«Το μεγάλο μας τσίρκο» με τον Σύλλογο Γυναικών Η ΠΡΟΟΔΟΣ - 3ο

Το ερχόμενο Σάββατο, στις 8 του Φλεβάρη, η επόμενη θεατρική παράσταση της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας του συλλόγου με το έργο ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ.

Η πρόσκληση για την παράσταση

Όπως ανάφερα και σε προηγούμενες αναρτήσεις μου (αυτή, η πρώτη, και αυτή, η δεύτερη), η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά Η ΠΡΟΟΔΟΣ (Μέλους της ΟΓΕ), αναβιώνει επί σκηνής το θρυλικό «Μεγάλο μας τσίρκο», το εμβληματικό έργο —επιτομή της νεότερης ελληνικής ιστορίας— του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που το ανέβασε το 1973, μέσα στη χούντα, ο θίασος του Κώστα Καζάκου και της Τζένης Καρέζη, με τη συμμετοχή πλειάδας σπουδαίων ηθοποιών και την υπέροχη μουσική και τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, που ερμήνευε ο αλησμόνητος Νίκος Ξυλούρης (και ο Νίκος Δημητράτος το «Προσκύνημα», αναγνωρίσιμο μάλλον με τους στίχους του ρεφρέν «Ορέστη απ' το Βόλο, Μαρία απ' τη Σπάρτη…» παρά με τον τίτλο του). Ακριβώς αυτή η προϊστορία του έργου, τα βαριά ονόματα των συντελεστών των παραστάσεων εκείνων του πρώτου ανεβάσματός του, αλλά και —ή κυρίως— η συγκυρία του ανεβάσματος την περίοδο της χούντας, όταν τα μηνύματα του έργου άγγιζαν έναν καταπιεσμένο λαό, διψασμένο να εκδηλώσει την απέχθειά του στο φασιστικό στρατιωτικό καθεστώς, με οποιοδήποτε τρόπο, συγκαλυμμένα ή όχι, ακόμη και με «φωνή χωρίς μιλιά», όλα αυτά είτε έχουν πολλές φορές τα κατοπινά χρόνια αποτρέψει καλλιτέχνες ή θιάσους να επιχειρήσουν το ανέβασμα του έργου είτε άλλες φορές έχουν οδηγήσει σε όχι τόσο επιτυχημένες επαναλήψεις. Ωστόσο η, πολυπληθής να τονίσω, θεατρική ομάδα του συλλόγου το τόλμησε! Και πέτυχε! Πέτυχε, με σεβασμό, με ευλάβεια θα 'λεγα, προς το έργο, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι διαχρονικό, να μας το παρουσιάσει σήμερα ολοζώντανο, φρέσκο, δροσερό, χωρίς τη "συνδρομή" του τότε περιρρέοντος σκηνικού φόβου της χούντας, αλλά δεμένο με το σήμερα, με τη "συνδρομή" της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας. «…σαν να 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…» (Αλ. Παπαδιαμάντης).

«Το μεγάλο μας τσίρκο» με τον Σύλλογο Γυναικών Η ΠΡΟΟΔΟΣ - 2ο

Το ερχόμενο Σάββατο, στις 30 του μήνα, η επόμενη θεατρική παράσταση της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας του συλλόγου με το έργο ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ.

