Πόσο θα κρατήσουν οι χοροί; Μερικές σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα

Πόσο θα «κρατήσουν οι χοροί»; Σίγουρα πολύ λιγότερο απ’ όσο θα κρατήσουν οι… χώροι! (Παράβαλε, αντίστοιχα, με τη διάρκεια των χορών του ΠΑΣΟΚ και τη διάρκεια του χώρου του ΠΑΣΟΚ…). Από την επομένη των εκλογών κιόλας ο λαός επέστρεψε στην καθημερινότητα των οξυμένων προβλημάτων του. Για την ακρίβεια, επέστρεψε ακόμη κι εκείνο το κομμάτι του λαού που την Κυριακή το βράδυ ξεχάστηκε πρόσκαιρα και πανηγύρισε, γιατί μάλλον η μεγάλη πλειοψηφία του λαού δεν ξεχάστηκε και δεν πανηγύρισε. Ας μείνουμε όμως στα αποτελέσματα της κάλπης και ας μου επιτραπεί, όπως συνηθίζω κάθε φορά, να ζωγραφίσω με το δικό μου χρωστήρα (ερυθρού χρώματος, ως γνωστόν) το νέο πολιτικό τοπίο.

Πρώτα απ’ όλα, για όσους δεν με γνωρίζουν είτε στην πραγματική ζωή είτε στην διαδικτυακή, ας δηλώσω καθαρά αυτό που υπαινίχθηκα, σκωπτικά κατά κάποιο τρόπο, παραπάνω: Σ’ όλη μου τη ζωή, από μαθητής γυμνασίου έως σήμερα στα 67 μου, θέλω να λέγομαι κομμουνιστής. Άρα από αυτή την οπτική γωνία θα εκτιμήσω το εκλογικό αποτέλεσμα. Σημειώνω ακόμη ότι υποστηρίζω μεν το ΚΚΕ, ως φίλος και μη μέλος, αλλά οι απόψεις μου δεν πρέπει να θεωρηθούν ότι εκφράζουν απόψεις του κόμματος και οπωσδήποτε, επομένως, δεν μπορεί να καταλογιστεί ευθύνη στο ΚΚΕ για τα γραφόμενά μου.

Εμείς οι κομμουνιστές λέμε ότι πιάνουμε πουλιά στον αέρα, αλλά μάλλον δεν είμαστε τόσο καλοί για να πιάνουμε τα κουκκιά της κάλπης. Το τελευταίο υπό διττή έννοια: η μία ότι δεν καταφέρνουμε να μαζέψουμε ψήφους, η άλλη ότι δεν έχουμε μαντικές ικανότητες να προβλέψουμε το εκάστοτε αναμενόμενο εκλογικό ποσοστό μας —για την ακρίβεια, δεν έχουμε διαφορετικές μαντικές ικανότητες, καλύτερες ή χειρότερες, απ’ ότι έχει όλος ο κόσμος· εδώ βέβαια λέγεται υπό τη δεύτερη έννοια, της έλλειψης ιδιαίτερης μαντικής ικανότητας. Κι αφού διευκρίνισα την έννοια των «κουκκιών που δεν πιάνουμε», ας επεξηγήσω και ποια είναι τα «πουλιά που πιάνουμε στον αέρα». Όπως έχω αναφέρει και άλλη φορά, οι φίλοι, οι οπαδοί, τα μέλη του ΚΚΕ, οι συνειδητοποιημένοι λαϊκοί αγωνιστές, καθώς ζυμώνονται καθημερινά μέσα στο ταξικό λαϊκό κίνημα, στα συνδικάτα, στις μαζικές οργανώσεις των φοιτητών, των αγροτών, των επαγγελματιών, των αυτοαπασχολούμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των γυναικών, στις λαϊκές επιτροπές, στο κίνημα ειρήνης κ.λπ., όλοι αυτοί, και πιο πολύ το ίδιο το κόμμα ως συλλογικός οργανισμός, γνωρίζουν κάθε φορά τον βαθμό ανάπτυξης του ταξικού κινήματος, και τα επίσημα κείμενα του κόμματος, καθώς και τα άρθρα του κομματικού Τύπου, περιέχουν τις σχετικές εκτιμήσεις μας. Ο βαθμός ανάπτυξης του ταξικού κινήματος είναι ακριβώς ο πρωταρχικός στόχος πάλης ενός κομμουνιστικού κόμματος (τα «πουλιά που [πρέπει να] πιάνει στον αέρα» το κόμμα), αυτό είναι το κύριο, το πρωταρχικό, και όχι η συγκομιδή ψήφων. Χρειαζούμενη ασφαλώς κι αυτή, άλλωστε και για πρακτικούς λόγους, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί πρωταρχικό στόχο πάλης του κόμματος. Εξ άλλου ένα αναπτυγμένο κίνημα θα τροφοδοτήσει και με ψήφους το κόμμα. Δεν απολυτοποιούμε επομένως εμείς οι κομμουνιστές την αξία και τη σημασία του εκλογικού μας ποσοστού, αλλά το εκλαμβάνουμε απλώς ως αποτύπωμα της εκλογικής επιρροής του κόμματος σε μια δεδομένη αναμέτρηση, αποτύπωμα όμως λαμβανόμενο με σχετική πάντοτε ακρίβεια, μικρή ή μεγάλη, διαμορφωνόμενο και παραμορφωνόμενο δηλαδή κάτω από την επίδραση συγκεκριμένων κάθε φορά συνθηκών και παραγόντων. Άρα ό,τι διατυπώσω στη συνέχεια σχετικά με το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ θα πρέπει να θεωρηθεί ότι λέγεται με επίγνωση της σχετικής πάντοτε βαρύτητας που, σύμφωνα με τα παραπάνω, αποδίδει το κόμμα σ’ αυτό.

«είν' η δική σου ασπίδα»

Η μάχη των επερχόμενων εκλογών ενέπνευσε την αφεντιά μου να συνθέσω ένα τραγούδι για το κόμμα. Οι στίχοι γράφτηκαν πάνω σε μια μελωδία που είχα συνθέσει για κάποιο άλλο ποίημά μου. Το αφιερώνω στο κόμμα μου, το ΚΚΕ! Και το χαρίζω στους συντρόφους!

Στο ΚΚΕ

Της τάξης σου άκου τη φωνή:
Ό,τι σου πήραν, πάρ’ τα,
και μπες στην πρώτη τη γραμμή,
γκρέμισε θρόνους, κάστρα!

Παιδιά, το κόμμα μάς καλεί
στη μάχη να ριχτούμε.

[Ρεφρέν, δις]

Το κόμμα κάνε δυνατό,
είν’ η δική σ’ ασπίδα,
σ’ αυτό το δύσκολο καιρό
του κόσμου η ελπίδα.

Απ’ της Ευρώπης το μαντρί
μακριά να πορευτούμε,
το σύστημα ν’ ανατραπεί,
το δίκιο μας να βρούμε,

με εξουσία λαϊκή
μέρα καλή να δούμε.

[Ρεφρέν, δις]

Το κόμμα κάνε δυνατό,
είν’ η δική σ’ ασπίδα,
σ’ αυτό το δύσκολο καιρό
του κόσμου η ελπίδα.

Παρακολουθήστε το βίντεο, στο οποίο ακούγεται η μελωδία μόνο (από σόλο όμποε), δεν κατάφερα να το τραγουδήσω, δυστυχώς· κάθε μου απόπειρα, κατέληγε σε αξιοθρήνητο αποτέλεσμα, μη παρουσιάσιμο. Ωστόσο, αν κανένας θέλει να το ακούσει για να βοηθηθεί να το τραγουδήσει (λέμε τώρα…) ή αν θέλει την παρτιτούρα (ξαναλέμε τώρα…), ας μου γράψει στο ημέιλ "elpapadeas@yahoo.gr".

Στο ΚΚΕ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΙΣ 23/1/'15:
Ύστερα από πολλές προσπάθειες και περισσότερους ενδοιασμούς, τελικά το τόλμησα να το τραγουδήσω και να ανεβάσω στο γιουτούμπι το σχετικό βιντεάκι:
https://www.youtube.com/watch?v=TFn7dZfs8xc
Την επιείκιά σας παρακαλώ!

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω

Η ιστογραφή μου αυτή αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης με τίτλο Προσοχή: Μην ψωνίζετε από… Σβέρκο!. Όποιος, λοιπόν, έχει αφτιά για ν' ακούει, ας ακούσει! Ας ακούσει τι λέει η πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας Νατάσα Παναγιωτάρα και ας αναλογισθεί πώς γίνεται (δηλαδή γιατί γίνεται) ένας δημοσιογράφος να μην ακούει ξεκάθαρα λόγια που του προσφέρονται στο πιάτο του, έτοιμες ειδήσεις να τις περάσει στο χαρτί, αντί να δολιχοδρομήσει στα ανεξιχνίαστα σκοτεινά μονοπάτια του διεστραμένου του μυαλού προκειμένου να κατασκευάσει σενάρια επί σεναρίων και να σερβίρει στους δύσμοιρους αναγνώστες του αυτά σαν τάχα ειδήσεις. Λες και ο Σβέρκος δεν έχει αφτιά. Ή, ακόμη χειρότερα για ελόγου του, λες και εμείς δεν έχουμε αφτιά! Εσείς, αγαπητοί μου, το ξέρω πως έχετε. Λοιπόν ακούστε και συγκρίνετε την εικόνα που μας περιγράφει η πρόεδρος με την εικόνα που προσπαθεί να μας μεταδώσει ο κυρ-Σβέρκος:

Προσοχή: Μην ψωνίζετε από... Σβέρκο!

