Τετάρτη, Ιουνίου 29, 2016

Dies irae: Τελειώνουμε εδώ ή αρχίζουμε νέο κύκλο;

Το ιστολόγιο αυτό το δημιούργησε η ιδιοτέλεια του ιστολόγου, όπως το έχει επανειλημμένα ο ίδιος ομολογήσει, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει σαν βήμα να εκφράζεται, εν αμύνη ευρισκόμενος, και να ενημερώνει τους συναδέλφους και φίλους του κατά τη διάρκεια της δίωξής του —πειθαρχικής από το Υπουργείο Υγείας και ποινικής ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων (αμέ, τι νομίζετε;), επειδή η τυφλή Δικαιοσύνη (ανακριτές, εισαγγελείς, επιθεωρητές, Πειθαρχικά Συμβούλια) ήταν ταυτόχρονα και κωφή και ο λόγος μου στα βήματα που μου παρείχαν, όσο και όπως μου τα παρείχαν, κετέληγε με μαθηματική ακρίβεια στον κάλαθο απορριμμάτων, όπου εμέλλετο να εξαφανιστεί οριστικά. Βέβαια παρέμεινε, νομίζω, ακλόνητα το ιστολόγιο αυτό στην υπεράσπιση του δικαίου, του δίκιου δηλαδή, η δε υπεράσπιση του Δικαίου (της αφεντιάς μου) ευτυχώς, και πάλι νομίζω, δεν μονοπώλησε, αλλά ούτε και καταχράστηκε το όπλο του ιστολογίου, το οποίο κατεξοχή ασχολήθηκε με γενικότερα πολιτικά και κοινωνικά θέματα, πάντα στο πλαίσιο της υπεράσπισης του δίκιου της εργατικής τάξης.
Τώρα, με αφορμή ένα έγγραφο που έλαβα από το Υπουργείο, το οποίο δεν παρουσιάζω, καθότι εμπιστευτικό (ο Τέλλογλου μπορεί να το ξέρει όμως), αλλά, αν διαβάσετε παρακάτω την απάντηση που έστειλα, καταλαβαίνετε ποιο το περιεχόμενό του, ξαναζώ μέρες οργής (dies irae). Την κατανόησή σας ζητώ.
Θα τελειώσουμε άραγε εδώ ή θα ανοίξουμε νέο κύκλο οργής; Οψόμεθα
Προς Υπουργείον επιστολής Δικαίου το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν:


Πειραιάς, 27 Ιουνίου 2016



ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Λευτέρη-Δικαίου (Ελευθερίου) Παπαδέα του Ιωάννη
συνταξιούχου υπαλλήλου του Υπουργείου Υγείας
Δ/νση: [Δεν εμφανίζεται]
Τηλ.: [Δεν εμφανίζεται]


ΠΡΟΣ:

1. Υπουργείο Υγείας
Γεν. Δ/νση Ανθρώπινων Πόρων & Διοικητικής Υποστήριξης
Δ/νση Διοικητικών Υπηρεσιών & Υποστήριξης
Τμήμα Ανθρώπινων Πόρων Κεντρικής Υπηρεσίας
ΥΠΟΨΗ: [Δεν εμφανίζεται]
(Μόνο καθόσον αφορά την παραλαβή του αποδεικτικού επίδοσης του ΕΜΠ.οικ.443/20-5-2016 εγγράφου του Πειθαρχικού Συμβουλίου)

2. Υπουργείο Υγείας

(Οιονδήποτε —υπηρεσιακή μονάδα, στέλεχος, υπάλληλο, παράγοντα— ήθελε ενδεχομένως θεωρήσει εαυτόν αρμόδιο για τα διαλαμβανόμενα στην επιστολή μου)




ΘΕΜΑ: Σχολιασμός της 11/2016 Απόφασης του Πειθαρχικού Συμβουλίου για το Υπουργείο Υγείας κ.λπ. επί του 7ου θέματος της από 24/3/2016 συνεδρίασής του

Δευτέρα, Απριλίου 11, 2016

Τίνα απολογίαν, σύντροφοι;

«Τίνα απολογίαν;», δηλαδή «ποια απολογία;» ή, σε πιο κατανοητή διατύπωση «τι θα απολογηθούμε εμείς;», το ερώτημα που με απασχολεί, σύντροφοι. Περισσότερα στο έμμετρο ανάγνωσμά μου που ακολουθεί, για τον εμετό που μας παρακαλουθεί:

Φαμπριανά τα πέη

Παλλόμενα τα πέη,
κι ας τρέχουνε τα χρέη
―αμφότερα αισίως
ογκούνται δημοσίως.

Τσουτσούνες που σαλεύουν,
λογαριασμοί που τρέχουν
―εκβιασμοί που πνίγουν
χωρίς ποτέ να λήγουν.

Η φάμπρικα του Γιάννη
και καθενού αλάνη
σα μια παρτίδα τάβλι
στην πλάτη μας τη μαύρη.

Μαστακουνάς(*): Ω τέχνη!
Χαρά στον που την έχει!
Κι αλί που δεν κατέχει
κι ουδέ τηνε αντέχει!

Φαμπριανά τα πέη της ζωής ημών,
επώδυνα, επαίσχυντα, μνημονικά,
και τίνα απολογίαν, την επί του φοβερού βήματος του Λαού, αιτησώμεθα;


(*) ”Μαστακουνάς”: Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά του βελγικού ανθρωπωνυμίου “Fabre” (κατά λέξη: “χειρώνακτας” ―Χμμμ!…)


Από τη Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου
http://k003.kiwi6.com/hotlink/t52m8iqgv7/Fabriana_Pei.mp3

Παρασκευή, Ιανουαρίου 22, 2016

Μόσχα: Η Τουρκία ενισχύει τους τζιχαντιστές ενόψει των επικείμενων συνομιλιών για τη Συρία


Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών: Ισλαμιστές μαχητές στο Χαλέπι έλαβαν ενισχύσεις από την Τουρκία

Αναδημοσίευση από rt.com - Χρόνος δημοσίευσης: 21 Ιαν. 2016 12:25



Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας ανάφερε ότι οι τρομοκράτες έχουν εντείνει τη δραστηριότητά τους ενόψει των ενδοσυριακών συνομιλιών της επόμενης εβδομάδας, ενώ οι αντάρτες στη συριακή επαρχία του Χαλεπιού λαμβάνουν ενισχύσεις από την Τουρκία.

Οι πολυαναμενόμενες συνομιλίες μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και διαφόρων αντιπολιτευτικών ομάδων προγραμματίζονται να διεξαχθούν στην ελβετική πόλη της Γενεύης στις 25 Ιανουαρίου.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 18, 2016

Ποιον υπηρετεί το «CHARLIE HEBDO»;


Κάποτε, σχεδόν πριν από τέσσερα χρόνια, όταν στο ιστολόγιο αυτό δεχόμουνα σχόλια, τότε συνήθιζα κι εγώ να σχολιάζω σε “φιλικά” ιστολόγια. (Τα εισαγωγικά, επειδή η εκτίμηση της φιλικότητας, αλλά και η φιλία καθαυτή, έχουν εν προκειμένω μονόπλευρο χαρακτήρα, δηλαδή πραγματοποιούνται και αναπτύσσονται από τη δική μου μονάχα μεριά, ερήμην του αποδέκτη τών, μ’ αυτή την έννοια, “φιλικών” ενεργειών μου, ανεξαρτήτως μάλιστα του κατά πόσο γνωρίζω —που συνήθως δεν γνωρίζω— το φυσικό πρόσωπο με το οποίο συνδιαλέγομαι.) Κάποια φορά λοιπόν τότε, είχα σχολιάσει στο ιστολόγιο κάποιας διαδικτυακής “φίλης” μιαν όμορφη ανάρτησή της, αρκετά ποιητική, που εξυμνούσε κάποιον αγαπημένο της, εφηβική της αγάπη, αν θυμάμαι καλά, που όμως δεν είχε ακόμη σβήσει. Για τη φίλη (βάζετε τα εισαγωγικά εσείς) αυτή γνώριζα, από το ιστολόγιό της, ότι ήταν της ηλικίας μου (60βάλε), από δεκαετίες παντρεμένη, με μεγάλα παιδιά και με σύζυγο, στον οποίο πολλές φορές αναφερόταν με τρυφερότητα και αγάπη. Ε, τι πιο φυσικό από το να θεωρήσω ότι ο αγαπημένος της προκείμενης ανάρτησης και ο σύζυγος ταυτίζονταν, και —ακόμη χειρότερα— να χτίσω το σχόλιό μου πάνω σ’ αυτή τη βεβαιότητα, για να εισπράξω την αναπάντεχη απάντησή της, δοσμένη βέβαια με πολλή ευγένεια, τακτ και συγκαταβατικότητα, ότι… διαφορετική ήταν η πραγματικότητα!