Από το πρόγραμμα της παράστασης

Όπως ανάφερα και στην προηγούμενη ανάρτησή μου, η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του συλλόγου αναβιώνει επί σκηνής το θρυλικό «Μεγάλο μας τσίρκο», το εμβληματικό έργο —επιτομή της νεότερης ελληνικής ιστορίας— του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που το ανέβασε το 1973, μέσα στη χούντα, ο θίασος του Κώστα Καζάκου και της Τζένης Καρέζη, με τη συμμετοχή πλειάδας σπουδαίων ηθοποιών και την υπέροχη μουσική και τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, που ερμήνευε ο αλησμόνητος Νίκος Ξυλούρης (και ο Νίκος Δημητράτος το «Προσκύνημα», αναγνωρίσιμο μάλλον με τους στίχους του ρεφρέν «Ορέστη απ' το Βόλο, Μαρία απ' τη Σπάρτη…» παρά με τον τίτλο του). Ακριβώς αυτή η προϊστορία του έργου, τα βαριά ονόματα των συντελεστών των παραστάσεων εκείνων του πρώτου ανεβάσματός του, αλλά και —ή κυρίως— η συγκυρία του ανεβάσματος την περίοδο της χούντας, όταν τα μηνύματα του έργου άγγιζαν έναν καταπιεσμένο λαό, διψασμένο να εκδηλώσει την απέχθειά του στο φασιστικό στρατιωτικό καθεστώς, με οποιοδήποτε τρόπο, συγκαλυμμένα ή όχι, ακόμη και με «φωνή χωρίς μιλιά», όλα αυτά είτε έχουν πολλές φορές τα κατοπινά χρόνια αποτρέψει καλλιτέχνες ή θιάσους να επιχειρήσουν το ανέβασμα του έργου είτε άλλες φορές έχουν οδηγήσει σε όχι τόσο επιτυχημένες επαναλήψεις. Η, πολυπληθής, θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά Η ΠΡΟΟΔΟΣ (Μέλους της ΟΓΕ), ωστόσο το τόλμησε! Και πέτυχε! Πέτυχε, με σεβασμό, με ευλάβεια θα 'λεγα, προς το έργο, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι διαχρονικό, να μας το παρουσιάσει σήμερα ολοζώντανο, φρέσκο, δροσερό, χωρίς τη "συνδρομή" του τότε περιρρέοντος σκηνικού φόβου της χούντας, αλλά δεμένο με το σήμερα, με τη "συνδρομή" της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας. «…σαν να 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…» (Αλ. Παπαδιαμάντης).

«Το μεγάλο μας τσίρκο» με τον Σύλλογο Γυναικών Η ΠΡΟΟΔΟΣ

Πρόσκληση σε θέατρο: Ελάτε στις θεατρικές παραστάσεις που δίνει η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του συλλόγου!

Η πρόσκληση για την παράσταση στις 16 Νοέμβρη

Ελάτε, αξίζει τον κόπο, και με το παραπάνω! Από πολλές πλευρές! Πρώτα απ' όλα, για το ίδιο το έργο, το θρυλικό «Μεγάλο μας τσίρκο», το εμβληματικό έργο —επιτομή της νεότερης ελληνικής ιστορίας— του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που το ανέβασε το 1973, μέσα στη χούντα, ο θίασος του Κώστα Καζάκου και της Τζένης Καρέζη, με τη συμμετοχή πλειάδας σπουδαίων ηθοποιών και την υπέροχη μουσική και τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, που ερμήνευε ο αλησμόνητος Νίκος Ξυλούρης (και ο Νίκος Δημητράτος το «Προσκύνημα», αναγνωρίσιμο μάλλον με τους στίχους του ρεφρέν «Ορέστη απ' το Βόλο, Μαρία απ' τη Σπάρτη…» παρά με τον τίτλο του). Ακριβώς αυτή η προϊστορία του έργου, τα βαριά ονόματα των συντελεστών των παραστάσεων εκείνων του πρώτου ανεβάσματός του, αλλά και —ή κυρίως— η συγκυρία του ανεβάσματος την περίοδο της χούντας, όταν τα μηνύματα του έργου άγγιζαν έναν καταπιεσμένο λαό, διψασμένο να εκδηλώσει την απέχθειά του στο φασιστικό στρατιωτικό καθεστώς, με οποιοδήποτε τρόπο, συγκαλυμμένα ή όχι, ακόμη και με «φωνή χωρίς μιλιά», όλα αυτά είτε έχουν πολλές φορές τα κατοπινά χρόνια αποτρέψει καλλιτέχνες ή θιάσους να επιχειρήσουν το ανέβασμα του έργου είτε άλλες φορές έχουν οδηγήσει σε όχι τόσο επιτυχημένες επαναλήψεις. Η, πολυπληθής, θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά Η ΠΡΟΟΔΟΣ (Μέλους της ΟΓΕ), ωστόσο το τόλμησε! Και πέτυχε! Πέτυχε, με σεβασμό, με ευλάβεια θα 'λεγα, προς το έργο, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι διαχρονικό, να μας το παρουσιάσει σήμερα ολοζώντανο, φρέσκο, δροσερό, χωρίς τη "συνδρομή" του τότε περιρρέοντος σκηνικού φόβου της χούντας, αλλά δεμένο με το σήμερα, με τη "συνδρομή" της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας. «…σαν να 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…» (Αλ. Παπαδιαμάντης).