Το… οξυσβέρκειον^(*) πόνημα
^(*) ΣΗΜ.: οξυσβέρκειον = οξυδερκές + Σβέρκειον, κατά το: ευελφάλεια = ευελιξία + ασφάλεια!

Η προειδοποίηση του τίτλου αφορά τους φίλους που συνηθίζουν ή, έστω, περιστασιακά συμβαίνει να αναζητούν την πληροφόρησή τους από την «Εφημερίδα των Συντακτών», αυτή την ύπουλη αστική φυλλάδα που πασχίζει κάτω από ένα δήθεν προοδευτικό προσωπείο να κρύψει τον βαθύτατα αντιδραστικό ρόλο της (έκαστος εφ' ω ετάχθη) —και, βέβαια τον αγοραίο αντικομμουνισμό της. Από τέτοια μαγαζιά, πάντα κινδυνεύει κανείς να… ψωνίσει από σβέρκο, κατά το κοινώς λεγόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα και από… Σβέρκο! Νίκος Σβέρκος λέγεται ο δημοσιογράφος που ανέλαβε, για λογαριασμό της φυλλάδας στην οποία εργάζεται, αλλά και για λογαριασμό των συμφερόντων τα οποία η εν λόγω φυλλάδα προασπίζεται, να πληροφορήσει τους δύστυχους αναγνώστες της για το αυριανό πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα. Το ότι επί δύο μήνες η φυλλάδα αυτή δεν πήρε χαμπάρι για την προετοιμασία του συλλαλητήριου, ασφαλώς προοιωνιζόταν τον τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το θέμα, αν και όταν θα αναγκαζόταν να αναφερθεί, είτε πριν είτε μετά. Το γεγονός ότι αναγκάστηκε να αναφερθεί χθες σ΄αυτό, δύο ημέρες πριν από την πραγματοποίησή του, είναι ασφαλώς ενθαρρυντικό, από την άποψη ότι δεν θα μπορούσε να εξακολουθεί να το αγνοεί. Αλλά, αφού δεν μπορούσε να σιωπήσει, ευκαιρία βρήκε να μιλήσει, και χρήσιμο μάλιστα, θα έλεγα, το βρήκε να μιλήσει, προκειμένου να διαστρεβλώσει την εικόνα του συλλαλητηρίου, να προβοκάρει, να συκοφαντήσει, να ρίξει λάσπη, να διχάσει, να εμποδίσει τη συσπείρωση των εργαζομένων. Κύριοι δημοσιογράφοι της απάτης και της εξαπάτησης, ακούστε το άλλη μία φορά: Εμείς οι κομμουνιστές ποτέ δεν παίζουμε κρυφτούλι. Αρνηθήκαμε στις πλατείες να πάμε με κρυμμένη την ταυτότητά μας, σαν μερικούς μερικούς, από αναθεωρητές μέχρι φασίστες. Όμως, από την άλλη, ξέρουμε καλύτερα από τους καιροσκόπους και τους οπορτουνιστές της «αμετροέπειας», που κλίνουν σ' ολες τις πτώσεις την αυτονομία, που έχουν σαν καραμέλα το ακομμάτιστο, το ακαπέλωτο, το ακηδεμόνευτο κίνημα (κι ας είν' και τέλμα), ξέρουμε καλύτερα απ' όλους αυτούς να σεβόμαστε την αυτοτέλεια του συνδικαλιστικού κινήματος, και οι εργαζόμενοι μάς το ανταποδίδουν. Τόσα εργατικά κέντρα, τόσες ομοσπονδίες και συνδικάτα που συμμετέχουν στο αυριανό συλλαλητήριο, μακάρι να είχαμε δυνάμεις τόσες και να τα ελέγχαμε· όμως όχι! Μας εμπιστεύονται, ακόμη κι εκεί που είμαστε μικρή μειοψηφία.

Πώς είδα τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

1. Την Κυριακή (25 Μάη) είχαμε τον δεύτερο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, σε όσους δήμους (μάλλον στους περισσότερους) και σε όσες περιφέρειες (δηλαδή σε όλες) δεν αναδείχτηκε "νικητής" στον πρώτο γύρο κατά πώς ορίζει ο νόμος, δηλαδή ο πρώτος συνδυασμός δεν συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία. Σ' αυτή την περίπτωση, ο νόμος ορίζει ότι οι δύο πρώτοι συνδυασμοί του πρώτου γύρου καλούνται να διεκδικήσουν την πρωτιά στον δεύτερο γύρο, η οποία αναδεικνύει τον δήμαρχο, αν πρόκειται για δημοτικές εκλογές, ή τον περιφερειάρχη, αν πρόκειται για περιφερειακές εκλογές. Πρόκειται, όπως αντιλαμβάνεστε, για ένα εκλογικό σύστημα βιασμού της λαϊκής θέλησης και στρεβλής απεικόνισής της στα διαμορφωνόμενα διοικητικά όργανα. Το ΚΚΕ υποστηρίζει την απλή αναλογική στην εκλογή των διοικητικών οργάνων (όπως και στο κοινοβούλιο και παντού) και την εκλογή του δημάρχου ή του περιφερειάρχη από το αντίστοιχο συμβούλιο. Γι' αυτό αρνείται να εγκλωβιστεί στην παγίδα των διλημμάτων του δεύτερου γύρου· θεωρεί ότι η λαϊκή εντολή έχει αποτυπωθεί στα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, έστω και παραμορφωτικά λόγω της επιβαλλόμενης από τον εκλογικό νόμο λογικής της επιλογής "νικητή" αντί της ανεπηρέαστης από τέτοιες λογικές ψήφου, όπως εκτέθηκε προηγουμένως. Στον δεύτερο γύρο το ΚΚΕ υπερψήφισε τους δικούς του υποψήφιους στους τέσσερις δήμους όπου συμμετείχαν και αρνήθηκε να παράσχει ψήφο υπέρ άλλου συνδυασμού, μιας και αυτόν τον συνδυασμό τον είχε καταπολεμήσει στον πρώτο γύρο ως αντίπαλό του, αντίπαλο της απέναντι όχθης, δηλαδή της στήριξης του καπιταλιστικού συστήματος, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ κ.λπ. Επομένως, πέρα από την ευχάριστη επισήμανση ότι ο λαός υποστήριξε τους υποψήφιους του ΚΚΕ στον δεύτερο γύρο και πέτυχε να τους αναδείξει δημάρχους, στέκομαι στα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, γιατί αυτά αποτυπώνουν τη λαϊκή ετυμηγορία —και αυτά τα αποτελέσματα έχουν σχολιαστεί από μένα στην προηγούμενη ιστογραφή μου Πώς είδα τα αποτελέσματα. Εξάλλου η σημερινή ιστογραφή μου αναπόφευκτα αποτελεί συνέχεια αυτηνής.

2. Ας επαναλάβω και εδώ, για όσους δεν με γνωρίζουν, ότι δεν είμαι ουδέτερος παρατηρητής, αλλά υποστηρίζω το ΚΚΕ, χωρίς αυτό να συνεπάγεται πως ό,τι γράφω εδώ απηχεί με ακρίβεια τις θέσεις του κόμματος, επομένως χωρίς να μπορεί να καταλογιστεί ευθύνη στο ΚΚΕ για τα γραφόμενά μου. Επίσης, για όσους δεν ανατρέξουν στην προηγούμενη ανάρτηση, ας επαναλάβω τα παρακάτω ουσιώδη προεισαγωγικά, πριν διατυπώσω πώς είδα τα αποτελέσματα των άλλων εκλογών της προηγούμενης Κυριακής, των ευρωεκλογών:

Οι φίλοι, οι οπαδοί, τα μέλη του ΚΚΕ, οι συνειδητοποιημένοι λαϊκοί αγωνιστές, καθώς ζυμώνονται καθημερινά μέσα στο ταξικό λαϊκό κίνημα, στα συνδικάτα, στις μαζικές οργανώσεις των φοιτητών, των αγροτών, των επαγγελματιών, των αυτοαπασχολούμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των γυναικών, στις λαϊκές επιτροπές, στο κίνημα ειρήνης κ.λπ., όλοι αυτοί, και πιο πολύ το ίδιο το κόμμα ως συλλογικός οργανισμός, γνωρίζουν κάθε φορά τι μπορούν να περιμένουν από μια εκλογική αναμέτρηση, και ως εκλογικό ποσοστό αλλ' όχι μόνο, και είναι έτοιμοι οποτεδήποτε για μια τέτοια αναμέτρηση. Φυσικά, καθαυτό το εκλογικό ποσοστό, ως αποτύπωμα της επιρροής του κόμματος σε μια δεδομένη αναμέτρηση, έχει τη δική του αξία και σημασία, κυρίως προς τα έξω, για το εκλογικό σώμα γενικώς, και όχι τόσο για το ΚΚΕ και τον κόσμο του. Για το ΚΚΕ, τους φίλους, τους οπαδούς και τα μέλη του, αυτό το αποτύπωμα είναι κατιτίς ρηχό· χρειάζεται ανάλυση, για να αποκτήσει αξία. Ερμηνεύει και ερμηνεύεται. Αλλά πάντα, όσο κι αν κατά απατηλό τρόπο διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο (ή προσπαθεί η κυρίαρχη ιδεολογία να επιβάλει έναν τέτοιο ρόλο γι' αυτό, ανάλογα με την περίσταση και κατά τα συμφέροντά της), εντούτοις εμείς γνωρίζουμε ότι τον πρωταρχικό ρόλο τον έχει όχι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ αλλά ο βαθμός ανάπτυξης του ταξικού κινήματος. Ένα αναπτυγμένο κίνημα, αυτό θα τροφοδοτήσει με ψήφους το κόμμα. Και την κατάσταση του κινήματος τη γνωρίζουμε και τα επίσημα κείμενά μας περιέχουν τις σχετικές εκτιμήσεις μας. Μάλιστα, για την ανασύνταξη του κινήματος το κόμμα έχει ανασκουμπωθεί, με ιδιαίτερη ένταση το τελευταίο διάστημα. Το κόμμα έχει υπογραμμίσει ότι ο βαθμός ανάπτυξης του κινήματος βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες των καιρών, όταν εκδηλώνεται ανελέητη ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου. Ωστόσο έχει επισημάνει σημεία ανάκαμψης, ελπιδοφόρα μηνύματα το τελευταίο διάστημα, όπως τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών κ.ά. Έχει επίσης κρούσει τον κώδωνα κινδύνου για την άνοδο των ναζιστικών και φασιστικών δυνάμεων (και έχει καταδείξει ποιος και ποιοι ευθύνονται γι' αυτό), γέννημα-θρέμμα, αλλά και εφεδρεία, του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή την εικόνα, αυτές τις εκτιμήσεις, αυτές τις επισημάνσεις, αυτή τη γνώση, φέρει το «αποτύπωμα» του εκλογικού αποτελέσματος για το ΚΚΕ.