Όταν κάποιος δημιουργεί κάτι, οτιδήποτε, το οποίο το αφήνει στη συνέχεια ασυνόδευτο σε δημόσια έκθεση και πρόσβαση, είτε αυτό είναι μια ανάρτηση ή, έστω, ένα απλό σχόλιο σε μπλογκ, είτε ακόμη ένα τιτίβισμα ή σκούντημα ή δεν ξέρω τι άλλο σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε είναι ένα βιβλίο, πεζογράφημα ή ποίημα, είτε είναι ένα ζωγραφικό έργο ή μια μουσική σύνθεση, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να έχει φροντίσει να έχει εφοδιάσει το έργο του με ό,τι χρειάζεται, ώστε αυτός που θα έλθει σε επαφή μαζί του να μην το ερμηνεύσει κατά τρόπο που δεν θα επιθυμούσε ο δημιουργός του. Συνήθως το ίδιο το έργο είναι αυτοτελές, δηλαδή από μόνο του δεν οδηγεί σε ανεπιθύμητες για τον δημιουργό του ερμηνείες. Προσοχή! Μπορεί να οδηγεί σε πολλαπλές ερμηνείες, να έχει πολλαπλές αναγνώσεις, αλλά ο δημιουργός σίγουρα πρέπει πάντα να μεριμνά —ως επιμελής και προνοητικός— ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποια από τις ενδεχόμενες εναλλακτικές αναγνώσεις του έργου του να είναι ανεπιθύμητη γι’ αυτόν. Στην ανάγκη, εάν δεν μπορεί διαφορετικά, φροντίζει να συνοδέψει το έργο του μ’ έναν επεξηγηματικό πρόλογο, μια δήλωση έστω ή κάτι παρόμοιο.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 14, 2016

ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ: Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για το θέμα της «Eldorado»



Με μεγάλο ζήλο επιχειρούν τα ΜΜΕ, τόσο αυτά που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αυτά που τον αντιπολιτεύονται, να διαστρεβλώσουν τη θέση του ΚΚΕ για τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές. Και μάλιστα δίνουν εκατέρωθεν τις δικές τους ερμηνείες, για τους δικούς τους επιμέρους πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους (αφού στα πολλά συγκλίνουν και ταυτίζονται). Όμως και οι δυο λένε ψέματα συνειδητά και δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, γιατί ως γνωστόν η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι μία και μόνο μία.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 13, 2016

Αγγέλα - Μέρος 2ο


Εισαγωγή: Έγραψα σ' ένα κείμενο ό,τι θεώρησα σπουδαίο και αξιόλογο να αποτυπώσω, όπως μπόρεσα, στο χαρτί από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν στην πρώτη, πριν από λίγες μέρες, επαφή μου με το έργο «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου, εξ αφορμής της επιλογής του έργου αυτού από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Λόγω της έκτασής του, το κείμενο δημοσιεύεται σε δύο δόσεις. Χτες δημοσιεύτηκε το 1ο μέρος (ακολουθήστε τον σύνδεσμο: http://l-d-papadeas.blogspot.gr/2016/01/1.html). Αισθάνομαι, όπως έγραψα και χτες, ότι ανακάλυψα ένα διαμαντάκι, που αγνοούσα την ύπαρξή του, γι’ αυτό θέλω ό,τι αποτύπωσα στο χαρτί να το ανεβάσω στην μπλογκόσφαιρα και να το μοιραστώ μαζί σας. Καλή ανάγνωση!

Θέατρο

Γιώργου Σεβαστίκογλου:   Αγγέλα

Κοινωνικό δράμα σε 7 εικόνες

Γράφει ο Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας

Μέρος 2ο (τελευταίο)

Το έργο τελειώνει χωρίς η Αγγέλα να πάρει απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημά της αν θα ζήσει ο Λάμπρος της ή όχι. Η ίδια εκφράζει την επιθυμία της λέγοντας, ουρλιάζοντας: Θα ζήσει! Ωστόσο ο γιατρός (αυτός που θα μπορούσε να γνωρίζει) δεν τη διαβεβαιώνει γι’ αυτό. Η αγωνία παραμένει… Επειδή όμως, όπως ήδη είπαμε, το έργο δεν προορίζεται να ιδωθεί επίπεδα αλλά σε επίπεδα, νά ποια η ανάγνωσή του σε άλλο επίπεδο: Η «Αγγέλα» (το έργο) είναι η Ελλάδα. Η υπηρέτρια Αγγέλα είναι ο λαϊκός άνθρωπος που μισεί το σύστημα εξουσίας (τον Στράτο), λατρεύει τον λαό (τον Λάμπρο) που αντιστέκεται και μάχεται το σύστημα εξουσίας, χωρίς όμως η ίδια να διαθέτει το ανάστημα να σταθεί ανυπότακτος πολέμιος του συστήματος, όπως στέκεται ο Λάμπρος της (συμβολικό το όνομα! - ο Λάμπρος συμβολίζει την ελπίδα της Ελλάδας)· η Αγγέλα (επίσης συμβολικό το όνομα!) ελίσσεται, συμβιβάζεται, αναδιπλώνεται, δεν φτάνει στα άκρα, μέχρι δηλαδή να θυσιάσει την προσωπική της ευτυχία για χάρη του αγώνα. Η Αγγέλα ωστόσο αγωνιά για την τύχη του λαού που αντιστέκεται, και αναρωτιέται αν θ’ ανθίσει το όνειρο, αν θα ζήσει η Ελλάδα των ανθρώπων του λαού. Ποιος όμως να της απαντήσει, και τι;

Φυσικά, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, αφού μεταφέρει επί σκηνής μια σύγχρονη αστική ιστορία, που βέβαια παραπέμπει ευθέως στη σύγχρονη των χρόνων που γράφτηκε το έργο Ιστορία της πατρίδας μας, αν είχε αποτολμήσει να δώσει απάντηση, θα είχε κυριολεκτικά αποτολμήσει να προφητέψει την εξέλιξη της Ιστορίας. Όχι πως ως λογοτέχνης δεν δικαιούταν να το πράξει. Απλώς δεν το επέλεξε. Ή, μάλλον, προσφυώς δεν το επέλεξε. Και η Ιστορία η ίδια δικαίωσε την επιλογή του αυτή, ενώ, από την άλλη, αυτή η σοφή επιλογή ήρθε να προστεθεί στις υπόλοιπες αρετές του κειμένου και να συνηγορήσει και αυτή στην ανάδειξη της διαχρονικότητας του έργου, ως έργου κλασικού της νεοελληνικής δραματουργίας.

Τρίτη, Ιανουαρίου 12, 2016

Αγγέλα - Μέρος 1ο


Εισαγωγή: Το κείμενο που ακολουθεί είναι ό,τι θεώρησα σπουδαίο και αξιόλογο να αποτυπώσω, όπως μπόρεσα, στο χαρτί από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν στην πρώτη, πριν από λίγες μέρες, επαφή μου με το έργο «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου, εξ αφορμής της επιλογής του έργου αυτού από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Αισθάνομαι ότι ανακάλυψα ένα διαμαντάκι, που αγνοούσα την ύπαρξή του, γι’ αυτό θέλω ό,τι αποτύπωσα στο χαρτί να το ανεβάσω στην μπλογκόσφαιρα και να το μοιραστώ μαζί σας. Λόγω της έκτασής του, θ’ ανέβει σε δύο δόσεις. Καλή ανάγνωση!

Θέατρο

Γιώργου Σεβαστίκογλου:   Αγγέλα

Κοινωνικό δράμα σε 7 εικόνες

Γράφει ο Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας

Μέρος 1ο

Το έργο «Αγγέλα» γράφτηκε από τον Γιώργο Σεβαστίκογλου στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1957 και πρωτοπαίχτηκε τον επόμενο χρόνο στο θέατρο Βαχτάνγκοφ της πόλης. Ο συγγραφέας, στερημένος την ελληνική ιθαγένεια και διωκόμενος από το ελληνικό κράτος της μετεμφυλιακής μισαλλοδοξίας για την ιδεολογία του, τη συμμετοχή και τη δράση του στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο, είχε καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση, όπου έζησε αυτοεξόριστος από το 1949 έως το 1965. (Εδώ, στο αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» για τα 90 χρόνια από τη γέννηση του Γιώργου Σεβαστίκογλου, μπορείτε να δείτε αρκετά βιογραφικά στοιχεία γι’ αυτόν τον εξαίρετο σκηνοθέτη, συγγραφέα, μεταφραστή, διανοούμενο, αγωνιστή). Αργότερα η «Αγγέλα» παίχτηκε και σε άλλα θέατρα στη Σοβιετική Ένωση, την Τσεχοσλοβακία και τη Βουλγαρία. Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1964-65 από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 11, 2016

Αθλιότητα: «Καπνιστός πιλότος»!...