Ο σύλλογος έχει προγραμματίσει δύο παραστάσεις αυτόν τον μήνα, η πρώτη το επόμενο Σάββατο, στις 16, και η δεύτερη το τελευταίο Σάββατο, στις 30 του μήνα, και οι δύο στο θεατράκι «Κώστας Κωσταράκος», Θήρας και Μαντινείας, στα Καμίνια. Ώρα έναρξης 7:00 μμ. Είσοδος ελεύθερη, με προσκλήσεις που διαθέτει ο Σύλλογος. Ο Σύλλογος απευθύνει έκκληση στους προσερχόμενους, στον βαθμό που ευκολύνονται, να συνεισφέρουν τρόφιμα (και όχι μόνο) για τους άνεργους της περιοχής μας, τα οποία θα συλλέγουν μέλη του Συλλόγου σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στην είσοδο του θεάτρου. Εξυπακούεται, τα τρόφιμα θα πρέπει να είναι διατηρήσιμα εκτός ψυγείου.

Πειραιάς: Σήμερα η εκδήλωση στο Πασαλιμάνι για τη μεγάλη απεργία του 1923

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

Ο «Ριζοσπάστης» όπως κυκλοφόρησε στις 22/8/1923
καθώς η λογοκρισία αφαίρεσε τα κείμενα για την απεργία

Εκδήλωση στο μνημείο των 11 νεκρών εργατών στο Πασαλιμάνι, που δολοφονήθηκαν από την αστική τάξη στη μεγάλη απεργία της 23ης Αυγούστου του 1923, διοργανώνει η Γραμματεία Πειραιά του ΠΑΜΕ σήμερα Σάββατο, στις 8 το βράδυ, με αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων από τη μέρα εκείνη, που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παρακαταθήκες για το εργατικό κίνημα.

Απέναντι στη βάρβαρη επίθεση της αστικής τάξης την περίοδο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της Γραμματείας, «η εργατική τάξη εκείνη την εποχή σήκωσε ψηλά το ανάστημά της. Δεν παραδόθηκε, δεν έσκυψε το κεφάλι. Δεν άφησε την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία να κυριεύσουν τους χιλιάδες απελπισμένους. Οργανωμένη, μέσα από τα συνδικάτα της, έδωσε πολύτιμο αγώνα. Στόχευσε τους πραγματικούς αντιπάλους. Τη μεγάλη εργοδοσία και τα κόμματα που την υπηρετούν. Το ΣΕΚΕ (σ.σ.: μετέπειτα ΚΚΕ) πρωτοστάτησε στην οργάνωση και την καθοδήγηση των αγώνων των εργαζομένων».

Το ιστορικό

Η πολιτική κατάσταση της εποχής καθορίζεται από την ήττα στον μικρασιατικό πόλεμο. Στην κυβέρνηση βρίσκεται η «Επαναστατική Κυβέρνησις», των Πλαστήρα, Γονατά. Υπουργός Οικονομικών και υπεύθυνος για ζητήματα Εργατικής Πολιτικής είναι ο μεγαλοβιομήχανος Ανδρέας Χατζηκυριάκος.

Εργατική Πρωτομαγιά 2013

Η απεργία δεν είναι αργία! Επομένως, εσείς που λυσσάξατε για μεταφορά της «αργίας της Πρωτομαγιάς» (και τελικά το καταφέρατε —δική σας γαρ η εξουσία, ακόμη), μεταφέρατε την αργία (αλλά κι αυτή στο στομάχι σάς κάθεται, το ξέρουμε)· η απεργία έμεινε —αμ πώς αλλιώς;— για την 1η του Μάη, την ημέρα μας. Μέχρι να γίνουν όλες οι μέρες του χρόνου δικές μας! Εσείς με την αργία σας και εμείς με την απεργία μας. Εσείς στο ταμείο σας να μετράτε τις εισπράξεις της κενότητάς σας· εμείς στους δρόμους και τις πλατείες για το δίκιο των Ανθρώπων… Η φετινή Πρωτομαγιά καταφέρατε να αναδείξει πιο καθαρά τη διαφορά του κόσμου σας και του κόσμου μας, την αδυσώπητη ταξική πάλη!

Το βίντεο που ακολουθεί το 'φτιαξα με βάση ένα λεύκωμα από γκραβούρες, αφίσες, φωτογραφίες και έργα τέχνης με θέμα την εργατική Πρωτομαγιά, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΟΔΗΓΗΤΗΣ» το 1986, με την ευκαιρία της εκατονταετηρίδας από τα γεγονότα του Σικάγου το 1886, που οδήγησαν στην καθιέρωση της 1ης του Μάη ως γιορτής των εργατών. Η μουσική, από τον «Ηπειρώτικο χορό» του Σκαλκώτα.