Πώς είδα τα αποτελέσματα

1. Για όσους τυχόν δεν με γνωρίζουν, είτε στη ζωή είτε μέσω διαδικτύου, να αυτοσυστηθώ: Δεν είμαι ούτε δηλώνω ανεξάρτητος και αμερόληπτος περί τα πολιτικά· αντίθετα, δηλώνω κομμουνιστής, σταθερά εδώ και πενήντα κάτι χρόνια (ηλικία 66), και υποστηρίζω το ΚΚΕ, χωρίς αυτό να συνεπάγεται πως ό,τι γράφω εδώ απηχεί με ακρίβεια τις θέσεις του ΚΚΕ, επομένως χωρίς να μπορεί να καταλογιστεί ευθύνη στο ΚΚΕ για τα γραφόμενά μου —και ο νοών νοείτω…

2. Οι φίλοι, οι οπαδοί, τα μέλη του ΚΚΕ, οι συνειδητοποιημένοι λαϊκοί αγωνιστές, καθώς ζυμώνονται καθημερινά μέσα στο ταξικό λαϊκό κίνημα, στα συνδικάτα, στις μαζικές οργανώσεις των φοιτητών, των αγροτών, των επαγγελματιών, των αυτοαπασχολούμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των γυναικών, στις λαϊκές επιτροπές, στο κίνημα ειρήνης κ.λπ., όλοι αυτοί, και πιο πολύ το ίδιο το κόμμα ως συλλογικός οργανισμός, γνωρίζουν κάθε φορά τι μπορούν να περιμένουν από μια εκλογική αναμέτρηση, και ως εκλογικό ποσοστό αλλ' όχι μόνο, και είναι έτοιμοι οποτεδήποτε για μια τέτοια αναμέτρηση. Φυσικά, καθαυτό το εκλογικό ποσοστό, ως αποτύπωμα της επιρροής του κόμματος σε μια δεδομένη αναμέτρηση, έχει τη δική του αξία και σημασία, κυρίως προς τα έξω, για το εκλογικό σώμα γενικώς, και όχι τόσο για το ΚΚΕ και τον κόσμο του. Για το ΚΚΕ, τους φίλους, τους οπαδούς και τα μέλη του, αυτό το αποτύπωμα είναι κατιτίς ρηχό· χρειάζεται ανάλυση, για να αποκτήσει αξία. Ερμηνεύει και ερμηνεύεται. Αλλά πάντα, όσο κι αν κατά απατηλό τρόπο διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο (ή προσπαθεί η κυρίαρχη ιδεολογία να επιβάλει έναν τέτοιο ρόλο γι' αυτό, ανάλογα με την περίσταση και κατά τα συμφέροντά της), εντούτοις εμείς γνωρίζουμε ότι τον πρωταρχικό ρόλο τον έχει όχι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ αλλά ο βαθμός ανάπτυξης του ταξικού κινήματος. Ένα αναπτυγμένο κίνημα, αυτό θα τροφοδοτήσει με ψήφους το κόμμα. Και την κατάσταση του κινήματος τη γνωρίζουμε και τα επίσημα κείμενά μας περιέχουν τις σχετικές εκτιμήσεις μας. Μάλιστα, για την ανασύνταξη του κινήματος το κόμμα έχει ανασκουμπωθεί, με ιδιαίτερη ένταση το τελευταίο διάστημα. Το κόμμα έχει υπογραμμίσει ότι ο βαθμός ανάπτυξης του κινήματος βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες των καιρών, όταν εκδηλώνεται ανελέητη ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου. Ωστόσο έχει επισημάνει σημεία ανάκαμψης, ελπιδοφόρα μηνύματα το τελευταίο διάστημα, όπως τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών κ.ά. Έχει επίσης κρούσει τον κώδωνα κινδύνου για την άνοδο των ναζιστικών και φασιστικών δυνάμεων (και έχει καταδείξει ποιος και ποιοι ευθύνονται γι' αυτό), γέννημα-θρέμμα, αλλά και εφεδρεία, του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή την εικόνα, αυτές τις εκτιμήσεις, αυτές τις επισημάνσεις, αυτή τη γνώση, φέρει το «αποτύπωμα» του εκλογικού αποτελέσματος για το ΚΚΕ.

Οι νάρκες και η… νάρκη

Και το 2003 και σήμερα, τα αστικά κόμματα επιχειρούν
να «προσπεράσουν» τα κρίσιμα ζητήματα
σχετικά με τη δράση ΜΚΟ τύπου «ΙΜΙ»
(στη φωτογραφία το δημοσίευμα του «Ρ» για τη συζήτηση
της Ερώτησης του ΚΚΕ στη Βουλή το Δεκέμβρη του 2003)

Σχόλιο του ιστολόγου: Ξαφνικά, ύστερα από μια δεκαετία και κάτι μακάριας νάρκης γύρω από τη σκανδαλώδη δράση και την εξίσου σκανδαλώδη χρηματοδότηση της διαβόητης ΜΚΟ ΙΜΙ (International Mine Initiative, δηλαδή Διεθνής Πρωτοβουλία για τις Νάρκες), άρχισαν εν χορώ τα αστικά ΜΜΕ να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τις πομπές της εν λόγω οργάνωσης. Ο θόρυβος που ξεσηκώσανε ξύπνησε μέχρι και τον πολύ Λέανδρο Ρακιντζή, που ανασκουμπώθηκε κι ανέλαβε να εξιχνιάσει την υπόθεση. Αντίθετα, τότε που το ΚΚΕ αποκάλυπτε με τον πιο επίσημο τρόπο την υπόθεση (με ερώτηση στη Βουλή), άκρα του τάφου σιωπή από τα ΜΜΕ, πλην «Ριζοσπάστη», και σκανδαλώδης βαρηκοΐα από πλευράς Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Φυσικά είναι αφέλεια να αποδώσει κανείς αυτές τις συμπεριφορές στην τύχη, σε συμπτώσεις. Δεν είναι εύκολο σε τέτοιες περιπτώσεις να αποκαλυφθεί κατά πόσον κινούνται τα νήματα με άνωθεν εντολές, αλλά δεν είναι και απαραίτητο, όπως διδάσκει η πείρα, να υπάρχουν πάντα άνωθεν εντολές· οι «έτοιμοι από καιρό», οι πρόθυμοι, οι εθελόδουλοι, οι σπουδαγμένοι ή οι αμόρφωτοι υποτακτικοί, δεν έλειψαν ποτέ!…

Αναδημοσιεύω από τον σημερινό «Ριζοσπάστη» το σχετικό άρθρο του «Δυσωδία απ' τη χαβούζα των ΜΚΟ» (παραβλέποντας πλήθος αχρείαστων έως άστοχων εισαγωγικών, όπως «Δυσωδία», «χαβούζα» κ.λπ., αλλά γι' αυτό το φαινόμενο της εισαγωγικομανίας άλλη φορά…).

ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ «ΙΜΙ»

«Δυσωδία» απ' τη «χαβούζα» των ΜΚΟ

Τα «καυτά» σημεία της υπόθεσης προσπερνά η αντιπαράθεση των κομμάτων της αστικής διαχείρισης

Το τι παίζεται πίσω από τον μανδύα των περιβόητων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) έρχεται ξανά στην επιφάνεια μετά τις αποκαλύψεις για την οργάνωση ΙΜΙ (International Mine Initiative - Διεθνής πρωτοβουλία για τις νάρκες) και τη δίωξη στελεχών της εν λόγω ΜΚΟ —η οποία χρηματοδοτούνταν στα πλαίσια προγράμματος αποναρκοθέτησης εδαφών σε Βοσνία, Λίβανο και Ιράκ— για αδικήματα που προκάλεσαν ζημιά εκατομμυρίων ευρώ στο ελληνικό δημόσιο.