Μπαρ στο Κίεβο αναπαριστά στην πίστα την εκτέλεση του Ρώσου πιλότου ως μέρος θεματικού πάρτι "Πισώπλατη Μαχαιριά" (ΒΙΝΤΕΟ)

Αναδημοσίευση από rt.com - Χρόνος δημοσίευσης: 11 Ιαν. 2016 05:51



Ένα θεματικό πάρτι σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Κίεβο εγκωμίασε την κατάρριψη από την Τουρκία του ρωσικού τζετ κοντά στη συριακή μεθόριο. Στους προσκαλεσμένους της εκδήλωσης προσφέρθηκε σνακ «καπνιστός πιλότος» και το θέαμα μιας εικονικής εκτέλεσης υπό τη συνοδεία μελωδιών που χρησιμοποιούνται στα προπαγανδιστικά βίντεο του Ισλαμικού Κράτους.

Καθώς η Ουκρανία με τον ερχομό του νέου έτους βρέθηκε ένα βήμα πιο κοντά στην αδυναμία εκπλήρωσης των οικονομικών της υποχρεώσεων, και με δυσοίωνες προοπτικές για το μέλλον, οι διοργανωτές της εορταστικής εκδήλωσης βρήκαν λόγο για να πανηγυρίσουν.

Σάββατο, Ιανουαρίου 09, 2016

Περί πολέμου...



Φέτος ή, μάλλον, και φέτος —καθότι δεν μου συμβαίνει για πρώτη φορά, το αντίθετο, θα έλεγα, τα τελευταία χρόνια— προτίμησα να σιωπήσω στο ιστολόγιο (και όπου αλλού με…έπαιρνε!) παρά να διατυπώσω καθηκοντολογικώ ή, έστω, κοσμικώ τω τρόπω, συμμορφωνόμενος με την εθιμική συμπεριφορά των ημερών, ευχές για τον καινούργιο χρόνο. Βλέπετε, όταν κανείς είναι ορθολογιστής του κερατά, αρνιέται να δεχθεί ότι οι ευχές είναι δυνατόν να έχουν οποιαδήποτε συμβολή στη διαμόρφωση της πορείας των πραγμάτων. Αν ήταν έτσι… ποιος τη χάρη μας! Ευχές δώστε με το τσουβάλι, και μη σας νοιάζει ούτε η κρίση ούτε τα μέτρα… Ούτε να τρέχεις σε συλλαλητήρια και διαδηλώσεις να φωνάζεις, και να τρως και τα χημικά στη μούρη και τις… ψιλές στην πλάτη —ή κατακέφαλα…

Με άλλα λόγια, αισθάνομαι ότι μπορώ αβίαστα να ευχηθώ κάτι (να γίνει) εάν και εφόσον το θεωρώ πιθανό, δυνατό, εφικτό, με βάση τα πραγματικά, τα αντικειμενικά δεδομένα. Στην ενάντια περίπτωση που κάτι το θεωρώ απίθανο, αδύνατο, ανέφικτο, τότε αν το ευχόμουν θα ήταν σαν να υποκρινόμουνα, να παρέβλεπα δηλαδή τα αντικειμενικά δεδομένα, ή να προσδοκούσα να αλλάξουν τα πράγματα με τη μεταφυσική δύναμη της ευχής! Βέβαια, αυτός ο προβληματισμός μου το πρόβλημά μου, αν θέλετε) αναφέρεται κυρίως στις ευχές μέσω αυτού του ιστολογίου, όπου έχω κατά νου το είδος των ευχών που θα μπορούσα (και θα ήθελα) να δώσω, όπως, για παράδειγμα, «Καλή χρονιά για τους εργαζόμενους»(!) ή «Νίκες και κατακτήσεις για τους εργαζόμενους»(!) κ.λπ. Θα έλεγα αυτές τις ευχές και θα φαρμακωνόμουνα… Κάπως διαφορετικά είναι τα πράγματα στον επαγγελματικό, φιλικό ή οικογενειακό περίγυρο· πιο απλά ή πιο εύκολα. Εκεί, να ευχηθώ «Καλή πρόοδο» στα μαθητούδια ή, έστω, μιας κι εν προκειμένω θα σκέπτομαι ότι γι' αυτό απαιτείται η συνδρομή μεταφυσικών δυνάμεων (Υψίστου και θεραπόντων Αγίων) παρά του ανεπαρκέστατου έως ανύπαρκτου Συστήματος Υγείας, να ευχηθώ «Με υγεία».

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 03, 2015

Η Ρωσία παρουσιάζει αποδείξεις για τον ρόλο της Τουρκίας στο εμπόριο πετρελαίου του ISIS


video

Η ηγεσία της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Ερντογάν και της οικογένειάς του, συμμετέχει σε παράνομο εμπόριο πετρελαίου με τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, λέγει το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, τονίζοντας ότι η Τουρκία είναι ο τελικός προορισμός για το λαθραίο πετρέλαιο από τη Συρία και το Ιράκ.

Την Τετάρτη το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας προέβη στη Μόσχα σε μια σημαντική ενημέρωση σχετικά με νέα ευρήματα που αφορούν τη χρηματοδότηση του ΙΚ.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 26, 2015

Κατάρριψη σε 17 δευτερόλεπτα; Κάτι δεν κολλάει με την ιστορία της Τουρκίας για παραβίαση του εναέριου χώρου της από το Su-24


Σε επιστολή της προς τον ΟΗΕ, η οποία διέρρευσε στο διαδίκτυο, η Τουρκία υποστήριξε ότι είχε προειδοποιήσει το βομβαρδιστικό 10 φορές μέσα σε πέντε λεπτά πριν τα F-16 πυροδοτήσουν βλήματα αέρος-αέρος. Η επιστολή αναφέρει ότι το αεροπλάνο πετούσε 17 δευτερόλεπτα μέσα σε τουρκικό εναέριο χώρο πριν καταρριφθεί.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 19, 2015

Μια απίστευτη καταγγελία

Σχολή Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ - 2015: Αλήθεια, έτσι δίνονται τα διπλώματα;

Ανήκουστες μεθοδεύσεις!…


Ο ιστολόγος –η αφεντιά μου παναπεί– δεν διακρίνεται ιδιαίτερα εσχάτως για την επιμέλειά του περί τα ιστολογικά του, ούτως ειπείν, καθήκοντα· τουναντίον ίσως. Και τούτο παρ’ όλο τον καταιγισμό ερεθισμάτων με τον οποίο η δεινή καθημερινότητα και οι αδυσώπητες εξελίξεις μάς κατακλύζει. Δεν θα πρέπει όμως αυτή η στάση να αποδοθεί σε έκπτωση ή υποχώρηση από τις αρχές του ιστολογίου ή σε άμβλυνση του αισθήματος της αναγκαιότητας για αντίδραση, διαμαρτυρία, σχολιασμό, έστω, κ.λπ., παρά μονάχα σε υποκειμενική αδυναμία ανταπόκρισης στις προκλήσεις. Ας είναι…

Ασφαλώς, με βάση και τα παραπάνω, θα αντιλαμβάνεσθε ότι το ερέθισμα για τη σημερινή ανάρτηση θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ισχυρό. Πράγματι! Πολύ περισσότερο που η προμετωπίδα, ο τίτλος του ιστολογίου (Ιστολόγιο του Δικαίου), αν μη τι άλλο, μαρτυρεί την ιδιαίτερη βαρύτητα που ο δημιουργός του –η αφεντιά μου, το είπαμε!– αποδίδει στην έννοια του δικαίου. Και η σημερινή ανάρτηση διαπερνιέται πρωτίστως και κατά βάθος από την αγωνία του γράφοντος για την προάσπιση των αρχών του δικαίου, κατά τη δική μου ανάγνωση, τουλάχιστον. Το κείμενο, με τίτλο «Προαγωγοί και προαγόμενοι», ανήκει στον καθηγητή της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ Κυριάκο Μασαβέτα, ήδη συνταξιούχου από 1ης Σεπτεμβρίου φέτος. Είναι ανοικτή επιστολή προς τους συναδέλφους του στη Σχολή, με την οποία καταγγέλλει μεθοδεύσεις πρωτοφανείς και ανήκουστες γύρω από τις εξετάσεις, την απονομή τίτλων σπουδών και την εκπαιδευτική διαδικασία γενικότερα στη Σχολή. Αλλά ας παραχωρήσω το βήμα στον Κυριάκο Μασαβέτα:

Προαγωγοί και προαγόμενοι

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Στις 13/7/15 υπέβαλα αίτηση προς τα μέλη της Γενικής Συνέλευσης της Σχολής μας, ζητώντας αφενός την ακύρωση κάποιων εξετάσεων που διενεργήθηκαν στις 20/2/15 από επιτροπή για το μάθημα: «Φυσικοχημεία Ι: Χημική Θερμοδυναμική», και αφετέρου την επανάληψή τους υπό συνθήκες διαφάνειας. Αφορά μια «περίεργη» ιστορία για την οποία –ακόμη και τώρα– ουδέποτε είχα την παραμικρή ενημέρωση παρ’ ουδενός των εμπλεκομένων. Κατά ταύτα αιτούμαι τη διερεύνησή της, τόσο για λόγους νομιμότητας (ουδόλως παραθεωρήσιμους κατά τους σχολαστικούς…), όσο και –κυρίως– για λόγους ακαδημαϊκής δεοντολογίας. Το περιεχόμενο αυτής της αίτησης αποτελεί το αντικείμενο του θέματος υπ’ αριθ. 6 της Γενικής Συνέλευσης της Σχολής μας στις 22/7/15.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 16, 2015

Λοιπόν; «Είμαστε όλοι Γάλλοι»;


Με αφορμή τα πρόσφατα πολύνεκρα δολοφονικά χτυπήματα των ισλαμοφασιστών στη Γαλλία, όλοι οι εργαζόμενοι σ' όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη στέκουν με οδύνη αλληλέγγυοι στον πόνο του αδελφού γαλλικού λαού, εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους προς τις οικογένειες των θυμάτων και διατρανώνουν την ακλόνητη θέλησή τους να αγωνιστούν για να επικρατήσει το δίκιο στις διεθνείς σχέσεις, να γίνεται σεβαστή η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα κάθε κράτους, να γίνεται σεβαστή η επιλογή κάθε λαού όσον αφορά τον τρόπο διακυβέρνησής του και τον προσανατολισμό της πολιτικής του· καταδικάζουν κάθε έξωθεν επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις οποιασδήποτε χώρας, καταδικάζουν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, καταδικάζουν κάθε επιδρομέα υπό οποιαδήποτε μάσκα κι αν εμφανίζεται («διεθνής κοινότητα», «Συνασπισμός για την Ειρήνη», Ποινικό Δικαστήριο κ.λπ.). Επαγρυπνούν για να αποτρέψουν τα κακόβουλα σχέδια της διεθνούς μαφίας των καπιταληστών και ιμπεριαληστών, των ίδιων που σπέρνουν στους λαούς τον όλεθρο του πολέμου, των ίδιων που καταστρέφουν ανεξάρτητα κυρίαρχα κράτη και σπρώχνουν εκατομμύρια απελπισμένους στην προσφυγιά και στην εξαθλίωση, των ίδιων Φρανκενστάιν που δημιουργούν, χρηματοδοτούν και τρέφουν τα τέρατα των «τρομοκρατών» για να τα θέσουν στην υπηρεσία τους στο ακόρεστο κυνήγι του κέρδους, της καταλήστευσης του πλούτου των λαών, και να τρομοκρατήσουν στη συνέχεια οι ίδιοι με το πρόσχημα των «τρομοκρατών» τους λαούς, ακόμη και τον ίδιο το δικό τους λαό, προκειμένου να τους καθυποτάξουν, προκειμένου οι ίδιοι οι λαοί, παραπλανημένοι, να δεχθούν να στερηθούν όσα δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες τούς έχουν απομείνει, και να γίνουν άθυρμα, ανίσχυρα και άβουλα πλάσματα στις ορέξεις των μεγιστάνων του πλούτου.

Πέμπτη, Ιουλίου 23, 2015

Χρήστος Χυδαίος


Σιχαμάρα…

Παρασκευή, Ιουλίου 10, 2015

Προσοχή! Μην αγνοήσετε αυτό το ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ!

Η είδηση αυτή θα μπορούσε και να είχε περάσει απαρατήρητη σε μια γρήγορη ανάγνωση της εφημερίδας, καθώς έστεκε στο κάτω αριστερό άκρο της 10ης σελίδας της, σ' ένα μονοστηλάκι, αν και κάπως θρεμμένο είναι αλήθεια. Βλέπετε, σε τέτοιες… μνημειώδεις μέρες που ζούμε, άλλες είναι οι ειδήσεις που συνωστίζονται στις πρώτες θέσεις της εφημερίδας, και των Μέσων γενικά: Γιούρογκρουπ, Σύνοδος Κορυφής, ΕΚΤ, ΔΝΤ, Συμβούλιο, Ευρωκοινοβούλιο, Θεσμοί, συμφωνία, Grexit, χρεοκοπία, (ζώνη του) ευρώ, δραχμή, Τσίπρας, Βαρουφάκης, Τσακαλώτος, Προκόψ (κατ' απλογραφή του Προκόπ'ς) κ.λπ. κ.λπ. Και πραγματικά, το μάτι μου γλίστρησε πάνω από την είδηση κι έτρεξε παρακάτω, προσπερνώντας την· αλλά δεν την προσπέρασε το μυαλό μου· αυτό κόλλησε σε δαύτην, και μάλιστα προβληματίστηκε:


Το σχετικό δημοσίευμα από τον σημερινό «Ρ»

Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2015

Εσείς πόσους Βαρουφάκηδες πήρατε σήμερα;

Έμελλε να το δούμε κι αυτό, ε… χμ… να το υποστούμε μάλλον! Τι; Μα, τον καταιγισμό της μπαρούφας. Καταιγισμό που δεχόμαστε ανηλεώς όσοι τολμήσουμε να ανοίξουμε κάποιο από τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης, έντυπο, ραδιοτηλεοπτικό ή ηλεκτρονικό. Ανυπεράσπιστοι, γινόμαστε έρμαια των δήθεν δημοσιογράφων, των δημοσιογράφων της αθλιότητας· αυτών που προεκλογικά δεν τόλμησαν ούτε μία φορά να απευθύνουν σε εκπρόσωπο του μέλλοντος να κυβερνήσει κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, μια ερωτησούλα όπως, για παράδειγμα, «ποια είναι η εξωτερική σας πολιτική;»· αυτών που όσες φορές είχαν απέναντί τους εκπρόσωπο του ΚΚΕ στερεότυπα ρωτούσαν «θα συνεργασθείτε με τον ΣΥΡΙΖΑ;»· ερωτήσεις που δεν εξυπηρετούσαν τον σκοπό της πληροφόρησης ή αποσιωπήσεις που εξυπηρετούσαν τον σκοπό της συσκότισης· στάση που εξυπηρετούσε τον σκοπό της άρχουσας τάξης να αναδιαμορφώσει υπέρ αυτής το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Αυτοί όλοι σήμερα έχουν αδράξει τα λιβανηστήρια και τα θυμιατά και αναπέμπουν ύμνους υπέρ των νέων σωτήρων μας. Ανάμεσά τους κάποιοι κατέχουν δεσπόζουσα θέση, όπως ο πολύς κύριος Βαρουφάκης. Θα αρκούσαν δύο οθονιές (στιγμιότυπα από την οθόνη του υπολογιστή, screenshots… ελληνιστί) δίχως άλλα λόγια.


Οθονιά χτες βράδυ: τρεις (3) Βαρουφάκηδες…

Τρίτη, Ιανουαρίου 27, 2015

Πόσο θα κρατήσουν οι χοροί; Μερικές σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα



Πόσο θα «κρατήσουν οι χοροί»; Σίγουρα πολύ λιγότερο απ’ όσο θα κρατήσουν οι… χώροι! (Παράβαλε, αντίστοιχα, με τη διάρκεια των χορών του ΠΑΣΟΚ και τη διάρκεια του χώρου του ΠΑΣΟΚ…). Από την επομένη των εκλογών κιόλας ο λαός επέστρεψε στην καθημερινότητα των οξυμένων προβλημάτων του. Για την ακρίβεια, επέστρεψε ακόμη κι εκείνο το κομμάτι του λαού που την Κυριακή το βράδυ ξεχάστηκε πρόσκαιρα και πανηγύρισε, γιατί μάλλον η μεγάλη πλειοψηφία του λαού δεν ξεχάστηκε και δεν πανηγύρισε. Ας μείνουμε όμως στα αποτελέσματα της κάλπης και ας μου επιτραπεί, όπως συνηθίζω κάθε φορά, να ζωγραφίσω με το δικό μου χρωστήρα (ερυθρού χρώματος, ως γνωστόν) το νέο πολιτικό τοπίο.

Πρώτα απ’ όλα, για όσους δεν με γνωρίζουν είτε στην πραγματική ζωή είτε στην διαδικτυακή, ας δηλώσω καθαρά αυτό που υπαινίχθηκα, σκωπτικά κατά κάποιο τρόπο, παραπάνω: Σ’ όλη μου τη ζωή, από μαθητής γυμνασίου έως σήμερα στα 67 μου, θέλω να λέγομαι κομμουνιστής. Άρα από αυτή την οπτική γωνία θα εκτιμήσω το εκλογικό αποτέλεσμα. Σημειώνω ακόμη ότι υποστηρίζω μεν το ΚΚΕ, ως φίλος και μη μέλος, αλλά οι απόψεις μου δεν πρέπει να θεωρηθούν ότι εκφράζουν απόψεις του κόμματος και οπωσδήποτε, επομένως, δεν μπορεί να καταλογιστεί ευθύνη στο ΚΚΕ για τα γραφόμενά μου.