Πρωτομαγιά με τους γίγαντες

Η Πρωτομαγιά, η κορυφαία γιορτή της εργατικής τάξης, είναι πάντα μια ξεχωριστή μέρα. Η φετινή Πρωτομαγιά, η Πρωτομαγιά του 2012 στην καρδιά της Ελλάδας αποκτά μια μεγαλειώδη διάσταση. Δεν είναι μονάχα το φορτίο των ημερών, ημερών κυοφορίας ενός καλύτερου αύριο, ημερών αγώνων και ελπίδας· είναι κυρίως το γεγονός ότι στην Αττική οι ταξικές δυνάμεις θα γιορτάσουν μαζί με τους Γίγαντες, στην πύλη του εργοστασίου της «Ελληνικής Χαλυβουργίας». Εκεί όπου πάνω από 6 μήνες τώρα πάλλεται η καρδιά της αγωνιζόμενης εργατιάς, εκεί όπου οι σύγχρονοι Γίγαντες, οι απεργοί χαλυβουργοί, παραδίδουν μαθήματα γενναιότητας, αξιοπρέπειας, περηφάνιας, ελευθεροφροσύνης, αλληλεγγύης ταξικής και ήθους. Μαθήματα κόντρα στην υποταγή, τον συμβιβασμό, την παραίτηση, τον ραγιαδισμό, την αναζήτηση ατομικών λύσεων, την ύβρη και την προσβολή. Αυτοί μας δείχνουν τον δρόμο. Στην πραγματικότητα, αυτοί έχουν ήδη αναγορευτεί σε σύμβολα για τους προλετάριους. Από κει και πέρα, «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία». Από κει και πέρα, η ευθύνη των συνειδητοποιημένων πρωτοπόρων να πληροφορήσουν, να πείσουν και να εμπνεύσουν τους συναδέλφους τους. Από κει και πέρα, η προσωπική ευθύνη καθενός…

Σήμερα, σαν αφιέρωμα στη μέρα τιμής των εργατικών αγώνων, παραθέτω ένα άρθρο, ανυπόγραφο, από το φύλλο αρ. 35 της «Πράβντα» της 18ης του Απρίλη (1ης του Μάη) του 1917. Η Ρωσική Επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη. Έχει ήδη ολοκληρωθεί η φάση της «Επανάστασης του Φλεβάρη», που σήμανε το τέλος του τσαρισμού και, βεβαίως, πρόκειται σε λίγους μήνες, να ξετυλιχτεί η τελική, ας πούμε, φάση της, η «Οκτωβριανή Επανάσταση». Παράλληλα εκτυλίσσεται το δράμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε αρχίσει το 1914, στον οποίο έχει συρθεί ο ρωσικός λαός από τους ηγέτες του· θα απαγκιστρωθεί απ' αυτόν λίγους μήνες αργότερα, όταν θα έχει καταφέρει να απαγκιστρωθεί από τους δυνάστες του, όταν ο λαός θα έχει πάρει την εξουσία στα χέρια του.

Το βήμα στην «Πράβντα»:

Συνέχεια στις «Σκέψεις ενόψει της απεργίας των ναυτικών»

Θεώρησα απαραίτητο να δώσω το βήμα για ν' ακουστούν κάποιες φωνές ελπίδας, διαφορετικές από τα «κορακοειδή» που μας μαύρισαν την ψυχή στην πρωινή μου ανάρτηση «Σκέψεις ενόψει της απεργίας των ναυτικών». Αυτές οι φωνές δεν φτάνουν, βέβαια, στα κανάλια και στις εφημερίδες των μεγαλοεφοπλιστών και μεγαλοεργολάβων, των εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου. Για την ακρίβεια, φτάνουν μεν, διότι τους έχουν σταλεί, αλλά δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Δείτε τις, διαβάστε τις εδώ.