Εργατική Πρωτομαγιά 2013

Η απεργία δεν είναι αργία! Επομένως, εσείς που λυσσάξατε για μεταφορά της «αργίας της Πρωτομαγιάς» (και τελικά το καταφέρατε —δική σας γαρ η εξουσία, ακόμη), μεταφέρατε την αργία (αλλά κι αυτή στο στομάχι σάς κάθεται, το ξέρουμε)· η απεργία έμεινε —αμ πώς αλλιώς;— για την 1η του Μάη, την ημέρα μας. Μέχρι να γίνουν όλες οι μέρες του χρόνου δικές μας! Εσείς με την αργία σας και εμείς με την απεργία μας. Εσείς στο ταμείο σας να μετράτε τις εισπράξεις της κενότητάς σας· εμείς στους δρόμους και τις πλατείες για το δίκιο των Ανθρώπων… Η φετινή Πρωτομαγιά καταφέρατε να αναδείξει πιο καθαρά τη διαφορά του κόσμου σας και του κόσμου μας, την αδυσώπητη ταξική πάλη!

Το βίντεο που ακολουθεί το 'φτιαξα με βάση ένα λεύκωμα από γκραβούρες, αφίσες, φωτογραφίες και έργα τέχνης με θέμα την εργατική Πρωτομαγιά, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΟΔΗΓΗΤΗΣ» το 1986, με την ευκαιρία της εκατονταετηρίδας από τα γεγονότα του Σικάγου το 1886, που οδήγησαν στην καθιέρωση της 1ης του Μάη ως γιορτής των εργατών. Η μουσική, από τον «Ηπειρώτικο χορό» του Σκαλκώτα.

Είναι ζήτημα ήθους πρωτίστως

Εναλλακτικοί τίτλοι:

• Ο διάλογος έχει πολλά ποδάρια
• Σέρνοντας τον χορό του διαλόγου
• Πάμε κατά διαλόγου…

Ο διάλογος που ακολουθεί έγινε (κι αυτός) στο πλαίσιο του διαλόγου του προσυνεδριακού, ανάμεσα σε μένα (Λ) και τον καλό φίλο και σύντροφο Χ, στο καθιστικό του σπιτιού μου, όπου οι δύο μας βρεθήκαμε να πίνουμε το καφεδάκι μας και, κατά τη συνήθειά μας ή κατά τον χαρακτήρα μας, καθότι της λακωνικής σχολής αμφότεροι, διακόπταμε κάπου κάπου τη σιωπή μας για να ανταλλάξουμε δυο–τρεις φράσεις, κι ύστερα πάλι επιστρέφαμε στο γνώριμό μας, το απάνεμο λιμάνι της σιωπής. Μιας σιωπής που άλλες φορές, όταν τύχει να βρισκόμαστε στο ύπαιθρο κοντά στη φύση, είναι ρεμβασμός· άλλες φορές, σε δημόσιους χώρους θορυβώδεις, είναι λογισμός· άλλες φορές είναι κάτι άλλο (αναδρομή, αναστοχασμός, προβληματισμός κ.λπ.)· άλλες φορές… απλώς σιωπή! Αυτή τη φορά ήταν η… εφημερίδα που κρατούσε ο καθένας μας στα χέρια του και δεν την άφηνε ακόμα κι όταν διακόπταμε τη σιωπή και μιλούσαμε, μιας και ξέραμε ότι αυτό ήταν προσωρινό, ένα μικρό ιντερμέτζο ομιλίας στη συμφωνία της σιωπής μας —είπαμε, της λακωνικής σχολής, φανατικοί…

Λ: (μονολογώντας μάλλον παρά απευθυνόμενος στον φίλο μου): Ο διάλογος έχει πολλά ποδάρια…

Χ  Γιά στάσου, τι θες να πεις; Βλέπω ότι διαβάζεις τον προσυνεδριακό διάλογο. Σ’ αυτόν αναφέρεσαι; Και τι υπονοείς;

Λ  (ξαναμμένος κάπως, γι’ αυτό κι αφήνει την εφημερίδα. Εδώ σηκώνει συζήτηση! Είπαμε, Λάκωνες, αλλά όχι και μουγγοί): Τι γνώμη έχεις για τη χρησιμότητα, τη σκοπιμότητα και τα όρια του προσυνεδριακού διαλόγου;

Χ: Κοίταξε, επειδή εμένα δεν με κέντρισε κάτι ώστε να μου δημιουργηθούν τέτοια ερωτήματα, όπως φαίνεται ότι έγινε μ’ εσένα, θα ‘ταν καλύτερα, πιο εποικοδομητικό εννοώ, να μου έλεγες εσύ την άποψή σου, την οπωσδήποτε επεξεργασμένη σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, παρά να απαντήσω εγώ αυτοσχεδιάζοντας εκ των ενόντων αυτή τη στιγμή.

Λ: Εντάξει, δίκιο έχεις. Λοιπόν, ξέρεις, σε κάθε διαδικασία οι γνωστικοί φροντίζουν να φυλάγονται από τις κακοτοπιές. Φροντίζουν από πριν να βάζουν τους αναγκαίους κανόνες, να παίρνουν τα κατάλληλα μέτρα, όχι για την περίπτωση που όλα κυλίσουν ομαλά αλλά για το εντελώς αντίθετο, για την περίπτωση δηλαδή που παρουσιαστεί κάποια δυσκολία, κάποια αναποδιά, που εμφανιστεί κάποιος ή κάποιοι ιδιότροποι, δύστροποι, απείθαρχοι ή, ακόμη, αντικοινωνικοί ή ό,τι άλλο, οι οποίοι ηθελημένα ή αθέλητα με τη συμπεριφορά τους θα απειλήσουν να δυναμιτίσουν τη διαδικασία. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι ένα ταξιδιωτικό γραφείο διοργανώνει μιαν εκδρομή. Η όλη διαδικασία μήπως δεν υπόκειται σε κάποιους κανόνες, πολλές φορές υπό τη μορφή συμφωνητικού, αλλά και άγραφους ή προφορικούς; Κι αυτοί οι άγραφοι κανόνες, κι αυτοί είναι το ίδιο σημαντικοί με τους γραφτούς. Η φιλία μας, η σχέση μας σε τέτοιους, άγραφους, κανόνες (και αρχές!) δεν υπακούει; (παύση)

Χ: Έλα, έμπαινε στο παρασύνθημα.

Μπλέξαμε τους -ισμούς μας!

Στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη», στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου του ΚΚΕ, διάβασα μια επιστολή που με παραξένεψε —ας το γράψω έτσι— και θα ήθελα να τη σχολιάσω. Πάνω στην ώρα, θα 'λεγα, ο παραγωγικότατος συνιστολόγος Lenin Reloaded έγραψε μια εξαιρετική ανάρτηση με τίτλο Γιατί απάλειψε η ΚΕ του ΚΚΕ τον όρο «αντι-ιμπεριαλιστική» από την εννοιολόγηση της Λαϊκής Συμμαχίας; με αφορμή αυτή την επιστολή. Ο συντάκτης της ανάρτησης δεν στέκεται στην επιστολή καθαυτή, αλλά με αφορμή την επιστολή διατυπώνει ένα υπαρκτό ερώτημα που γεννιέται από τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ όσον αφορά το περιεχόμενο και τον χαρακτήρα της «Λαϊκής Συμμαχίας» και στη συνέχεια επιχειρηματολογεί εύστοχα υπέρ των θέσεων του κόμματος. Αναδημοσιεύω την ανάρτηση και στη συνέχεια προσθέτω το δικό μου σχόλιο σχετικά με την επιχειρηματολογία του επιστολογράφου.

…Ρωτάνε πολλοί, και ανάμεσά τους ένας από τους επιστολογράφους στον προσυνεδριακό του οποίου τις ενστάσεις αντιγράφουμε:

«Αντιιμπεριαλιστική πάλη σημαίνει πάλη ενάντια στον μονοπωλιακό καπιταλισμό, πάλη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και στις επιλογές τους, πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Διαχωρίζοντας την αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική δράση από την αντιιμπεριαλιστική (η αντιιμπεριαλιστική δράση εμπεριέχει την αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική δράση), αντί να βοηθήσουμε αυτούς που δεν κατανοούν τον όρο αντιιμπεριαλιστική δράση και την ταυτίζουν με τη δράση κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να τον κατανοήσουν, διατρέχουμε τον κίνδυνο να συμβάλουμε, χωρίς να το θέλουμε, να δημιουργηθούν ακόμα περισσότερες συγχύσεις, να ταυτίσουν την αντιιμπεριαλιστική δράση με την αντιπολεμική και, το κυριότερο, να κυριαρχήσουν αστικές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις που θεωρούν ότι ο ιμπεριαλισμός κινείται στη σφαίρα της πολιτικής, αποκόβοντάς τον από την οικονομική του βάση.

»Αφού λοιπόν ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μονοπωλιακός, όπως αναφέρεται στη θέση 62, είναι ιμπεριαλισμός και ως εκ τούτου ο προσανατολισμός της Λαϊκής Συμμαχίας δεν αρκεί να είναι “αντιμονοπωλιακός αντικαπιταλιστικός”, αλλά πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστικός για να μπορέσει να δώσει πλήρη και ολοκληρωμένη απάντηση στα ζητήματα που καλείται να λύσει».

