Τ' αστέρι

Σήμερα η ανάρτησή μου είναι αφιερωμένη σ' ένα νεαρό αστεράκι που φάνηκε στον κόσμο μας μόλις πριν από 13 ακριβώς χρόνια. Νεαρό το αστεράκι μου, ναι, αλλά –προσέξτε– το υποκοριστικό δηλώνει μονάχα τρυφερότητα κι αγάπη· καθόλου μικρό το μέγεθός του, καθόλου αδιάφορη η παρουσία του, καθόλου ασήμαντη η διαδρομή του, καθόλου μειωμένη η λάμψη του· κάθε άλλο! Η εγγονούλα μου η Έλσα, ένα ζηλευτό κράμα παιδικότητας και ωριμότητας, συνηθίζει συχνά να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Χίλιες ευχές, κοριτσάκι μου, να μπορέσεις να επιτύχεις στη ζωή σου, να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρά σου! Να είσαι δυνατή να αντιπαλεύεις την αδικία του σκληρού μας κόσμου. Όπως έκανες πέρυσι με τις εξετάσεις για το καλλιτεχνικό γυμνάσιο, θυμάσαι; Αλίμονο! Λάτρισσα του χορού (του κλασικού μπαλέτου), έδωσες "εξετάσεις" (ο Θεός να τις κάνει...) και απέτυχες, φυσικότατα, γιατί, όπως διαπίστωσες (δωδεκάχρονα κοριτσάκια γνώριζαν από πριν τα θέματα, ενώ άλλα δεν μπόρεσαν να το κρατήσουν κρυφό ότι είχαν μέσον...), δεν είχες εσύ βάλει μέσον. Όχι μονάχα δεν ζήλεψες όσες "πέτυχαν", αλλά, αηδιασμένη, είπες "ευτυχώς που δεν πέρασα, δεν θα ήθελα να με περιβάλλουν τέτοιες συμμαθήτριες"! Και πέτυχες περισσότερα εκτός "καλλιτεχνικού" γυμνασίου.

Η βάγια, η «ξεχασμένη»

«Η βάγια» είναι ένα υπέροχο αλλά, νομίζω, άγνωστο στους πιο πολλούς τραγούδι του Γάννη Μαρκόπουλου, ο οποίος έχει γράψει επίσης και τους στίχους (ένα διαμαντάκι κι αυτοί!). Και πώς να μην είναι άγνωστο, αφού —τουλάχιστον απ' όσο έχω ψάξει— δεν περιλαμβάνεται στη δισκογραφία του συνθέτη, αλλά ούτε και του ερμηνευτή. Μάλλον έχει ακουστεί μονάχα στην ιστορική συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στο θέατρο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ, που δόθηκε στις 20 και 22 Μαρτίου του 1961, και περιλαμβάνεται στον δίσκο της συναυλίας (ναι, έχει ευτυχώς κυκλοφορήσει τέτοιος δίσκος!), οπότε και πώς να ακουστεί σε συνηθισμένη ραδιοφωνική εκπομπή. Το τραγούδι ερμηνεύεται από τον Τέρη Χρυσό, ο οποίος έκανε με αυτό την πρώτη του δημόσια εμφάνιση!

Η βάγια

Στης εκκλησιάς μας την αυλή
μια βάγια είναι ριζωμένη.
Παραμιλά μ’ ένα πουλί,
την αυγή να με προσμένει
στα γιορτινά ντυμένη.

Ω, καλή μου Παναγιά,
φύλαξέ μου τη βάγια!

Στη μακρινή τη ξενιτειά
μια καρδιά είναι ξεχασμένη.
Παραμιλά με το νοτιά,
Κυριακή να με προσμένει
στα νυφικά ντυμένη.

Ω, καλή μου Παναγιά,
φύλα τη σαν τη βάγια!

Η ΒΑΓΙΑ - http://k003.kiwi6.com/hotlink/g7mb0mcll3/Vagia2.mp3

Σήμερα γιορτάζει η δική μου βάγια· έχει τα γενέθλιά της. Πριν από 40κάτι χρόνια, κι αυτή «παραμιλούσε με το νοτιά» στη «μακρινή τη ξενιτειά» «Κυριακή να με προσμένει στα νυφικά ντυμένη»…

Ω, καλή μου Παναγιά,
φύλαγέ μου τη βάγια,
να 'ναι πάντοτε καλά,
να τη βλέπω να γελά!