Εμείς οι κομμουνιστές λέμε ότι πιάνουμε πουλιά στον αέρα, αλλά μάλλον δεν είμαστε τόσο καλοί για να πιάνουμε τα κουκκιά της κάλπης. Το τελευταίο υπό διττή έννοια: η μία ότι δεν καταφέρνουμε να μαζέψουμε ψήφους, η άλλη ότι δεν έχουμε μαντικές ικανότητες να προβλέψουμε το εκάστοτε αναμενόμενο εκλογικό ποσοστό μας —για την ακρίβεια, δεν έχουμε διαφορετικές μαντικές ικανότητες, καλύτερες ή χειρότερες, απ’ ότι έχει όλος ο κόσμος· εδώ βέβαια λέγεται υπό τη δεύτερη έννοια, της έλλειψης ιδιαίτερης μαντικής ικανότητας. Κι αφού διευκρίνισα την έννοια των «κουκκιών που δεν πιάνουμε», ας επεξηγήσω και ποια είναι τα «πουλιά που πιάνουμε στον αέρα». Όπως έχω αναφέρει και άλλη φορά, οι φίλοι, οι οπαδοί, τα μέλη του ΚΚΕ, οι συνειδητοποιημένοι λαϊκοί αγωνιστές, καθώς ζυμώνονται καθημερινά μέσα στο ταξικό λαϊκό κίνημα, στα συνδικάτα, στις μαζικές οργανώσεις των φοιτητών, των αγροτών, των επαγγελματιών, των αυτοαπασχολούμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των γυναικών, στις λαϊκές επιτροπές, στο κίνημα ειρήνης κ.λπ., όλοι αυτοί, και πιο πολύ το ίδιο το κόμμα ως συλλογικός οργανισμός, γνωρίζουν κάθε φορά τον βαθμό ανάπτυξης του ταξικού κινήματος, και τα επίσημα κείμενα του κόμματος, καθώς και τα άρθρα του κομματικού Τύπου, περιέχουν τις σχετικές εκτιμήσεις μας. Ο βαθμός ανάπτυξης του ταξικού κινήματος είναι ακριβώς ο πρωταρχικός στόχος πάλης ενός κομμουνιστικού κόμματος (τα «πουλιά που [πρέπει να] πιάνει στον αέρα» το κόμμα), αυτό είναι το κύριο, το πρωταρχικό, και όχι η συγκομιδή ψήφων. Χρειαζούμενη ασφαλώς κι αυτή, άλλωστε και για πρακτικούς λόγους, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί πρωταρχικό στόχο πάλης του κόμματος. Εξ άλλου ένα αναπτυγμένο κίνημα θα τροφοδοτήσει και με ψήφους το κόμμα. Δεν απολυτοποιούμε επομένως εμείς οι κομμουνιστές την αξία και τη σημασία του εκλογικού μας ποσοστού, αλλά το εκλαμβάνουμε απλώς ως αποτύπωμα της εκλογικής επιρροής του κόμματος σε μια δεδομένη αναμέτρηση, αποτύπωμα όμως λαμβανόμενο με σχετική πάντοτε ακρίβεια, μικρή ή μεγάλη, διαμορφωνόμενο και παραμορφωνόμενο δηλαδή κάτω από την επίδραση συγκεκριμένων κάθε φορά συνθηκών και παραγόντων. Άρα ό,τι διατυπώσω στη συνέχεια σχετικά με το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ θα πρέπει να θεωρηθεί ότι λέγεται με επίγνωση της σχετικής πάντοτε βαρύτητας που, σύμφωνα με τα παραπάνω, αποδίδει το κόμμα σ’ αυτό.

Σάββατο, Ιανουαρίου 24, 2015

Η «ποσοτική χαλάρωση» (κούνια που μας κούναγε...)


Σήμερα αναδημοσιεύω δύο άρθρα, από δύο διαφορετικές πηγές, για το ίδιο θέμα: Τις δηλώσεις του Ντράγκι για το ζήτημα της «ποσοτικής χαλάρωσης», έτσι για να μη… χαλαρώνουμε! Το πρώτο είναι από τον σημερινό «Ριζοσπάστη»

«Προς όφελος της χώρας» η ... «άλλη όψη της λιτότητας»

«...Πρόκειται για μια σημαντική απόφαση, την οποία και θα αξιοποιήσει η επόμενη ελληνική κυβέρνηση προς όφελος της χώρας. Ο κ. Ντράγκι, με τη σημερινή ανακοίνωση του προγράμματος αγοράς ομολόγων, απάντησε στις ακραίες περιοριστικές πολιτικές τασσόμενος υπέρ της ποσοτικής χαλάρωσης...».
Αυτή είναι η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, την Πέμπτη 22 Γενάρη, με αφορμή τις ανακοινώσεις του Μάριο Ντράγκι σχετικά με το πακέτο 1,1 τρισ. ευρώ για την αγορά κρατικών ομολόγων και ιδιωτικών τίτλων αλλά και την ένταξη των ελληνικών ομολόγων με προϋποθέσεις και κατόπιν συμφωνίας. Θυμίζουμε το εξής: Ο οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στις 21 Σεπτέμβρη 2012, αναφερόμενος στη μέθοδο της ποσοτικής χαλάρωσης (Quantitative Easing), έγραφε στο «protagon.gr» μεταξύ άλλων: «Περιληπτικά, τα δύο αυτά λατινικά αρχικά, QE, αντικατοπτρίζουν τη διαιώνιση της χειρότερης Κρίσης από το Μεσοπόλεμο. Σημαίνουν ότι τα πράγματα χειροτερεύουν, ενώ η πολιτική εξουσία εξακολουθεί να μην είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει την ανάγκη καθαρισμού του Τραπεζικού Κόπρου που συσσωρεύτηκε από το 1971 μέχρι το 2008 παγκοσμίως. Αποτελούν την "άλλη όψη" της λιτότητας, την οποία οι Κεντρικοί Τραπεζίτες αποδέχονται». Αμφιβάλλει κανείς για το πόσο πολύ κοροϊδεύουν το λαό οι επόμενοι κυβερνώντες;


Και ακολουθεί το δεύτερο, πραγματικά εξαιρετικό άρθρο… από το ιστολόγιο Lenin Reloaded

Τετάρτη, Ιανουαρίου 21, 2015

«είν' η δική σου ασπίδα»


Η μάχη των επερχόμενων εκλογών ενέπνευσε την αφεντιά μου να συνθέσω ένα τραγούδι για το κόμμα. Οι στίχοι γράφτηκαν πάνω σε μια μελωδία που είχα συνθέσει για κάποιο άλλο ποίημά μου. Το αφιερώνω στο κόμμα μου, το ΚΚΕ! Και το χαρίζω στους συντρόφους!

Στο ΚΚΕ

Της τάξης σου άκου τη φωνή:
Ό,τι σου πήραν, πάρ’ τα,
και μπες στην πρώτη τη γραμμή,
γκρέμισε θρόνους, κάστρα!

Παιδιά, το κόμμα μάς καλεί
στη μάχη να ριχτούμε.

[Ρεφρέν, δις]

Το κόμμα κάνε δυνατό,
είν’ η δική σ’ ασπίδα,
σ’ αυτό το δύσκολο καιρό
του κόσμου η ελπίδα.

Απ’ της Ευρώπης το μαντρί
μακριά να πορευτούμε,
το σύστημα ν’ ανατραπεί,
το δίκιο μας να βρούμε,

με εξουσία λαϊκή
μέρα καλή να δούμε.

[Ρεφρέν, δις]

Το κόμμα κάνε δυνατό,
είν’ η δική σ’ ασπίδα,
σ’ αυτό το δύσκολο καιρό
του κόσμου η ελπίδα.

Παρακολουθήστε το βίντεο, στο οποίο ακούγεται η μελωδία μόνο (από σόλο όμποε), δεν κατάφερα να το τραγουδήσω, δυστυχώς· κάθε μου απόπειρα, κατέληγε σε αξιοθρήνητο αποτέλεσμα, μη παρουσιάσιμο. Ωστόσο, αν κανένας θέλει να το ακούσει για να βοηθηθεί να το τραγουδήσει (λέμε τώρα…) ή αν θέλει την παρτιτούρα (ξαναλέμε τώρα…), ας μου γράψει στο ημέιλ "elpapadeas@yahoo.gr".

Στο ΚΚΕ


ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΙΣ 23/1/'15:
Ύστερα από πολλές προσπάθειες και περισσότερους ενδοιασμούς, τελικά το τόλμησα να το τραγουδήσω και να ανεβάσω στο γιουτούμπι το σχετικό βιντεάκι:
https://www.youtube.com/watch?v=TFn7dZfs8xc
Την επιείκιά σας παρακαλώ!