Ο φόβος που διατυπώνει ο σύντροφος είναι μην διολισθήσει ο αντι-ιμπεριαλισμός του ΚΚΕ σε απλό αστικό πασιφισμό. Δυστυχώς, ο σύντροφος δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τι καταλαβαίνει η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων ως «αντι-ιμπεριαλισμό» σήμερα. Να τον βοηθήσουμε. Καταλαβαίνει ως «αντι-ιμπεριαλισμό» τον ιμπεριαλισμό. Τον «δικό της» ιμπεριαλισμό, τον ιμπεριαλισμό της δικής της αστικής τάξης. Αυτό καταλαβαίνει ότι είναι «αντι-ιμπεριαλισμός». «Αντι-ιμπεριαλισμός» σήμερα είναι η μάχη για να εξασφαλίσουμε καλύτερα φιλέτα αερίου για τις αστικές τάξεις Ελλάδας και Κύπρου, παίζοντας, φυσικά, με τον πόλεμο γιατί τις ίδιες ακριβώς στοχεύσεις έχει η αστική τάξη της Τουρκίας.

Απάντηση σ' έναν φίλο

Στην ιστογραφή μου Μετά την ήττα…, που γράφτηκε στις 18 του Ιούνη, την επομένη των εκλογών, μου απάντησε μέσω email (αμ πώς αλλιώς; —ας όψεται το νέο δόγμα του ιστολογίου όσον αφορά τον σχολιασμό) ένας παλιός φίλος του ιστολογίου (και του ιστολόγου —ας μην αποπροσωποποιούμε τις καλές σχέσεις που ευτυχούμε ν' αποκτούμε!), ο Νίκος. Ο Νίκος δεν είναι απλώς ένας ξεχωριστός φίλος που προέκυψε μέσα από τούτο το ιστολόγιο· είναι ο ξεχωριστός φίλος, κι αυτό ας μην κακοφανεί στους καλούς διαδικτυακούς φίλους μου, διότι ήσαν κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες —δύσκολες στιγμές για μένα— υπό τις οποίες γνωριστήκαμε, όταν, άγνωστος μέχρι τότε, μου συμπαραστάθηκε ζεστά κι ανθρώπινα. Η συνέχεια της γνωριμίας μας ήταν ακόμη πιο ευχάριστη, μιας κι αποδείχτηκε ότι ο Νίκος είναι πράγματι πολύπλευρα αξιόλογος. Όμως έγραψα, αυθόρμητα, πολλά (για τους αναγνώστες —για τον Νίκο, όχι), ας παραχωρήσω το βήμα στον ίδιο, αναπαράγοντας το ενδιαφέρον ημέλι του:

Φίλε Λευτέρη καλησπέρα,

Τους τελευταίους μήνες, δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω μέσα από το blog μου, λόγω σοβαρών επαγγελματικών προβλημάτων. Όμως δεν έπαψα στιγμή να ενημερώνομαι και να διαβάζω τις δημοσιεύσεις σου. Παίρνω το θάρρος να σου γράψω εκφράζοντας τις ταπεινές προσωπικές μου απόψεις.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, δεν αποτελεί (όπως καλά γνωρίζεις) ένα σχηματισμό ανέραστων οπαδών του πλούτου και της προσωπικής ανάδειξης. Μπορεί ο οποιοσδήποτε να διαφωνεί με όποιες αποφάσεις, πρόσωπα ή πρακτικές. Δεν μπορεί όμως να σβήσει την ιστορία του μοναδικού ιδεολογικού χώρου, που έχει αποδείξει έμπρακτα την πίστη του στον άνθρωπο και την ελευθερία.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τι γίνεται στην Βόρεια Κορέα, ή τι λάθη ή "εγκλήματα" έγιναν στην Σοβιετική Ένωση. Με ενδιαφέρει όμως τι γίνεται στην χώρα μου και τι ιστορικά έγινε.

Στις δύο τελευταίες εκλογές, έλεγα σε φίλους και γνωστούς ότι μόνο δύο κόμματα πρέπει να ψηφιστούν, ανάλογα την ιδεολογική και οικονομική προσέγγιση του κάθε σκεπτόμενου όντος. Ή την ΝΔ ή το ΚΚΕ. Όλα τα άλλα ορίζονται με την μορφή του "ολίγον έγκυος".

Ο συγχωρεμένος πατέρας μου, λίγα χρόνια πριν την δικτατορία, άνοιξε στην αυλή του σπιτιού μας (στον Βύρωνα) ένα μανάβικο. Το μοναδικό μανάβικο σε όλη την περιοχή άρχισε να κάνει δουλειά. Στην απόλυτη ανέχεια ξημέρωσε μια αισιόδοξη μέρα. Ο κομμουνιστής πατέρας μου όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα, η ασφάλεια στεκόταν έξω από την αυλή και κατέγραφε κάθε πελάτη. Στην συνέχεια τους ενημέρωνε ότι δεν θα έπρεπε να βοηθούν τον κομμουνιστή με τις αγορές τους. Αποτέλεσμα σε λίγους μήνες το μανάβικο να κλείσει και η ανέχεια να συνεχίσει την πολυετή πορεία της.

Την εποχή εκείνη ο "Γέρος της Δημοκρατίας" και ταυτόχρονα για να μην ξεχνιόμαστε "Δημιουργός του Εμφυλίου", ήταν στην εξουσία. Οι πελάτες μας, απλοί άνθρωποι (κεντρώοι, δημοκράτες) γύρισαν την πλάτη στον άνθρωπο, μπροστά στον φόβο. Στο φόβο του μεροκάματου και μιας μίζερης, άγευστης και άοσμης ζωής.

Ποια η διαφορά με το σήμερα Λευτέρη μου;

Τα παιδιά αυτών των πελατών (υπαρκτά πρόσωπα), σήμερα είναι υπέρμετρα και χυδαία υποστηρικτές του ΣΥΝ. Βρίζουν ακατάπαυστα το ΚΚΕ και προσπαθούν να επιβληθούν με ανερμάτιστες απόψεις, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο και χωρίς όραμα και στόχους. Δεν φοβούνται, αλλά το κυριότερο ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΎΝΤΑΙ.

Ο αείμνηστος Πλουμπίδης παίρνοντας στους ώμους του, τόσο τα λάθη του κόμματος, όσο και όλο τον Ελληνικό λαό ΔΕΝ ΦΟΒΉΘΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΤΟ ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ. Υποστήριξε το κόμμα στο όνομα της ουσιαστικής και πραγματικής ελευθερίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν δέχομαι την έκφρασή σου Μετά την ήττα. Απλά γιατί δεν είναι ήττα του ΚΚΕ. Είναι ήττα του λαού, ο οποίος μεγαλωμένος με μικροαστικές και ανέραστες αρχές, αποφάσισε για τον αφέντη του, γιατί δεν είχε την δύναμη να γίνει ο ίδιος αφέντης.

Τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα πρόσωπα. Εγώ στον ρόλο του μανάβη και οι σκυμμένοι στο ρόλο των πελατών.

Μην βολεύεστε στον καναπέ, γιατί δεν είναι δικός σας.

Σου εύχομαι τα καλύτερα γιατί το μέλλον πρέπει να είναι δικαιότερο.

Ο φίλος σου Νίκος

Μετά την ήττα…

Το σημερινό μου άρθρο, καθώς το γράφω λίγες μόλις ώρες ύστερα από το κλείσιμο της κάλπης των χθεσινών επαναληπτικών βουλευτικών εκλογών, βρίσκει τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου ακόμη σε διαταραχή, ακόμη σε εκτός ελέγχου κατάσταση, ωσάν να έχουν, θαρρείς, καταλάβει καίριες θέσεις στο μυαλό μου και εκεί, συμπαλεύοντας, αφού παρουσιάζονται και αντιφατικά και αλληλοαναιρούμενα, να έχουν εξουδετερώσει την αντίσταση του νου, της λογικής, να μην την αφήνουν να αναλάβει δράση, να επιβάλει τάξη και να θέσει σε κίνηση τις δικές της διεργασίες ανάλυσης, εκτίμησης και, πολύ περισσότερο, σχεδιασμού αντιμετώπισης της νέας διαμορφωμένης (άσχημης) κατάστασης. Έτσι… «απορία ψάλτου, βηξ»; Χμ, όχι ακριβώς! Ο… ψάλτης, η αφεντιά μου δηλαδή, θα προσπαθήσει να ψάλει (ή να τα ψάλει, αν προτιμάτε) στη συνέχεια, πάντοτε κρατώντας το ίσο («δίκαιοι κι ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις», όπως γράφει η κατακλείδα του ιστολογίου), αλλά ας παρεμβληθεί πρώτα ο… βήχας: είναι η ανάρτηση Μετά την ήττα, που γράφτηκε λίγους μήνες νωρίτερα, συγκεκαλυμμένα προφητική, δυστυχώς:

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

Μετά την ήττα

Το Σάββατο (28/1) διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» την Ανακοίνωση της εταιρείας «ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ», με την οποία πληροφορηθήκαμε για την αίτηση υπαγωγής της στις διατάξεις του άρθρου 99 του Πτωχευτικού Κώδικα (ένα σκαλοπάτι πριν από την κήρυξη πτώχευσης). Την επομένη, 29/1, στο κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας διαβάσαμε τη σχετική Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ για την «Τυποεκδοτική». Τα μαντάτα άσχημα, αν και αναμενόμενα, γεννούν κι άλλες σκέψεις για το τοπίο που ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε σύντομα… Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα· να είμαστε προετοιμασμένοι, εννοώ, όχι για να τα δεχτούμε παθητικά, αλλά για να τα αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Μπορούμε!

