Τ' αστέρι

Σήμερα η ανάρτησή μου είναι αφιερωμένη σ' ένα νεαρό αστεράκι που φάνηκε στον κόσμο μας μόλις πριν από 13 ακριβώς χρόνια. Νεαρό το αστεράκι μου, ναι, αλλά –προσέξτε– το υποκοριστικό δηλώνει μονάχα τρυφερότητα κι αγάπη· καθόλου μικρό το μέγεθός του, καθόλου αδιάφορη η παρουσία του, καθόλου ασήμαντη η διαδρομή του, καθόλου μειωμένη η λάμψη του· κάθε άλλο! Η εγγονούλα μου η Έλσα, ένα ζηλευτό κράμα παιδικότητας και ωριμότητας, συνηθίζει συχνά να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Χίλιες ευχές, κοριτσάκι μου, να μπορέσεις να επιτύχεις στη ζωή σου, να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρά σου! Να είσαι δυνατή να αντιπαλεύεις την αδικία του σκληρού μας κόσμου. Όπως έκανες πέρυσι με τις εξετάσεις για το καλλιτεχνικό γυμνάσιο, θυμάσαι; Αλίμονο! Λάτρισσα του χορού (του κλασικού μπαλέτου), έδωσες "εξετάσεις" (ο Θεός να τις κάνει...) και απέτυχες, φυσικότατα, γιατί, όπως διαπίστωσες (δωδεκάχρονα κοριτσάκια γνώριζαν από πριν τα θέματα, ενώ άλλα δεν μπόρεσαν να το κρατήσουν κρυφό ότι είχαν μέσον...), δεν είχες εσύ βάλει μέσον. Όχι μονάχα δεν ζήλεψες όσες "πέτυχαν", αλλά, αηδιασμένη, είπες "ευτυχώς που δεν πέρασα, δεν θα ήθελα να με περιβάλλουν τέτοιες συμμαθήτριες"! Και πέτυχες περισσότερα εκτός "καλλιτεχνικού" γυμνασίου.

«είν' η δική σου ασπίδα»

Η μάχη των επερχόμενων εκλογών ενέπνευσε την αφεντιά μου να συνθέσω ένα τραγούδι για το κόμμα. Οι στίχοι γράφτηκαν πάνω σε μια μελωδία που είχα συνθέσει για κάποιο άλλο ποίημά μου. Το αφιερώνω στο κόμμα μου, το ΚΚΕ! Και το χαρίζω στους συντρόφους!

Στο ΚΚΕ

Της τάξης σου άκου τη φωνή:
Ό,τι σου πήραν, πάρ’ τα,
και μπες στην πρώτη τη γραμμή,
γκρέμισε θρόνους, κάστρα!

Παιδιά, το κόμμα μάς καλεί
στη μάχη να ριχτούμε.

[Ρεφρέν, δις]

Το κόμμα κάνε δυνατό,
είν’ η δική σ’ ασπίδα,
σ’ αυτό το δύσκολο καιρό
του κόσμου η ελπίδα.

Απ’ της Ευρώπης το μαντρί
μακριά να πορευτούμε,
το σύστημα ν’ ανατραπεί,
το δίκιο μας να βρούμε,

με εξουσία λαϊκή
μέρα καλή να δούμε.

[Ρεφρέν, δις]

Το κόμμα κάνε δυνατό,
είν’ η δική σ’ ασπίδα,
σ’ αυτό το δύσκολο καιρό
του κόσμου η ελπίδα.

Παρακολουθήστε το βίντεο, στο οποίο ακούγεται η μελωδία μόνο (από σόλο όμποε), δεν κατάφερα να το τραγουδήσω, δυστυχώς· κάθε μου απόπειρα, κατέληγε σε αξιοθρήνητο αποτέλεσμα, μη παρουσιάσιμο. Ωστόσο, αν κανένας θέλει να το ακούσει για να βοηθηθεί να το τραγουδήσει (λέμε τώρα…) ή αν θέλει την παρτιτούρα (ξαναλέμε τώρα…), ας μου γράψει στο ημέιλ "elpapadeas@yahoo.gr".