Σάββατο, Νοεμβρίου 29, 2014

Συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα στην «ΕτΣ» - Σχολιασμός


Σε μια συνέντευξη, το φυσιολογικό είναι το κέντρο προσοχής να είναι το πρόσωπο που δίνει τη συνέντευξη και όχι ο δημοσιογράφος που την παίρνει. Επίσης, η δεοντολογία επιτάσσει τον σεβασμό από μέρους του δημοσιογράφου προς το πρόσωπο, είτε άτομο είτε εκπρόσωπο συλλογικού φορέα, κοινωνικής ομάδας κ.λπ., από το οποίο παίρνει συνέντευξη —αλλά και προς τους αναγνώστες εξ ίσου—, καθώς και τον σεβασμό, αναλόγως κατά περίπτωση, προς τη συμπεριφορά, την προσωπικότητα, τις ιδέες, τις θέσεις και τις απόψεις του συνεντευξιαζόμενου, ασχέτως της συμφωνίας ή μη του δημοσιογράφου με όλα αυτά. Θα έλεγα ακόμη ότι ο δημοσιογράφος οφείλει, αφού βεβαίως πριν απ' όλα έχει επιλέξει να είναι αμερόληπτος , λέμε και καμιά… αμετροέπεια!), να προσεγγίσει τον συνεντευξιαζόμενο και, επίσης αναλόγως κατά περίπτωση, να έχει από προηγουμένως μελετήσει, αναλύσει και κατανοήσει τις θέσεις του, τις απόψεις του, τη συμπεριφορά του, την προσωπικότητά του, και να έχει το ψυχικό σθένος να σταθεί, προσποιούμενος έστω, σαν φίλος απέναντι στον συνομιλητή του. Αυτά όλα είναι αδιανόητα για έναν δημοσιογράφο που έχει επιλέξει να υπηρετεί το σύστημα. Και ο Τάσος Παππάς της «Εφημερίδας των Συντακτών», στον οποίο έδωσε συνέντευξη Τύπου ο Γ.Γ. του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, έχει δώσει δείγματα γραφής, ότι μπορεί να "προφυλάσσεται" από το… ολίσθημα να σταθεί σαν φίλος απέναντι στον εκπρόσωπο του ΚΚΕ, ότι μπορεί να προβοκάρει, να θέτει ερωτήσεις παρμένες από το οπλοστάσιο των αντιπάλων του κόμματος. Σε μια παλιότερη ανάρτησή μου με τίτλο Το λάθος του κ. Τάσου Παππά τον στόλιζα κανονικά, γράφοντας:

Αναφέρομαι στο άρθρο του κ Τάσου Παππά στον δημοσιογραφικό ιστότοπο aixmi.gr στις 6 Ιουνίου 2012 με τίτλο «ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ κάνουν ό,τι μπορούν για να απαξιωθούν». Το άρθρο αυτό το σχολιάζει σ' όλα τα σημεία του ο σημερινός «Ριζοσπάστης», στην τελευταία του σελίδα. Εγώ, στο σημείωμά μου αυτό, θα περιοριστώ να ανασκευάσω μονάχα την άποψη του κ. Τ. Παππά περί «λάθους στην ανάλυση του ΚΚΕ», όπως γράφει, ακόμη και αν πρόκειται για διατύπωση ειλικρινή και χωρίς υπολανθάνουσα αντιΚΚΕ σκοπιμότητα εκ μέρους του της, οπωσδήποτε εσφαλμένης κατά τη γνώμη μου, άποψής του για την πολιτική του κόμματος. Κυρίως ωθούμαι σ' αυτή την ανασκευή, επειδή υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι που πράγματι σκέπτονται όπως —φαίνεται να— σκέπτεται ο κ. Τ. Παππάς, εγκλωβισμένος στον φοβικό κόσμο της μικροαστικής ατολμίας, δηλαδή του μικροαστικού συντηρητισμού. Η συναγωγή των συγκεκριμένων συμπερασμάτων στο άρθρο διευκολύνεται από το γεγονός ότι ο κ. Παππάς, αθεράπευτα προσκολλημένος στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς αυτού του κόσμου, παραβλέπει, προσωρινά έστω, ότι υπάρχουν επίσης άνθρωποι που σκέφτονται και ιεραρχούν τα πράγματα εντελώς διαφορετικά, άνθρωποι που δρουν και σκέφτονται στον αντίποδα των προηγούμενων, άνθρωποι ανυπότακτοι, ασυμβίβαστοι και τολμηροί, όπως οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, οι προοδευτικοί, οι ριζοσπάστες: «Οι άνθρωποι —γράφει— θέλουν να ζήσουν αξιοπρεπώς [σ.ιστ.: !] στο σήμερα […] δεν είναι δυνατόν να τους ζητάς να θυσιάζουν διαρκώς το παρόν, κυνηγώντας ένα ακτινοβόλο μέλλον». Ναι, η "αξιοπρέπεια" των ραγιάδων! Αμέσως παρακάτω, βέβαια, αναγκάζεται να ομολογήσει ότι «Πολλοί [σ.ιστ.: όχι όλοι επομένως] θα προτιμήσουν τη σιγουριά […]». Ας είναι… Το ζήτημα πάντως είναι το κατά πόσο ένα κόμμα αρχών, όπως είναι το ΚΚΕ, μπορεί ή επιτρέπεται να θυσιάζει το «πρέπει», την ιδεολογία του, στον βωμό του ωφελιμισμού, με στόχο την άγρα (λίγων ή πολλών) ψήφων, κινούμενο έτσι στη σφαίρα του αμοραλισμού (με την έννοια της εγκατάλειψης των αρχών του), άμα και ακυρώνοντας την προσπάθειά του να αφυπνίσει συνειδήσεις και να συνεγείρει τους εργαζόμενους στην πάλη για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας για την οικοδόμηση του σοσιαλιστικού μέλλοντός μας.

Αλλά ας παραθέσω το επίμαχο απόσπασμα από το άρθρο του κ. Παππά (η επισήμανση με έντονα στοιχεία από τον ίδιο):

Το λάθος στην ανάλυση του ΚΚΕ είναι ότι έχει κατασκευάσει μια εικόνα για το λαό που δεν συνάδει με την πραγματικότητα. Είναι μια εικόνα εξιδανικευμένη που υπάρχει μόνο στα επαναστατικά εγχειρίδια. Δεν μπορεί ένα κόμμα να προσδοκά διεύρυνση της επιρροής του, προτείνοντας συνεχώς μια γραμμή αγώνα που απαιτεί από τους πολίτες να επιδεικνύουν αυταπάρνηση, αλτρουισμό, να αντιστέκονται, να πολεμούν, να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις, καταλήψεις, συγκρούσεις, να προσαρμόζουν την προσωπική τους ζωή στις ανάγκες της συλλογικής προσπάθειας. Δεν είναι όλοι «γεννημένοι» αγωνιστές, δεν είναι όλοι φτιαγμένοι από τη στόφα του ήρωα.

Οι άνθρωποι έχουν όνειρα, ελπίδες, πάθη, αδυναμίες, μικρότητες, εγωισμούς. Θέλουν να ζήσουν αξιοπρεπώς στο σήμερα, να ευημερήσουν. Δεν είναι δυνατόν να τους ζητάς να θυσιάζουν διαρκώς το παρόν, κυνηγώντας ένα ακτινοβόλο μέλλον. Πολλοί θα προτιμήσουν τη σιγουριά των μικρότερων βημάτων από το να εμπλακούν σε μια περιπέτεια με άγνωστο προορισμό, τις σταδιακές αλλαγές από τις ολικές ρήξεις.

Σάββατο, Νοεμβρίου 01, 2014

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω


Η ιστογραφή μου αυτή αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης με τίτλο Προσοχή: Μην ψωνίζετε από… Σβέρκο!. Όποιος, λοιπόν, έχει αφτιά για ν' ακούει, ας ακούσει! Ας ακούσει τι λέει η πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας Νατάσα Παναγιωτάρα και ας αναλογισθεί πώς γίνεται (δηλαδή γιατί γίνεται) ένας δημοσιογράφος να μην ακούει ξεκάθαρα λόγια που του προσφέρονται στο πιάτο του, έτοιμες ειδήσεις να τις περάσει στο χαρτί, αντί να δολιχοδρομήσει στα ανεξιχνίαστα σκοτεινά μονοπάτια του διεστραμένου του μυαλού προκειμένου να κατασκευάσει σενάρια επί σεναρίων και να σερβίρει στους δύσμοιρους αναγνώστες του αυτά σαν τάχα ειδήσεις. Λες και ο Σβέρκος δεν έχει αφτιά. Ή, ακόμη χειρότερα για ελόγου του, λες και εμείς δεν έχουμε αφτιά! Εσείς, αγαπητοί μου, το ξέρω πως έχετε. Λοιπόν ακούστε και συγκρίνετε την εικόνα που μας περιγράφει η πρόεδρος με την εικόνα που προσπαθεί να μας μεταδώσει ο κυρ-Σβέρκος:



Παρασκευή, Οκτωβρίου 31, 2014

Προσοχή: Μην ψωνίζετε από... Σβέρκο!