Στο μυαλό μου στριφογυρνάει αφότου διάβασα την είδηση ένα εξαιρετικό τραγούδι του Δήμου Μούτση από τον κύκλο «Τετραλογία», σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και ερμηνεία από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. «Μετά την ήττα» ο τίτλος του. Με ό,τι συνδηλώνει…

Το λάθος του κ. Τάσου Παππά

Αναφέρομαι στο άρθρο του κ Τάσου Παππά στον δημοσιογραφικό ιστότοπο aixmi.gr στις 6 Ιουνίου 2012 με τίτλο «ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ κάνουν ό,τι μπορούν για να απαξιωθούν». Το άρθρο αυτό το σχολιάζει σ' όλα τα σημεία του ο σημερινός «Ριζοσπάστης», στην τελευταία του σελίδα. Εγώ, στο σημείωμά μου αυτό, θα περιοριστώ να ανασκευάσω μονάχα την άποψη του κ. Τ. Παππά περί «λάθους στην ανάλυση του ΚΚΕ», όπως γράφει, ακόμη και αν πρόκειται για διατύπωση ειλικρινή και χωρίς υπολανθάνουσα αντιΚΚΕ σκοπιμότητα εκ μέρους του της, οπωσδήποτε εσφαλμένης κατά τη γνώμη μου, άποψής του για την πολιτική του κόμματος. Κυρίως ωθούμαι σ' αυτή την ανασκευή, επειδή υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι που πράγματι σκέπτονται όπως —φαίνεται να— σκέπτεται ο κ. Τ. Παππάς, εγκλωβισμένος στον φοβικό κόσμο της μικροαστικής ατολμίας, δηλαδή του μικροαστικού συντηρητισμού. Η συναγωγή των συγκεκριμένων συμπερασμάτων στο άρθρο διευκολύνεται από το γεγονός ότι ο κ. Παππάς, αθεράπευτα προσκολλημένος στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς αυτού του κόσμου, παραβλέπει, προσωρινά έστω, ότι υπάρχουν επίσης άνθρωποι που σκέφτονται και ιεραρχούν τα πράγματα εντελώς διαφορετικά, άνθρωποι που δρουν και σκέφτονται στον αντίποδα των προηγούμενων, άνθρωποι ανυπότακτοι, ασυμβίβαστοι και τολμηροί, όπως οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, οι προοδευτικοί, οι ριζοσπάστες: «Οι άνθρωποι —γράφει— θέλουν να ζήσουν αξιοπρεπώς [σ.ιστ.: !] στο σήμερα […] δεν είναι δυνατόν να τους ζητάς να θυσιάζουν διαρκώς το παρόν, κυνηγώντας ένα ακτινοβόλο μέλλον». Ναι, η "αξιοπρέπεια" των ραγιάδων! Αμέσως παρακάτω, βέβαια, αναγκάζεται να ομολογήσει ότι «Πολλοί [σ.ιστ.: όχι όλοι επομένως] θα προτιμήσουν τη σιγουριά […]». Ας είναι… Το ζήτημα πάντως είναι το κατά πόσο ένα κόμμα αρχών, όπως είναι το ΚΚΕ, μπορεί ή επιτρέπεται να θυσιάζει το «πρέπει», την ιδεολογία του, στον βωμό του ωφελιμισμού, με στόχο την άγρα (λίγων ή πολλών) ψήφων, κινούμενο έτσι στη σφαίρα του αμοραλισμού (με την έννοια της εγκατάλειψης των αρχών του), άμα και ακυρώνοντας την προσπάθειά του να αφυπνίσει συνειδήσεις και να συνεγείρει τους εργαζόμενους στην πάλη για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας για την οικοδόμηση του σοσιαλιστικού μέλλοντός μας.

Αλλά ας παραθέσω το επίμαχο απόσπασμα από το άρθρο του κ. Παππά (η επισήμανση με έντονα στοιχεία από τον ίδιο):

Το λάθος στην ανάλυση του ΚΚΕ είναι ότι έχει κατασκευάσει μια εικόνα για το λαό που δεν συνάδει με την πραγματικότητα. Είναι μια εικόνα εξιδανικευμένη που υπάρχει μόνο στα επαναστατικά εγχειρίδια. Δεν μπορεί ένα κόμμα να προσδοκά διεύρυνση της επιρροής του, προτείνοντας συνεχώς μια γραμμή αγώνα που απαιτεί από τους πολίτες να επιδεικνύουν αυταπάρνηση, αλτρουισμό, να αντιστέκονται, να πολεμούν, να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις, καταλήψεις, συγκρούσεις, να προσαρμόζουν την προσωπική τους ζωή στις ανάγκες της συλλογικής προσπάθειας. Δεν είναι όλοι «γεννημένοι» αγωνιστές, δεν είναι όλοι φτιαγμένοι από τη στόφα του ήρωα.

Οι άνθρωποι έχουν όνειρα, ελπίδες, πάθη, αδυναμίες, μικρότητες, εγωισμούς. Θέλουν να ζήσουν αξιοπρεπώς στο σήμερα, να ευημερήσουν. Δεν είναι δυνατόν να τους ζητάς να θυσιάζουν διαρκώς το παρόν, κυνηγώντας ένα ακτινοβόλο μέλλον. Πολλοί θα προτιμήσουν τη σιγουριά των μικρότερων βημάτων από το να εμπλακούν σε μια περιπέτεια με άγνωστο προορισμό, τις σταδιακές αλλαγές από τις ολικές ρήξεις.

Απάντηση στον εκπρόσωπο Ρύπου των ναζί

Δεν χωράει ο λόγος όταν τα έλλογα όντα, οι άνθρωποι, βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο με άλογα όντα, με υπανθρώπους, με ανθρωπόμορφα κτήνη, με Κασιδιάρηδες. Κι όταν αυτά τα αποβράσματα της κοινωνίας εμφορούνται από τα ιδανικά του Χίτλερ και συναπαρτίζουν το ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής Μαύρης Νύχτας, τότε… Τότε ακριβώς δεν έχει θέση ο λόγος… Θέση έχουν, από τη μεριά των κτηνανθρώπων, οι εκδηλώσεις της ζωώδους φύσης τους και, από τη μεριά μας, η πολιτική απάντηση. Στο γήπεδο του ο καθένας, εκεί όπου είναι ισχυρός, θα δώσει τη μάχη με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας: τον λόγο και την πειθώ διά του λόγου και του παραδείγματος εμείς, τη βιαιοπραγία και το έγκλημα τα φασισταριά. Έτσι, σ' αυτό το πλαίσιο, στη βαρβαρότητα και την ασχήμια των Κασιδιάρηδων η Λιάνα Κανέλλη αντιπαραθέτει τον πολιτισμό και το ήθος των κομμουνιστών.

Μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισα τείχη

Όχι, ο τίτλος δεν έχει λάθος· δεν τα έκτισαν άλλοι για μένα αυτά τα «μεγάλα κι υψηλά τείχη»· εγώ ο ίδιος τα έκτισα! Σε πείσμα του Καβαφικού στίχου, που θέλει κάποιοι άλλοι «ανεπαισθήτως [να με κλείνουν] από τον κόσμον έξω», τα δικά μου τείχη υψώθηκαν μεν ομοίως ανεπαισθήτως, πλην από τα ίδια μου τα χέρια, για να με κλείσουν μέσα, εμένα καταμεσής στον κόσμο, καταμεσής στην πλατεία όπου στεκόμουν και μιλούσα στον κόσμο. Η κατάληξη ίδια ωστόσο, όπως την περιγράφει ο ποιητής: εγώ φυλακισμένος μέσα, αλλά «από τον κόσμον έξω» —κι ας βρίσκομαι καταμεσής του. Και τι; Το αξιοπερίεργο είναι πως τα τείχη μου (γαμώ τα τείχη μου, που λένε…) τα έχτισα με ωραία, ελκυστικά υλικά (έτσι τα έβλεπα) που μου χάριζαν (ω! τι μεγαλοψυχία!) κάποιοι που, χωρίς εγώ να το ζητήσω, προσφέρθηκαν να με εξυπηρετήσουν για ν' αποκτήσω πράγματα που δεν τα είχα ποτέ σκεφτεί (έλλειψη φαντασίας, ίσως πουν κάποιοι), γι' αυτό και δεν τα είχα επιθυμήσει, αλλ' ωστόσο, όταν μου τα 'δειξαν (σε κάτι λαμπερά «promo»), όταν τα είδα, τα ζήλεψα. Πού να φανταζόμουνα ο έρμος πως αυτά ήταν τα υλικά για τη φυλακή μου, αυτή που θα 'κτιζα εγώ ο ίδιος με τα χέρια μου… Πού να φανταζόμουνα ότι τα λαμπερά promo είναι τόσο καλά μελετημένα, ώστε να μην υποψιαζόμαστε τον τρόμο που μας επιφυλάσσουν… Εμ, αν τον έβλεπα, θα 'χα πάρει… δρόμο! Τι κι αν ο τραγικός Λαοκόων προειδοποιεί ήδη από τον Τρωικό πόλεμο (σήμερα έχουμε την τρόικα και τον ΤΡΟΪΚΟ πόλεμο): «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Δεν βαριέσαι! Πού να φανταζόμουνα ότι η προσφορά τους ήταν εκ του πονηρού, υστερόβουλη και δόλια· ήταν προϊόν στυγνού υπολογισμού. Παρείχαν δωρεάν τα υλικά, αλλά όχι για την απόλαυσή μου· για τη φυλακή μου τα προόριζαν. Η απόλαυσή μου, η προσωρινή, ήταν η… «παράπλευρη ωφέλεια» (κατά το «παράπλευρη απώλεια»). Και γλύτωσαν και τα εργατικά για το χτίσιμο της φυλακής μου. Δεν το πιστεύετε; Μήπως αν σας διαβεβαίωνε γι' αυτό ο ίδιος ο Χριστόφορος Σαρτίνσκης (Christopher Sartinsky);