Σκέψεις ενόψει της απεργίας των ναυτικών

Υπό την πίεση των εργαζομένων μελών της και των ταξικών σωματείων του χώρου, που επιζητούν την ανάπτυξη αγώνων με συνέπεια και συνέχεια προκειμένου το συνδικαλιστικό κίνημα να σταθεί φραγμός απέναντι στα αντεργατικά μέτρα που πλήττουν τους εργαζόμενους στα πλοία, η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ) αναγκάστηκε να εξαγγείλει 48ωρη απεργία για τη Μ. Τρίτη 10/4 και τη Μ. Τετάρτη 11/4. Η κυρία Μπίλντεμπεργκ, στο πλαίσιο των πιέσεων του κεφαλαίου (του εφοπλιστικού εν προκειμένω) να τσακιστεί κάθε φωνή αντίστασης, επιδίωξε, σε πολύωρη σύσκεψη με τους συνδικαλιστές της ΠΝΟ χτες, να ματαιωθεί η κινητοποίηση, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, τουλάχιστον μέχρι ώρας· κρατάω κάποια επιφύλαξη ως προς την τελική της στάση (θα αποφασιστεί σήμερα), διότι δεν μας έχουν συνηθίσει οι εργατοπατέρες της ομοσπονδίας σε αταλάντευτους ταξικούς αγώνες —κάθε άλλο. Ανεξαρτήτως των εξελίξεων στο θέμα της απεργίας ωστόσο (εύχομαι να μην υποστείλει η ΠΝΟ τη σημαία της κινητοποίησης και, κυρίως, εύχομαι η κινητοποίηση να φέρει καρπούς), στο σημείωμά μου αυτό δεν προτίθεμαι να σταθώ και να αναπτύξω τα αιτήματα και τους στόχους της απεργίας ούτε, αντιστοίχως, την πολιτική ή τα συγκεκριμένα μέτρα της κυβέρνησης που την προκαλούν· πολύ περισσότερο επομένως δεν έχω σκοπό να ασχοληθώ με το δικαιολογημένο ή μη της κινητοποίησης —μην παρεξηγηθώ, απολύτως δικαιολογημένη τη θεωρώ. Αυτά όλα έχουν αναλυθεί πολύπλευρα και διεξοδικά με πολύ καλύτερο τρόπο από αυτόν που θα μπορούσα εγώ, και οπωσδήποτε έγκαιρα, από ικανούς δημοσιογράφους, σχολιαστές, αναλυτές και ιστολόγους του κομμουνιστικού χώρου (αν περιμένατε ν' ασχοληθεί αυτό το ιστολόγιο με τον Πορτοσάλτε ή τον Πρετεντέρη, κάνατε λάθος· ψάξτε αλλού). Επιθυμία μου είναι να ξεδιπλώσω κάποιες σκέψεις μου γύρω από τον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει την προκείμενη απεργία. Όπου υπό τον όρο «κοινωνία» εννοώ τόσο τους εργαζόμενους (προλετάριους), τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές, όσο και συλλογικούς φορείς, όπως ενώσεις ξενοδόχων, τουριστικών γραφείων, κατοίκων νησιών, παραγωγών κ.λπ. Ασφαλώς ο όρος «κοινωνία» είναι ευρύτερος… μπορεί να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει και τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), αλλά και διάφορους κραγμένους απολογητές του συστήματος. Δεν θ' ασχοληθώ με αυτή την κατηγορία των φερεφώνων της εξουσίας, από το στόμα των οποίων είναι στο ίδιο βαθμό προβλέψιμο τι θ' ακουστεί όσο είναι το «κρα» από το στόμα του κόρακα. Θ' ασχοληθώ λοιπόν με το μέρος εκείνο της κοινωνίας που μπορεί, που πρέπει, που θα περίμενε κανείς ν' αρθρώσει διαφορετικό λόγο από τα κορακοειδή, αλλά…

Τι απεργάζεται η ΕΕ για το δικαίωμα της απεργίας

Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί αναδημοσίευση από τον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» της Κυριακής 26/2/2012, από τη θεματική ενότητα «ΕΡΓΑΤΙΚΑ». Στην εφημερίδα καταλαμβάνει έκταση δύο σελίδων, είναι δηλαδή κάπως εκτεταμένο, αλλά αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε και να το προσέξετε. Το ιστολόγιό μου δεν χαρακτηρίζεται ενημερωτικό· άλλα ιστολόγια μπορούν και παίζουν αυτόν τον ρόλο —στη δεξιά λωρίδα του ιστολογίου μου, κάποια από τα ιστολόγια τα συντροφικά που παρακολουθώ, προσφέρουν καλή ενημέρωση πάνω στα θέματα της επικαιρότητας. Ωστόσο δεν είδα σ' αυτά αναφορά στο ενδιαφέρον αυτό άρθρο του «Ριζοσπάστη» (δεν ξέρω αν μου ξέφυγε). Έτσι, αποφάσισα να το αναπαραγάγω εδώ. Οπλιστείτε με υπομονή και καλή ανάγνωση! Θα αποζημιωθείτε, τέτοια πληροφόρηση σπανίζει…

Κανονισμός της ΕΕ «ΜΟΝΤΙ ΙΙ»: Αντεργατικό τερατούργημα για την κατάργηση της απεργίας