Το… οξυσβέρκειον(*) πόνημα
(*) ΣΗΜ.: οξυσβέρκειον = οξυδερκές + Σβέρκειον, κατά το: ευελφάλεια = ευελιξία + ασφάλεια!

Η προειδοποίηση του τίτλου αφορά τους φίλους που συνηθίζουν ή, έστω, περιστασιακά συμβαίνει να αναζητούν την πληροφόρησή τους από την «Εφημερίδα των Συντακτών», αυτή την ύπουλη αστική φυλλάδα που πασχίζει κάτω από ένα δήθεν προοδευτικό προσωπείο να κρύψει τον βαθύτατα αντιδραστικό ρόλο της (έκαστος εφ' ω ετάχθη) —και, βέβαια τον αγοραίο αντικομμουνισμό της. Από τέτοια μαγαζιά, πάντα κινδυνεύει κανείς να… ψωνίσει από σβέρκο, κατά το κοινώς λεγόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα και από… Σβέρκο! Νίκος Σβέρκος λέγεται ο δημοσιογράφος που ανέλαβε, για λογαριασμό της φυλλάδας στην οποία εργάζεται, αλλά και για λογαριασμό των συμφερόντων τα οποία η εν λόγω φυλλάδα προασπίζεται, να πληροφορήσει τους δύστυχους αναγνώστες της για το αυριανό πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα. Το ότι επί δύο μήνες η φυλλάδα αυτή δεν πήρε χαμπάρι για την προετοιμασία του συλλαλητήριου, ασφαλώς προοιωνιζόταν τον τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το θέμα, αν και όταν θα αναγκαζόταν να αναφερθεί, είτε πριν είτε μετά. Το γεγονός ότι αναγκάστηκε να αναφερθεί χθες σ΄αυτό, δύο ημέρες πριν από την πραγματοποίησή του, είναι ασφαλώς ενθαρρυντικό, από την άποψη ότι δεν θα μπορούσε να εξακολουθεί να το αγνοεί. Αλλά, αφού δεν μπορούσε να σιωπήσει, ευκαιρία βρήκε να μιλήσει, και χρήσιμο μάλιστα, θα έλεγα, το βρήκε να μιλήσει, προκειμένου να διαστρεβλώσει την εικόνα του συλλαλητηρίου, να προβοκάρει, να συκοφαντήσει, να ρίξει λάσπη, να διχάσει, να εμποδίσει τη συσπείρωση των εργαζομένων. Κύριοι δημοσιογράφοι της απάτης και της εξαπάτησης, ακούστε το άλλη μία φορά: Εμείς οι κομμουνιστές ποτέ δεν παίζουμε κρυφτούλι. Αρνηθήκαμε στις πλατείες να πάμε με κρυμμένη την ταυτότητά μας, σαν μερικούς μερικούς, από αναθεωρητές μέχρι φασίστες. Όμως, από την άλλη, ξέρουμε καλύτερα από τους καιροσκόπους και τους οπορτουνιστές της «αμετροέπειας», που κλίνουν σ' ολες τις πτώσεις την αυτονομία, που έχουν σαν καραμέλα το ακομμάτιστο, το ακαπέλωτο, το ακηδεμόνευτο κίνημα (κι ας είν' και τέλμα), ξέρουμε καλύτερα απ' όλους αυτούς να σεβόμαστε την αυτοτέλεια του συνδικαλιστικού κινήματος, και οι εργαζόμενοι μάς το ανταποδίδουν. Τόσα εργατικά κέντρα, τόσες ομοσπονδίες και συνδικάτα που συμμετέχουν στο αυριανό συλλαλητήριο, μακάρι να είχαμε δυνάμεις τόσες και να τα ελέγχαμε· όμως όχι! Μας εμπιστεύονται, ακόμη κι εκεί που είμαστε μικρή μειοψηφία.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 09, 2014

«Μεγάλος» στόχος!


Το ότι δεν διεκδικώ εύσημα για την επιμέλειά μου δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό, εξάλλου, το είχε διαπιστώσει ήδη προ δεκαετίας και πλέον η οξυδέρκεια του σεβαστού Πειθαρχικού (με την έννοια του υπάκοου, του πειθαρχημένου) Συμβουλίου του ένδοξου Υπουργείου Αηδίας Υγείας (κατ' ευφημισμό) και με υπερχειλή (σαν τον… δόλο μου!) αρετή και απαράμιλλη τόλμη (αρετή και τόλμη, ως γνωστόν, θέλει η Ελευθερία, ου μην αλλά και η… Αθηνά, η Αλεξάνδρα, η Μαρουσάνα…) το είχε αποτυπώσει στο λαμπρό πόρισμα της διενεργηθείσας ΕΔΕ (Επίορκη Διοικητική Εξέταση) εις βάρος μου. Τι θυμήθηκα τώρα… Και γιατί; Για να πω απλώς ότι έφτιαξα μια γελοιογραφία σήμερα για να σχολιάσω ένα γεγονός, μια είδηση που εκκολάφθηκε(!) προ εξαημέρου. Σιγά τα λάχανα, δηλαδή…



Τρίτη, Αυγούστου 26, 2014

Η... «διαφορετική προσέγγιση»!


Από τον σημερινό «Ριζοσπάστη», αναδημοσιεύω μια είδηση που συνοδεύεται από μια φωτογραφία της οποίας η λεζάντα, σε συσχετισμό με την πόζα των κυρίων της φωτογραφίας, είναι όλα τα λεφτά!… Από αυτήν εμπνεύσθηκε ο… σκιτσογράφος του ιστολογίου (βλέπε στο τέλος).

Ανασχηματισμός εν μέσω κρίσης

Οι δύο υπουργοί (Μοντεπούρ —αριστερά— και Αμόν)
που έκαναν διαφορετική προσέγγιση
στο ζήτημα της διαχείρισης της κρίσης
και ήταν η αφορμή για νέο ανασχηματισμό της κυβέρνησης

ΠΑΡΙΣΙ.-- Σε ανασχηματισμό προχωρά σήμερα η κυβέρνηση της Γαλλίας μετά την απόφαση του Γάλλου Προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, να ζητήσει από τον πρωθυπουργό, Μανουέλ Βαλς, την παραίτηση όλης της κυβέρνησης. Αφορμή γι' αυτή την κίνηση ήταν οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομίας, Αρνό Μοντεμπούρ, που υποστηρίχτηκαν και από τον υπουργό Παιδείας, Μπενουά Αμόν, που έβλεπε κριτικά την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης γιατί «αυτή επιβάλλεται από τη Γερμανία». Πραγματική αιτία, η προσπάθεια να δοθεί μια νέα ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, που εξακολουθεί εδώ και αρκετά χρόνια να είναι βαλτωμένη.

Ποια ήταν όμως η αφορμή; Σε μια συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε το Σάββατο στην εφημερίδα «Le Monde», ο Μοντεμπούρ είχε πει: «Πρέπει να υψώσουμε τον τόνο. Η Γερμανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής της λιτότητας που έχει επιβάλει σε όλη την Ευρώπη», και διευκρίνισε «όταν λέω η Γερμανία, ομιλώ για τη γερμανική δεξιά που υποστηρίζει την (καγκελάριο) Αγκελα Μέρκελ. Η Γαλλία δεν έχει την τάση να ευθυγραμμίζεται με τα ιδεολογικά αξιώματα της γερμανικής δεξιάς». Αυτή η δήλωση ήταν, όπως λέγεται, η «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι». Το σχόλιο πηγής κοντά στον πρωθυπουργό, όπως μεταφέρθηκε από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ήταν χαρακτηριστικό: «Θεωρείται πλέον ότι ξεπεράστηκαν τα όρια, ένας υπουργός Οικονομίας δεν μπορεί να εκφράζεται με τέτοιους όρους για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και για έναν Ευρωπαίο εταίρο όπως η Γερμανία».

Σάββατο, Αυγούστου 16, 2014

Άνεργε, μην ανησυχείς, έρχονται οι ΕΟΖ!