Στο ΚΚΕ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΙΣ 23/1/'15:
Ύστερα από πολλές προσπάθειες και περισσότερους ενδοιασμούς, τελικά το τόλμησα να το τραγουδήσω και να ανεβάσω στο γιουτούμπι το σχετικό βιντεάκι:
https://www.youtube.com/watch?v=TFn7dZfs8xc
Την επιείκιά σας παρακαλώ!

Άγγελος Ιτζουμέρ: ένας… αλλιώτικος άγγελος!

Ο άγγελος ο Ιτζουμέρ

Αφορμή για τη σημερινή ιστογραφή μου αποτέλεσε το ημέλι μιας αναγνώστριας, άγνωστής μου στην… επίγεια ζωή —εννοώ την πραγματική ζωή, σε αντιδιαστολή με τη διαδικτυακή, βέβαια. Σ' αυτή την αναγνώστρια χρωστώ την ανακάλυψη ενός θησαυρού —και πάλι διευκρίνηση, ίσως όχι αναγκαία: δεν πρόκειται για… υλικό θησαυρό αλλά για καλλιτεχνικό, επομένως άυλο, πνευματικό ας πούμε. Και μιας και σήμερα οι χριστιανοί γιορτάζουν το Άγιο Πνεύμα, ας τιμήσουμε κι εμείς το Ανθρώπινο Πνεύμα —αυτό που, από κάθε άποψη, νομίζω, έχει μεγαλύτερη ανάγκη να το τιμάμε και να το λατρεύουμε. Καλή μου (διαδικτυακή) φίλη, δεν αναζητούσα αυτή τη συγκυρία για να υλοποιήσω την υπόσχεση που σου έδωσα και να γράψω σήμερα, έτσι καθυστερημένα, για τον καλλιτέχνη που μου γνώρισες με το ημέλι σου· δεν θα άξιζε τον κόπο να αναβάλω κάτι τόσο σημαντικό για έναν μάλλον ασήμαντο λόγο· άλλοι λόγοι, πεζοί και προσωπικοί, συντέλεσαν σ' αυτό. Απλώς επισημαίνω τη σύμπτωση —λιγάκι φλύαρα ίσως.

Δεν ξέρω αν θα το αποφύγω σήμερα να εξακολουθήσω να ακροβατώ στο μεταίχμιο μεταξύ του πραγματικού και του ιδεατού, του υλικού και του πνευματικού, του φυσικού και του μεταφυσικού. Μάλλον όχι, αλλά δε βαριέσαι… Κάπου κάπου μια τέτοια παρέκβαση από την πραγματιστική, υλιστική και φυσιοκρατική μονοτονία (μου) ίσως είναι αναγκαία. Λοιπόν, ας μιλήσουμε για τους αγγέλους:

Οι άγγελοι… Χαριτωμένα άφυλα πλασματάκια· είναι αγοράκια ή κοριτσάκια; Ό,τι θέλετε ή προτιμάτε: είναι άγγελοι! Άγγελοι… Και πού ζουν; Στον ουρανό ή στη Γη; Μάλλον δεν γνωρίζουν σύνορα, κινούνται με άνεση μεταξύ ουρανού και Γης, το ίδιο άνετα ακόμη και ανάμεσά μας. Το σχήμα τους αποδίδεται, με την ίδια πάντοτε ευκολία, τόσο σε καθαγιασμένες υπαρκτές, γήινες, όσο και σε φανταστικές, ιδεατές μορφές αγωνιστών κι ηρώων. Άγγελοι… Ναι, αλλά τι μας (αν)αγγέλουν άραγε; Ό,τι πρέπει ή ό,τι η ευαισθησία μας μάς έχει προετοιμάσει κάθε φορά να δεχτούμε: τη χαρά ή τη λύπη, τη λύτρωση ή την καταδίκη, τη ζωή ή τον θάνατο, τη ζωή μαζί με τον θάνατο, την επιβεβαίωση της αέναης αρχής και του αδυσώπητου τέλους αυτού του αδήριτου κύκλου του κόσμου μας… Έναν τέτοιο άγγελο, εκτελεστή και λυτρωτή, αμείλικτο κι ευαίσθητο, σκληρό και καλοσυνάτο, γνώρισα ακολουθώντας το μονοπάτι (το ηλεκτρονικό) στο ημέλι της φίλης, ή μάλλον γνώρισα… δύο αγγέλους: Πρώτα τον «Άγγελο τον Ιτζουμέρ» και στη συνέχεια τον δημιουργό αυτουνού, τον Άγγελο Παπαγεωργίου. Αλλά ας σας παρουσιάσω τους δύο αυτούς αγγέλους με την αντίστροφη χρονική σειρά γνωριμίας, δηλαδή πρώτα τον άγγελο-δημιουργό κι ύστερα τον άγγελο-δημιούργημα.

Ο δημιουργός είναι ο Άγγελος Παπαγεωργίου, Ηπειρώτης στην καταγωγή, τραγουδοποιός, μουσικοσυνθέτης, ποιητής και ακορντεονίστας. Ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης, πολιτικοποιημένος και ευαίσθητος. Στο έργο του, τόσο στην ποίηση όσο και στη μελωδία, είναι έντονη η επιρροή από τη γενέτειρά του, την Ήπειρο. Έχει κυκλοφορήσει (απ' όσες πληροφορίες βρήκα στο ίντερνετ, δεν μου έστειλε κανένας, βέβαια, …δελτίο Τύπου) ένα άλμπουμ το 2013 με τίτλο Σταυρωμένος Απρίλης και πρόσφατα το άλμπουμ με τίτλο Ο άγγελος ο Ιτζουμέρ, τον τίτλο ενός από τα τραγούδια του δίσκου.

Στο καλό, αγαπημένε μας Νίκο…

Ο Νίκος Μαμαγκάκης

Άιντε και ντε!
Άιντε, τα τραίνα βούλιαξαν·
ένα μονάχο, καταμόναχο
έξω απ’ τις ράγες πήγαινε
με το νεκρό του ποιητή
και το νεκρό συνθέτη του,
με τους νεκρούς τους θαυμαστές…
Μια μαλακιάν ουρά καπνό
άφηνε μες στον ουρανό,
μεγάλο δάσος ορφανό,
μια μαλακιάν ουρά καπνό
στο μαραμένο δειλινό,
άιντε και ντε…

Στο καλό, αγαπημένε μας συνθέτη…

…κι ο κόκορας λαλεί μακριά…
Άιντε και ντε…
(πόσοι τον ακούν;)

Η ετυμηγορία σας είναι το ατύχημα, ανάλγητοι δικαστές!

Διαβάζουμε στις σημερινές ειδήσεις (το κείμενο από τον ιστότοπο newsbomb.gr):

«Ατύχημα» ο θάνατος της ακτιβίστριας Ρέιτσελ Κόρι

Απορρίφθηκε η αγωγή που είχαν καταθέσει κατά του ισραηλινού κράτους οι γονείς της Αμερικανίδας ακτιβίστριας Ρέιτσελ Κόρι, η οποία το 2003 σκοτώθηκε στη Λωρίδα της Γάζας από εκσκαφέα των ισραηλινών δυνάμεων, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης διαμαρτυρίας και ενώ προσπαθούσε να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων.

Το ισραηλινό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το κράτος δεν ήταν υπεύθυνο για την όποια «προκληθείσα βλάβη» καθώς έγινε στη διάρκεια «επιχειρήσεων σε εμπόλεμη περίοδο». Ο δικαστής χαρακτήρισε τον θάνατο της Κόρι «λυπηρό ατύχημα».