Περίσσεψε η "σωφροσύνη" του συντηρητισμού, έλλειψε η τόλμη της γενναιότητας

Καθώς οι τακτικοί θαμώνες του ιστολογίου μ' έχουν μάθει, ότι πολιτικολογώ ανερυθρίαστα υπέρ παντός ερυθρού (κόμματος, ιδέας, δράσης κ.ο.κ.), και καθώς τα αποτελέσματα των εκλογών βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων της ημέρας ή, ίσως, των ημερών, θα αντιληφθήκατε από τον (ανοικονόμητο) τίτλο της σημερινής ιστογραφής ότι καταπιάνομαι κι εγώ μ' αυτό το καίριο θέμα. Επειδή ήδη αρκετά άκουσα από φίλους του κόμματος (ένα είναι το κόμμα!) και περισσότερα διάβασα σε φιλικά ιστολόγια, τόσο στις αναρτήσεις των ιστολόγων καθαυτές όσο και, κυρίως, στα πολλά σχόλια που τις συνοδεύουν, κι επειδή πικράθηκα ή και απογοητεύτηκα από την αντίδραση κάποιων συναγωνιστών που με περισσή σπουδή έβγαλαν ήδη την ετυμηγορία τους για το ΚΚΕ, τις κατά τη δική τους κρίση αδυναμίες ή τα λάθη του, φτάνοντας μέχρι να ζητάνε αλλαγή προπονητή γιατί χάσαμε το πρωτάθλημα ηγεσίας γιατί χάσαμε δεν ξέρω τι, γιατί «δεν πείθουμε», συνήθως λένε, σκεπτόμουν κατά πόσον θα ήταν πιο φρόνιμο εκ μέρους μου να κάνω αυτό που εκ χαρακτήρος συνηθίζω: να σιωπήσω. Δεν υποστηρίζω ότι αυτή είναι η σωστή στάση, μάλιστα χαίρομαι τους «ορθοτομούντες τον λόγον της αληθείας», αυτούς που συμβάλλουν με ορθό λόγο στη διαφώτισή μας. Μ' ενοχλεί όμως αφάνταστα ο θόρυβος με τον οποίο τα πανταχού παρόντα αλαλάζοντα κύμβαλα φροντίζουν ώστε να συνοδεύονται κι αυτές ακόμη οι φωτισμένες παρεμβάσεις, πόσο μάλλον όταν τα κύμβαλα, οι κορυβαντιώντες έχουν τον πρώτο λόγο, ως αυτόκλητοι διαφωτιστές μας. Κάτω από αυτή την ενόχληση, εγκαταλείπω, παραδίνομαι στη σιωπή μου· αδυναμία μου είναι, το ξέρω. Ελπίζω ο μέγας Γιαραμπής να φροντίσει στην επόμενη μετενσάρκωσή μου να διορθώσει αυτή την ατέλειά μου· σ' αυτή τη ζωή πάντως, η αφεντιά μου δεν επιδέχεται βελτίωση. Μιας δε και, παρά τις αναστολές μου, τελικά αποφάσισα να γράψω κάποια γνώμη μου για τα εκλογικά αποτελέσματα, ελπίζω επίσης ο μέγας Γιαραμπής να με προφυλάξει στη συνέχεια, ώστε να μην υποπέσω κι εγώ στο ίδιο φάουλ της δοκησισοφίας. Σεμνά και ταπεινά, όπως έλεγε κάποια ψυχή (μονάχα που εγώ το λέω μετά λόγου γνώσεως και όχι υποκριτικά), καταθέτω τη γνώμη μου, χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο. Μάλιστα, μάλλον περιορίζομαι να σας παρουσιάσω τη δική μου ανάγνωση των αποτελεσμάτων, αποφεύγοντας (λόγω της… σιωπής που προανέφερα) περαιτέρω κρίσεις και αναζητήσεις αιτίων.

Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζω λοιπόν με τον δικό μου τρόπο τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων και τα συγκρίνω. Κατατάσσω τα κόμματα που διεκδίκησαν την ψήφο μας σε τέσσερες ομάδες. Στην πρώτη βρίσκεται μονάχο του το ΚΚΕ, ως ανάδελφο κόμμα. Κι επειδή ο χαρακτηρισμός ενός κόμματος συνιστά σοβαρή πράξη, την οποία το «ανάδελφο» απειλεί να ακυρώσει, ας ακριβολογήσω: είναι το μοναδικό αντισυστημικό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, άρα δικαιούται ξεχωριστή κατηγορία. Στη δεύτερη, την «μπλε» ομάδα, έχω συμπεριλάβει τη Ν.Δ., τον ΛΑΟΣ, τη Χρυσή Αυγή και τα δύο θραύσματα της σχάσης της Ν.Δ., δηλαδή το κόμμα Ανεξάρτητοι Έλληνες και το κόμμα Δημοκρατική Συμμαχία. Εξυπακούεται ότι η ομαδοποίηση αυτή δεν παραγνωρίζει την ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε σχηματισμού, όπως και η ομαδοποίηση του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ στην τρίτη ομάδα, την «πράσινη». Οι ομαδοποιήσεις αυτές υπακούουν στον συμβατικό εν πολλοίς διαχωρισμό, αν και όχι πάντοτε εύστοχο (γι' αυτό κι εμείς οι κομμουνιστές τον αποφεύγουμε), σε «δεξιούς» (μπλε ομάδα) και «αριστερούς» ή «ΠΑΣΟΚ και αριστερούς», αν προτιμάτε, (πράσινη ομάδα). Όπως αντιλαμβάνεστε, οι δύο αυτές ομάδες αντιστοιχούν λίγο-πολύ στους δύο παραδοσιακούς πυλώνες του δικοματισμού: στη Ν.Δ. η μπλε ομάδα, και στο ΠΑΣΟΚ (ή ΠΑΣΟΚ συν κοινοβουλευτική «αριστερά», αν προτιμάτε) η πράσινη ομάδα. Εγώ θα προτιμούσα την πράσινη ομάδα να την προσδιορίσω για μεν τις εκλογές του 2009 ως «ΠΑΣΟΚ συν κοινοβουλευτική αριστερά», για δε τις εκλογές του 2012 ως «ΠΑΣΟΚ συν γενόσημά του». Τέλος πάντων. Η τέταρτη και τελευταία ομάδα περιλαμβάνει αδιακρίτως… αριστεροσύνης όλα τα υπόλοιπα κόμματα, τα οποία δεν έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Τραγκικά πράγματα

Στη δημοσιοϋπαλληλική μου καριέρα (ναι, κοπρίτης υπήρξα, όπως διαβεβαιώνει ο καθ' ύλην αρμόδιος, ο κατά πάντα και διά πάντα απροσμέτρητος, ο κατ' ευφημισμόν Πάγκαλος) κάποτε βρέθηκε απέναντί μου, πολέμιος των θέσεων της υπ' εμέ υπηρεσίας εννοώ, ένας μάλλον επιπόλαιος δικηγόρος, ο οποίος συνήθιζε, αν δεν αρεσκόταν, πολλές φορές να παρερμηνεύει κάποια φράση μου, να την τοποθετεί με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω και να την χρησιμοποιεί σαν ίνδαλμα για να αναπτύξει γύρω απ' αυτό έναν εκ κατασκευής σαθρό φιλιππικό (πολυσέλιδο, τρομάρα του), δομημένον πάνω σ' αυτή την εσφαλμένη βάση, πάνω σ' αυτό το τάχα εύρημά του, γι' αυτό καταδικασμένον να κονιορτοποιηθεί, με μόνη την αποκάλυψη της —σκόπιμης ή μη, δεν το εξετάζω— λαθροχειρίας του ή, έστω, της αστοχίας του. Αυτό θυμήθηκα ακούγοντας έναν άλλο φιλιππικό, ενάντια στο ΚΚΕ, από τον κύριο Τράγκα, έναν… τραγκικό φιλιππικό («τράγκικ!» φαντάζομαι θ' αναφωνούσε η συμπαθής Τασούλα της δημοφιλούς διαφήμισης). Τον βρήκα στο άρθρο «Ένας όψιμος αριστερός με το όνομα Γιώργος Τράγκας» του ιστολογίου ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ. Το γιατί, ιδού:

Παραθέτει ο τραγκικός δημοσιογράφος —τόσο του κόβει ή τόσο νομίζει ότι μας κόβει— αυτούσια τη φωνή της Γ.Γ. του ΚΚΕ να δηλώνει (απομαγνητοφώνηση από μένα):

Οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί, λόγου χάρη μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση, το μόνο που θα πετύχει είναι να σπείρει την απογοήτευση και τον θυμό στον λαό. Ούτε μήνα δεν θα κρατήσουν οι χοροί από τη νίκη της· θα ξεσκεπαστεί! Γι' αυτό και το ΚΚΕ θα είναι απέναντί της. Αυτό το ΚΚΕ χρειάζεται ο λαός.

Ένας Μανδραβέλης για… άσυλο!

