Κατατάσσω τα κόμματα που διεκδίκησαν την ψήφο μας σε τέσσερες ομάδες. Στην πρώτη βρίσκεται μονάχο του το ΚΚΕ, ως ανάδελφο κόμμα. Κι επειδή ο χαρακτηρισμός ενός κόμματος συνιστά σοβαρή πράξη, την οποία το «ανάδελφο» απειλεί να ακυρώσει, ας ακριβολογήσω: είναι το μοναδικό αντισυστημικό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, άρα δικαιούται ξεχωριστή κατηγορία. Στη δεύτερη, την «μπλε» ομάδα, έχω συμπεριλάβει τη Ν.Δ., τον ΛΑΟΣ, τη Χρυσή Αυγή και τα δύο θραύσματα της σχάσης της Ν.Δ., δηλαδή το κόμμα Ανεξάρτητοι Έλληνες και το κόμμα Δημοκρατική Συμμαχία. Εξυπακούεται ότι η ομαδοποίηση αυτή δεν παραγνωρίζει την ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε σχηματισμού, όπως και η ομαδοποίηση του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ στην τρίτη ομάδα, την «πράσινη». Οι ομαδοποιήσεις αυτές υπακούουν στον συμβατικό εν πολλοίς διαχωρισμό, αν και όχι πάντοτε εύστοχο (γι' αυτό κι εμείς οι κομμουνιστές τον αποφεύγουμε), σε «δεξιούς» (μπλε ομάδα) και «αριστερούς» ή «ΠΑΣΟΚ και αριστερούς», αν προτιμάτε, (πράσινη ομάδα). Όπως αντιλαμβάνεστε, οι δύο αυτές ομάδες αντιστοιχούν λίγο-πολύ στους δύο παραδοσιακούς πυλώνες του δικοματισμού: στη Ν.Δ. η μπλε ομάδα, και στο ΠΑΣΟΚ (ή ΠΑΣΟΚ συν κοινοβουλευτική «αριστερά», αν προτιμάτε) η πράσινη ομάδα. Εγώ θα προτιμούσα την πράσινη ομάδα να την προσδιορίσω για μεν τις εκλογές του 2009 ως «ΠΑΣΟΚ συν κοινοβουλευτική αριστερά», για δε τις εκλογές του 2012 ως «ΠΑΣΟΚ συν γενόσημά του». Τέλος πάντων. Η τέταρτη και τελευταία ομάδα περιλαμβάνει αδιακρίτως… αριστεροσύνης όλα τα υπόλοιπα κόμματα, τα οποία δεν έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.