Το ΠΑΜΕ σχολίασε ως εξής πρόσφατα δημοσιεύματα αναφορικά με τη δρομολόγηση της δημιουργίας των αποκαλούμενων «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών» (ΕΟΖ) (Δημοσιεύτηκε στις 14 Αυγ. '14 στη διαδικτυακή πύλη 902.gr):

ΠΑΜΕ: Σχόλιο για τις «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες»

Ντόπια και ξένα μονοπώλια δεν ικανοποιούνται με όσα μέτρα έχουν πάρει μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις και η ΕΕ για να έχουν τσάμπα εργατική δύναμη.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Tύπο δρομολογούνται να δημιουργηθούν ειδικές οικονομικές ζώνες (ΕΟΖ), οι οποίες θα καθοριστούν με κριτήρια και τα κέντρα υποδοχής μεταναστών, όπως ονομάζουν τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τρίτη, Αυγούστου 12, 2014

Μία υπεύθυνη πολιτεία…


«Ο λαός βγαίνει χαμένος» είναι ο τίτλος του κεντρικού σχολίου του σημερινού «Ριζοσπάστη»: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8064979&publDate=12/8/2014. Και ξέρετε γιατί; Διότι ο λαός αυτός έχει την αγαθή τύχη να ζει σε μια πολιτεία που είναι… υπεύθυνη, όπου η έννοια της υπευθυνότητας έχει αυθεντικό ερμηνευτή την οπωσδήποτε τουλάχιστον εξίσου υπεύθυνη (τι λέμε τώρα!) κυβέρνησή της. Πώς γίνεται αυτό; Διαβάστε παρακάτω το σχόλιο της εφημερίδας και ύστερα… ας μου επιτραπεί να προσθέσω κι εγώ μια πινελιά σχολίου. Μονάχα, τώρα που το βλέπω, να διευκρινήσω κάτι, για τον φόβο κάποιας ενδεχόμενης παρερμηνείας: Αυτό το «αγαθή τύχη», το καταλαβαίνετε ασφαλώς ότι το μεν «αγαθή» είναι ειρωνικό, το δε «τύχη» τρόπος του λέγειν· δεν έχει δουλειά η μεταφυσική για πράγματα που τα καθορίζουμε εμείς, σωστά;

Ο λαός βγαίνει χαμένος

«Μία υπεύθυνη πολιτεία δεν καθορίζει την εξωτερική πολιτική με βάση κάποια φορτία ροδάκινου», δήλωσε χτες η κυβερνητική εκπρόσωπος, συμπληρώνοντας προηγούμενη δήλωσή της σύμφωνα με την οποία και «η Ρωσία αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα ως μέλος της ΕΕ δεν μπορεί να απαρνηθεί τη συμμαχία στην οποία ανήκει και να κάνει δική της πολιτική». `Η, με τα λόγια πάντα της κυβερνητικής εκπροσώπου, «υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο να λυθεί το πρόβλημα των αγροτών και να αλλάξουμε συμμάχους» (…) Η Ελλάδα ακολουθεί την εξωτερική πολιτική της ΕΕ και «δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τις συμμαχίες της στο δυτικό στρατόπεδο». Σωστά τα λέει από τη σκοπιά των συμφερόντων που υπηρετεί η εκπρόσωπος. Αυτοί που πρέπει να αναρωτηθούν είναι οι φτωχοί παραγωγοί «αθροίζοντας» τις τελευταίες εξελίξεις σε όλη την προηγούμενη πείρα τους από την πολιτική της ΕΕ, την ΚΑΠ. Να σκεφτούν ότι βγαίνουν χαμένοι από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Ωμά και κυνικά η κυβέρνηση δηλώνει πως πάνω από τα οξυμένα προβλήματα των φτωχών αγροτών —που γέννησαν αυτές οι στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου— υπάρχουν τα συμφέροντα των καπιταλιστικών επιχειρηματικών ομίλων, που επιβάλλουν —με όποιο κόστος για το λαό— συμπόρευση με την πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Η καταστροφή που απειλεί τους φτωχούς αγρότες από το εμπάργκο της Ρωσίας δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Απορρέει από την επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ στην Ουκρανία, επέμβαση που στηρίζει η ελληνική κυβέρνηση. Η ευθύνη της κυβέρνησης παραμένει όσο δε διαχωρίζει τη θέση της από τα μέτρα της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία και όσο δε σχεδιάζει μέτρα στήριξης των φτωχών αγροτών, με αποζημιώσεις σε τιμές που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής των προϊόντων τους. Παζάρια που θα γίνουν για λογαριασμό μεγαλεμπόρων και μεγαλοεπιχειρηματιών των εξαγωγών δεν πρόκειται να ευνοήσουν το φτωχό αγρότη.

Κυριακή, Αυγούστου 10, 2014

«Πήγαινε στη Γάζα, δες ο ίδιος»


Για άλλη μία φορά αναδημοσιεύω μεταφρασμένο από μένα ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Πήγαινε στη Γάζα, δες ο ίδιος» του Ισραηλινού δημοσιογράφου Gideon Levy, που δημοσιεύτηκε στις 10 Αυγούστου 2014 στην εφημερίδα «Χαάρετζ». Η μετάφραση έγινε από την αγγλόφωνη έκδοση της εφημερίδας. Στο τέλος σχολιάζω.

Πήγαινε στη Γάζα, δες ο ίδιος

Αν αφήσουμε κατά μέρος την εμπάθεια, μπορούμε να κατανοήσουμε τους Παλαιστίνιους. Δίχως εμπάθεια, ακόμη και κάποια από τα αιτήματα της Χαμάς θα μπορούσε ν’ ακουστούν εύλογα και δικαιολογημένα.

Του Γκίντεον Λεβί, «Χαάρετζ»

10 Αυγούστου 2014

Μπορούμε άραγε να διεξαγάγουμε μια συζήτηση, οσοδήποτε σύντομη, που να μην είναι διαποτισμένη με φαρμακερό μίσος; Μπορούμε να αφήσουμε για μια στιγμή κατά μέρος την απανθρωποποίηση και τη δαιμονοποίηση των Παλαιστινίων και να μιλήσουμε ψύχραιμα για δικαιοσύνη, παραμερίζοντας τον ρατσισμό; Είναι ζωτικής σημασίας να το προσπαθήσουμε.

Αν αφήσουμε κατά μέρος την εμπάθεια, μπορούμε να κατανοήσουμε τους Παλαιστίνιους. Δίχως εμπάθεια, ακόμη και κάποια από τα αιτήματα της Χαμάς θα μπορούσε ν’ ακουστούν εύλογα και δικαιολογημένα. Μια τέτοια ορθολογική συζήτηση θα οδηγούσε κάθε άνθρωπο καλής θέλησης σε ξεκάθαρα συμπεράσματα. Ένας τέτοιος επαναστατικός διάλογος θα μπορούσε επίσης να προωθήσει την υπόθεση της ειρήνης, αν μπορούσε ακόμη κανείς να αποτολμήσει να πει τέτοια πράγματα. Με τι βρισκόμαστε αντιμέτωποι; Μ’ έναν λαό χωρίς δικαιώματα, που το 1948 στερήθηκε τη γη του και την επικράτειά του, εν μέρει από δική του υπαιτιότητα. Το 1967 και πάλι απογυμνώθηκε από τα δικαιώματα και τα εδάφη του. Από τότε ζει κάτω από συνθήκες που λίγα έθνη βιώνουν. Η Δυτική Όχθη είναι υπό κατοχή και η Λωρίδα της Γάζας υπό πολιορκία. Το έθνος αυτό προσπαθεί να αντισταθεί, με τις πενιχρές δυνάμεις του και με μεθόδους που είναι μερικές φορές δολοφονικές, όπως έχει γίνει με κάθε υπόδουλο έθνος σε όλη την ιστορία, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ. Έχει το δικαίωμα να αντισταθεί, αυτό θα πρέπει να ειπωθεί.

Τετάρτη, Ιουλίου 30, 2014

Απορία σχετικά με ανακοίνωση του ΟΗΕ (αναδημοσίευση)


Από το εξαιρετικό φιλικό ιστολόγιο redflyplanet αναδημοσιεύω την εύστοχη ανάρτηση-σχόλιο του διαδικτυακού φίλου Φραγκίσκου Λαγωνικάκη, με τον ίδιο τίτλο:

Απορία σχετικά με ανακοίνωση του ΟΗΕ

Διαβάζω στο in.gr

Η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε κρυψώνα με ρουκέτες σε ένα από τα σχολεία της στη Λωρίδα της Γάζας, καταγγέλοντας «εκείνους» που τις τοποθέτησαν εκεί, χωρίς πάντως να δείξει προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

«Καταδικάζουμε την οργάνωση ή τις οργανώσεις που έθεσαν σε κίνδυνο αμάχους τοποθετώντας αυτές τις ρουκέτες στο σχολείο μας. Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση της ουδετερότητας των χώρων μας. Καλούμε όλες τις εμπόλεμες πλευρές να σεβασθούν το απαραβίαστο της ιδιοκτησίας του ΟΗΕ» αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο εκπρόσωπος.

Δηλαδή την συγκεκριμένη ανακοίνωση ο ΟΗΕ γιατί την έβγαλε τη στιγμή ετούτη, για να δώσει στους μακελάρηδες "νομιμοποίηση" να βομβαρδίσουν και άλλα σχολεία;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)