MotionTeam

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήδη από το 2011 έχει ετοιμάσει για υιοθέτηση από το Συμβούλιο της ΕΕ Κανονισμό για «την άσκηση του δικαιώματος της συλλογικής δράσης, στο πλαίσιο των οικονομικών ελευθεριών στην ενιαία αγορά και ιδιαίτερα της ελευθερίας εγκατάστασης και της ελευθερίας παροχής υπηρεσιών». Το κείμενο της Επιτροπής δεν έχει δοθεί ακόμη επίσημα στη δημοσιότητα. Πρόκειται κυριολεκτικά για αντεργατικό τερατούργημα για την κατάργηση της απεργίας.

Ο χαρακτηρισμός του αντεργατικού τερατουργήματος με το προσωνύμιο «ΜΟΝΤΙ ΙΙ» αποτελεί επιβράβευση των υπηρεσιών του Ιταλού οικονομολόγου Μάριο Μόντι στην ΕΕ, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ο Μάριο Μόντι υπηρέτησε ως επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς, Υπηρεσιών, Τελωνείων και Φορολογίας (1995-1999) και ως επίτροπος Ανταγωνισμού την περίοδο 1999-2004, ισόβιος γερουσιαστής στην Ιταλική Βουλή από το 2011 και σημερινός πρωθυπουργός της Ιταλίας, πρότυπο για το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, που προβάλλεται από την πλουτοκρατία μέσα από τα ΜΜΕ, για το τσάκισμα της απεργίας και των άλλων δικαιωμάτων που κατέκτησε με σκληρούς αγώνες και αίμα η εργατική τάξη.

Το αντικείμενο του Κανονισμού

Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με αφορμή τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ στις υποθέσεις «Viking Line» (υπόθεση C-438/05 της 11/12/2007) και «Laval» (υπόθεση C-341/05 της 18/12/2007), καθώς και τη συναφή υπόθεση «Ruffert,» επιτίθεται ευθέως στο δικαίωμα της απεργίας και συνολικά της δράσης του εργατικού κινήματος. Με προκλητικότατο τρόπο επιχειρεί να εξαπατήσει τους εργαζόμενους, δηλώνοντας ότι οι πιο πάνω αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου έκαναν αναγκαία τη ρύθμιση του απεργιακού δικαιώματος και, δήθεν στο όνομα της προστασίας του, ευθέως εξαρτά τη συνδικαλιστική δράση του εργατικού κινήματος από την έγκριση της ΕΕ, των αστικών κυβερνήσεων και των καπιταλιστών.

Φιλοπαίγμονες εν ου παικτοίς

Η αρχαϊκούρα που είχα την έμπνευση να βάλω για τίτλο της σημερινής ιστογραφής μού δίνει την ευκαιρία να ξεκινήσω με κάποιες γλωσσικές παρατηρήσεις, προς μεγάλη μου ικανοποίηση, χαρά και αγαλλίαση, όπως καταλαβαίνετε όσοι με γνωρίζετε («αδιόρθωτος διορθωτής» γράφει η κάρτα επισκεπτηρίου μου), πολύ περισσότερο που έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ κάτι σχετικό με τη γλώσσα. Αλλά, να το φωνάξω άλλη μία φορά: Τη γλώσσα μας, εμείς (όπως και όλοι οι άνθρωποι όπου γης, φυσικά) την αγαπάμε και την υπερασπιζόμαστε, ως στοιχείο της ταυτότητάς μας, του πολιτισμού μας· αλλά, βέβαια, τη γλώσσα όπως την κατέχει και τη μιλάει καθένας, μορφωμένος ή αμόρφωτος· όχι τη γλώσσα που οι φιλόλογοι, οι γλωσσολόγοι, οι επαΐοντες, οι επιστήμονες, απλώνουν στον εργαστηριακό τους πάγκο, κάτω από τα γλωσσικά μικροσκόπια και τους γλωσσικούς μικροτόμους, για τα την ανατμήσουν^[1], να την αναλύσουν, να τη μελετήσουν ή, ακόμη, και να τη "συμμορφώσουν", να την "αναμορφώσουν", να τη διαμορφώσουν εντέλει (κατά το δοκούν, εννοείται, ο καθένας). Και να φωνάξω ακόμη ότι είναι λογικό και επόμενο, στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε, άλλα πράγματα να μας απασχολούν κατά προτεραιότητα. Κι εγώ στο σημερινό μου σημείωμα σε τέτοιο «άλλο πράγμα» θέλω να εστιάσω και μαζί μου να ζητήσω να εστιάσετε κι εσείς την προσοχή σας. Αλλά ας συντομεύω πρώτα με τα γλωσσικά. Λοιπόν, φιλοπαίγμων (πληθ.: φιλοπαίγμονες) είναι αυτός που αγαπάει το παιχνίδι, που του αρέσει να παίζει· παικτός (–ή, –όν) είναι επίθετο (το παικτοίς είναι δοτική πληθυντικού: τοις παικτοίς), από το ρ. παίζω (απ' όπου και το συγγενές παίκτης) και σημαίνει αυτός που μπορεί να παιχτεί, αυτός που μπορεί να είναι αντικείμενο παιχνιδιού (παράβαλε: κτιστός, αγαπητός, μισητός κ.ά.). Ου παικτός είναι αυτός που δεν είναι παικτός, δηλαδή αυτός που δεν μπορεί να είναι αντικείμενο παιχνιδιού. Συνήθως λέμε: (αυτός) παίζει εν ου παικτοίς, δηλαδή ότι παίζει με πράγματα που δεν είναι για παιχνίδι.