Οι γονείς της, Κρεγκ και Σίντι, είχαν καταθέσει αγωγή το 2005 στην ισραηλινή πόλη Χάιφα κατηγορώντας το κράτος του Ισραήλ για ανθρωποκτονία και για τη μη πραγματοποίηση ενδελεχούς και αξιόπιστης έρευνας για τις συνθήκες θανάτου της.

Προσθήκη δική μου στην είδηση: Η οικογένεια Κόρι στην αγωγή της ζητούσε αποζημίωση για τη δολοφονία του παιδιού της το συμβολικό ποσό του ενός (1) δολαρίου!

Μι Λάι (ολοκληρωμένο)

Εν αρχή ην η ποίησις (ο θεμέλιος λίθος):

Μι Λάι

Ακριβέ μας φίλε,
εσύ, ο ευλαβικός προσκυνητής,
εσύ, ο ταγμένος ασκητής,
εσύ, ο δι’ Άνθρωπον σαλός,
μην παραλείψεις,
μετά το Δίστομο και τα Καλάβρυτα…
μετά το Λίντιτσε και το Οραντούρ…
μετά τη Σάμπρα και τη Σατίλα…
στο οδοιπορικό σου στους τόπους μαρτυρίου όπου γης,
μην παραλείψεις να περάσεις κι απ’ το Μι Λάι.
Ξέρω, σφιγμένη θα ‘ναι η καρδιά
και σαλεμένο το μυαλό,
μα το βήμα αλαφροπάτητο,
μη και ταράξεις τους αθώους
που κάτω απ’ τα πόδια σου γαλήνια κοιμούνται.
Και το καυτό σου δάκρυ, κι αυτό, ξέρω, θα το σφουγγίσεις,
μη και το νομίσουν για αδυναμία μας.
Γιατί αυτοί που τόσο έκλαψαν, μα έμαθαν
περήφανα να πορεύονται στην πικρή ζωή τους,
περιμένουν από μας πιο πέρα να πάμε,
έστω ένα βήμα μπροστά,
από κει που αυτοί σταμάτησαν
τη μαύρη κείνη μέρα του Μάρτη του ’68.
Τότε, μονάχα τότε,
θε να συνεχίσουν τον γαλήνιο ύπνο τους.
Τότε, μονάχα τότε,
πως η θυσία τους χαμένη δεν επήγε θε να πουν.

Μουσικό ιντερμέντζο

Δεν μ' έφτανε το συχνοκακούργημα (με το συμπάθιο πάντα) που με ταλανίζει αυτές τις μέρες, είχα και τη φαεινή ιδέα να παίξω τον ρόλο του Τέλλογλου! (Βλέπετε προηγούμενη ιστογραφή «Αναρτώ εις το μπλόγκι όταν ο Τάσος δεν είναι εδώ»). Θεέ μου, τι άλλο πια μπορεί να πάθω; Κάτι τέτοιες σκέψεις έκανα τ' απόγευμα, την ώρα που ένας ζεστός ήλιος έλουζε το δωμάτιό μου. Ίσως βοήθησε κι αυτός που αποφάσισα να γυρίσω την πλάτη μου σ' όλη αυτή την αθλιότητα. Υπάρχει και η ομορφιά, σκέφτηκα. Υπάρχουν οι φυσαρμόνικές μου, που μένουν καιρό τώρα παραπονεμένες. Νά λοιπόν, αυτή η μικρούλα, η HOHNER Pro Harp σε λα ματζόρε, αυτή, ναι!

Μ' αυτήν δεν έπαιζα την «Απουσία» («Παλιέ μου φίλε») του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Μανώλη Αναγνωστάκη, από το λεύκωμα «Μπαλάντες», τραγουδισμένη από τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά; Ναι! Εμπρός λοιπόν! Μικρόφωνο, δοκιμές, ηχογράφηση, και ακούστε το αποτέλεσμα (να είστε επιεικείς).