Ένας… Πάσχων Μανδραβέλης ξαναβρέθηκε μπροστά μου. Ευθύνεται κάπως γι' αυτό ο ερυθρός Μπογιό (Νίκος Μπογιόπουλος κατά κόσμον), ο οποίος στον σημερινό «Ριζοσπάστη», στη δημοφιλή (αλήθεια, θα μπορούσε να ειπωθεί «ευανάγνωστη» κατά το «ευπώλητος»; —αστείο θα 'ταν!) σελίδα του «Ημεροδρόμος», υπό τον τίτλο «Η… "ασυλία" του ΚΚΕ και τα "άσυλα" του αντικομμουνισμού» σχολιάζει χτεσινό άρθρο της «Καθημερινής» («διασκεδαστικό κείμενο» το αποκαλεί)· αλλά πιο πολύ φταίει η δική μου διαστροφή να ψάξω να το βρω αυτό το κείμενο. Καλά να πάθω· έπεσα έτσι πάνω στον εθνικό μας διαφωτιστή, τον Πάσχοντα (αιωνίως) Μανδραβέλη, και βέβαια καθόλου δεν… διασκέδασα! Α, ρε Μπογιό, είπα, πού μ' έριξες! Τίτλος του βαθυστόχαστου άρθρου του Πάσχοντος: «Καλόμαθε η Αριστερά στην ασυλία»! (Και η γριά στα σύκα…). Πάσχων και Πασχίζων συνάμα αποδεικνύεται ο διανοούμενός μας. Πασχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην κυρίαρχη τάξη των πλουτοκρατών. Πασχίζει να βάλει κι αυτός το χεράκι του στην κατεδάφιση των δικαιωμάτων μας, στη φίμωσή μας, στη σφυρηλάτηση των δεσμών μας, στον θρίαμβο της αντίδρασης.

Το άρθρο του Πάσχοντος, όπως από τον τίτλο του αντιλαμβάνεσθε, ισχυρίζεται ότι από τη μεταπολίτευση έως σήμερα το ΚΚΕ χαίρει μιας ιδιότυπης ασυλίας. Ναι, βέβαια! Οι αστοί μεγαλοβιομήχανοι, επιχειρηματίες, εφοπλιστές, αυτοί που δημιούργησαν το μετεμφυλιακό κράτος το δικό τους, αυτοί το έκαναν αυτό! Καθόλου περίεργο· Εδώ δεχόντουσαν όλοι αυτοί να τους υπαγορεύει το ΚΚΕ την πολιτική του. Δεν ξέρω κιόλας μήπως όλα αυτά τα χρόνια αναλάμβαναν να είναι αυτοί, τύποις μονάχα, στην κυβέρνηση, επειδή, από μεγαλοψυχία, δεν ήθελαν να κουράζεται το ΚΚΕ, ίσως δε και για να το προφυλάσσουν από τη φθορά της εξουσίας. Όχι, από τη διαφθορά δεν το προφύλαξαν, γιατί δεν μπόρεσαν ίσως (με κάτι «Γερμανούς», με κάτι ιρακινά πετρέλαια, το δαιμόνιο ΚΚΕ, παρ' ότι μακριά από τους κυβερνητικούς θώκους, καλά τα κατάφερε). Ο Μπογιό πάντως, γλαφυρότατος και τσεκουράτος όπως πάντα, αναρωτιέται στο άρθρο του από πού κι ως πού υπήρξε ασυλία όλα αυτά τα χρόνια για το ΚΚΕ; Ειρωνικά λοιπόν σημειώνει:

Ουκ επί πατάτα μόνον ζήσεται άνθρωπος

«Ουκ επ' άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος» είναι επί λέξει η ευαγγελική ρήση. Και με τον άρτο εννοεί συνεκδοχικώς όλα τα υλικά αγαθά. Επομένως λέγει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει φροντίζοντας μόνο για την απόκτηση υλικών αγαθών· ζωτική είναι επίσης η ανάγκη της καλλιέργειας του πνεύματος. Προσυπογράφω, κι ας μην αντιτείνει κανένας ότι «να φάμε δεν έχουμε, ραπανάκια για την όρεξη…». Όλα χρειάζονται! Διαβάζετε, αγοράζετε (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) τα προϊόντα του πνεύματος. Η πνευματική οκνηρία είναι πρωτεξάδελφο της απληροφορησιάς. Και ο απληροφόρητος πολίτης είναι έρμαιο των επιτηδείων της (παρα)πληροφόρησης, αυτών που ενδημούν εν αφθονία στα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), εσχάτως δε και στα σκουπίδια του διαδικτύου. Ας επανέλθουμε όμως στον άρτο ή, μάλλον, στο σημερινό κακέκτυπό του (σαν γενόσημο ένα πράμα), την Α.Ε. (Αυτής Εξοχότητα) την πατάτα! Ως κι αυτά τα ΜΜΕ μας, που τόσο νοιάζονται για τα προβλήματα των λαϊκών νοικοκυριών, αναγκάστηκαν να αφήσουν κατά μέρος (προσωρινά ελπίζω) τις καθημερινές ανταποκρίσεις τους από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ, όπου εξυμνούσαν ως πρότυπο αυτοοργάνωσης την κολεκτίβα των απεργών χαλυβουργών, αλλά και τα άλλα σχετικά ρεπορτάζ από τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, τη ΔΩΔΩΝΗ, την ΚΟΝΤΙ, όλα αυτά να τα αφήσουν κατά μέρος, προκειμένου να καταπιαστούν με την εποποιία της πατάτας. Το ΚΚΕ ασθμαίνοντας (πού να τους φτάσει!) έσπευσε να βγάλει Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για τις φθηνές πατάτες. Όμως την ανακοίνωση αυτή είτε την έφαγε το μαύρο σκοτάδι είτε, χωρίς να παρουσιαστεί ολοκληρωμένα, μπήκε στην κλίνη του Προκρούστη για να κοπεί στα μέτρα των αστών διαφωτιστών και, στη συνέχεια, να εξαπολυθεί η συνηθισμένη αντικουκουέ εκστρατεία κατασυκοφάντησης. Οπότε το ΚΚΕ αναγκάζεται να εκδόσει νέα Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για την επίθεση κατά του ΚΚΕ με αφορμή το «κίνημα της πατάτας». Αλλά όλα αυτά δεν τα βρίσκουν όσοι κυνηγούν μόνο τις… πατάτες. Το ίδιο και το άρθρο που ακολουθεί, από τον σημερινό «Ριζοσπάστη».

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Κίνημα για την κάλυψη όλων των λαϊκών αναγκών

• Η χώρα έχει όλες τις αναγκαίες δυνατότητες για την σχεδιοποιημένη κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού με αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα ποιότητας

• Η συνολική επίλυση του προβλήματος απαιτεί την ενεργοποίηση του λαϊκού κινήματος συνολικά στην κατεύθυνση της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων

Φιλοπαίγμονες εν ου παικτοίς

Η αρχαϊκούρα που είχα την έμπνευση να βάλω για τίτλο της σημερινής ιστογραφής μού δίνει την ευκαιρία να ξεκινήσω με κάποιες γλωσσικές παρατηρήσεις, προς μεγάλη μου ικανοποίηση, χαρά και αγαλλίαση, όπως καταλαβαίνετε όσοι με γνωρίζετε («αδιόρθωτος διορθωτής» γράφει η κάρτα επισκεπτηρίου μου), πολύ περισσότερο που έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ κάτι σχετικό με τη γλώσσα. Αλλά, να το φωνάξω άλλη μία φορά: Τη γλώσσα μας, εμείς (όπως και όλοι οι άνθρωποι όπου γης, φυσικά) την αγαπάμε και την υπερασπιζόμαστε, ως στοιχείο της ταυτότητάς μας, του πολιτισμού μας· αλλά, βέβαια, τη γλώσσα όπως την κατέχει και τη μιλάει καθένας, μορφωμένος ή αμόρφωτος· όχι τη γλώσσα που οι φιλόλογοι, οι γλωσσολόγοι, οι επαΐοντες, οι επιστήμονες, απλώνουν στον εργαστηριακό τους πάγκο, κάτω από τα γλωσσικά μικροσκόπια και τους γλωσσικούς μικροτόμους, για τα την ανατμήσουν^[1], να την αναλύσουν, να τη μελετήσουν ή, ακόμη, και να τη "συμμορφώσουν", να την "αναμορφώσουν", να τη διαμορφώσουν εντέλει (κατά το δοκούν, εννοείται, ο καθένας). Και να φωνάξω ακόμη ότι είναι λογικό και επόμενο, στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε, άλλα πράγματα να μας απασχολούν κατά προτεραιότητα. Κι εγώ στο σημερινό μου σημείωμα σε τέτοιο «άλλο πράγμα» θέλω να εστιάσω και μαζί μου να ζητήσω να εστιάσετε κι εσείς την προσοχή σας. Αλλά ας συντομεύω πρώτα με τα γλωσσικά. Λοιπόν, φιλοπαίγμων (πληθ.: φιλοπαίγμονες) είναι αυτός που αγαπάει το παιχνίδι, που του αρέσει να παίζει· παικτός (–ή, –όν) είναι επίθετο (το παικτοίς είναι δοτική πληθυντικού: τοις παικτοίς), από το ρ. παίζω (απ' όπου και το συγγενές παίκτης) και σημαίνει αυτός που μπορεί να παιχτεί, αυτός που μπορεί να είναι αντικείμενο παιχνιδιού (παράβαλε: κτιστός, αγαπητός, μισητός κ.ά.). Ου παικτός είναι αυτός που δεν είναι παικτός, δηλαδή αυτός που δεν μπορεί να είναι αντικείμενο παιχνιδιού. Συνήθως λέμε: (αυτός) παίζει εν ου παικτοίς, δηλαδή ότι παίζει με πράγματα που δεν είναι για παιχνίδι.