Σε ποιους (και πώς) απαντάμε

Η σημερινή μου ιστογραφή είναι απόρροια όσων συνέβησαν την περασμένη Πέμπτη κατά τη μεγαλειώδη κινητοποίηση που διοργάνωσε το ΠΑΜΕ περικυκλώνοντας συμβολικά τη Βουλή. Ταυτόχρονα αποτελεί απάντηση στα όσα επικριτικά κατά του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ λέχθηκαν ενόσω διαρκούσε η κινητοποίηση, αλλά και εξακολουθούν να λέγονται και να γράφονται από την ίδια σκοπιά.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης–περικύκλωσης της Βουλής, οι συγκεντρωμένοι στις γραμμές του ΠΑΜΕ αντιμετώπισαν, αφενός, τη χουλιγκάνικη δολοφονική επίθεση των σε διατεταγμένη υπηρεσία φασιστοειδών και, αφετέρου, σε κάποιες περιπτώσεις φραστικές επιθέσεις ή αντεγκλήσεις έως και προκλήσεις από μεμονωμένα άτομα ή ολιγομελείς ομάδες που ανήκαν ή ασπάζονταν τις απόψεις χώρων αριστεριστών, αναρχοαυτόνομων κ.λπ. Με δολοφόνους ασφαλώς δεν χωράει συζήτηση. Με τους υπόλοιπους, επίσης ασφαλώς, υπάρχει περιθώριο διαλόγου, το οποίο οφείλουμε να εκμεταλλευόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης, τόσο η περιφρούρηση όσο και οι ψυχραιμότεροι από τους διαδηλωτές απέτρεπαν τους πιο θερμούς, αυτούς που επιχειρούσαν να απαντήσουν σ' αυτούς τους, ας τους πω έτσι συμβατικά, αντιφρονούντες: «Δεν απαντάμε! Δεν απαντάμε, σύντροφοι, συναγωνιστές, δεν απαντάμε!» έλεγαν. Αυτό ήταν ενδεδειγμένο να γίνει υπό τις συνθήκες εκείνες της έντασης· δεν έχει γενική ισχύ —κάθε άλλο! Σ' αυτούς ακριβώς τους αντιφρονούντες, στα ιδεολογήματά τους, στα επιχειρήματά τους, θα επιχειρήσω να απαντήσω, να αντιπαρατεθώ, από τη μεριά του οπαδού του ΚΚΕ, όχι του μέλους του κόμματος (δεν είμαι εξάλλου) ούτε του αυθεντικού εκφραστή των θέσεών του. Στους άλλους, τους εγκληματίες, «δεν απαντάμε»! Τι να απαντήσεις άλλωστε; Τους αποκαλύπτουμε, ερμηνεύουμε την εμφάνιση και τη δράση τους, τους αντιμετωπίζουμε παλεύοντας ενάντια στη μήτρα που τους γεννάει. Μέχρις εκεί. Λόγος πολιτικός δεν είναι οι δολοφονίες και οι απόπειρες δολοφονίας εν ψυχρώ και εκ προμελέτης, άρα δεν μπορεί σ' αυτό που δεν είναι λόγος να υπάρξει αντίλογος. Τώρα, αν κάποιοι από τους αντιφρονούντες φροντίζουν όταν αναπτύσσουν τον αντικομμουνιστικό λόγο τους να παίρνουν υπό τη σκέπη τους και τους δολοφόνους, ας τους καταλογιστεί αυτό αναλόγως: Πρόκειται για εμπάθεια; Προέρχεται από δόλο, υπολογισμό και σκοπιμότητα; Οφείλεται σε έσχατο αμοραλισμό που έχει οδηγήσει στην εξοικείωση με το εν ψυχρώ έγκλημα ενάντια στη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα ανυπεράσπιστων αθώων ανθρώπων; Ας τους αφήσουμε λοιπόν αυτούς τους αχρείους εγκληματίες έξω από τον λόγο μας, τον οποίο απευθύνουμε σε όλους τους άλλους: είτε αντιφρονούντες είτε όχι, ακόμη και αυτούς τους καλής προαίρεσης συνομιλητές που αντικειμενικά, εκόντες ή άκοντες, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, προσφέρουν χέρι βοήθειας στους εγκληματίες.

Το λαϊκό κίνημα και γνωρίζει και ξέρει να αναγνωρίζει τους εχθρούς του

Τα γεγονότα της σημερινής μέρας, αυτά που διαδραματίστηκαν στην καρδιά της χώρας, στο Σύνταγμα, έξω από τη Βουλή, στη μεγαλειώδη κινητοποίηση του ΠΑΜΕ, μας έχουν κάνει πιο δυνατούς και αποφασισμένους, και έχουν ήδη καταγραφεί στη συλλογική μνήμη και συνείδηση των αγωνιστών του ταξικού κινήματος ως πολύτιμη παρακαταθήκη για τους επόμενους αγώνες. Τους αγώνες αυτούς που τελικά θα σαρώσουν το απάνθρωπο εκμεταλλευτικό σύστημα που καταδυναστεύει τον λαό, που θα στείλουν στον αγύριστο το άθλιο πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, που θα κόψουν το χέρι των εχθρών του λαϊκού κινήματος —τους αναγνωρίζουμε ακόμη κι αν φορούν κουκούλες· μας είναι γνωστοί (πλέον)!

Τότε θα έχουμε πράγματι αποτίσει με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον νεκρό σύντροφο της περιφρούρησης της σημερινής συγκέντρωσης, τον Δημήτρη Κοτζαρίδη!

Hasta la victoria siempre! Venceremos!

ΑΠΕΡΓΙΑ!

Η μέρα που μόλις έφυγε ήταν πολύ όμορφη. Ψηλώσαμε!

Η μέρα που ξημερώνει θα είναι ακόμη πιο όμορφη. Θα ρίξουμε κι άλλο μπόι!

Μέχρι να τους… ρίξουμε! Να στεριώσουμε τη δική μας εξουσία!

Πρωτομαγιά

Ευχετήρια κάρτα που φιλοτέχνησε ιδιοχείρως ο κρατούμενος στην Ακροναυπλία κομμουνιστής Κώστας Τσίρκας για τη γυναίκα του τον Δεκέμβριο του 1941: «Κατίνα μου, εύχομαι χαρούμενο κι ευτυχισμένο το 1942. Καλή και γρήγορη αντάμωση. Φιλιά στο Γιωργάκη μας. Σε φιλώ, Κώστας. Ακρό… 29–12–1941». Ο Κώστας Τσίρκας εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944…

Σημείωμα μελλοθανάτου που εκτελέστηκε την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, γραμμένο λίγο πριν από τη μεταγωγή του από το Χαϊδάρι στον τόπο εκτέλεσης

Σημείωμα του Κώστα Τσίρκα που έγραψε ενώ μεταφερόταν στο θυσιαστήριο της Καισαριανής για εκτέλεση την Πρωτομαγιά του 1944

Σε λίγες ώρες ξημερώνει η ιερή μέρα για τους προλετάριους, η Εργατική Πρωτομαγιά. Δεν είναι μέρα για πανηγυρικούς. Είναι μέρα απότισης φόρου τιμής στους ήρωες της εργατικής τάξης, είναι μέρα περίσκεψης και περισυλλογής, αλλά και μέρα όρκου και υπόσχεσης για νέους ταξικούς αγώνες. Καλή αντάμωση, συναγωνιστές, στις ταξικές συγκεντρώσεις και στους ταξικούς αγώνες για το δίκιο της εργατιάς!

Τα παραπάνω ντοκουμέντα (κάρτα και σημειώματα) είναι παρμένα από το λεύκωμα «Παπαρούνες στο Συρματόπλεγμα», που εκδόθηκε το 1993 από την Τυποεκδοτική προς τιμήν των 75 χρόνων του ΚΚΕ.