Προσοχή! Μην αγνοήσετε αυτό το ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ!

Η είδηση αυτή θα μπορούσε και να είχε περάσει απαρατήρητη σε μια γρήγορη ανάγνωση της εφημερίδας, καθώς έστεκε στο κάτω αριστερό άκρο της 10ης σελίδας της, σ' ένα μονοστηλάκι, αν και κάπως θρεμμένο είναι αλήθεια. Βλέπετε, σε τέτοιες… μνημειώδεις μέρες που ζούμε, άλλες είναι οι ειδήσεις που συνωστίζονται στις πρώτες θέσεις της εφημερίδας, και των Μέσων γενικά: Γιούρογκρουπ, Σύνοδος Κορυφής, ΕΚΤ, ΔΝΤ, Συμβούλιο, Ευρωκοινοβούλιο, Θεσμοί, συμφωνία, Grexit, χρεοκοπία, (ζώνη του) ευρώ, δραχμή, Τσίπρας, Βαρουφάκης, Τσακαλώτος, Προκόψ (κατ' απλογραφή του Προκόπ'ς) κ.λπ. κ.λπ. Και πραγματικά, το μάτι μου γλίστρησε πάνω από την είδηση κι έτρεξε παρακάτω, προσπερνώντας την· αλλά δεν την προσπέρασε το μυαλό μου· αυτό κόλλησε σε δαύτην, και μάλιστα προβληματίστηκε:

Το σχετικό δημοσίευμα από τον σημερινό «Ρ»

Δεν… σκάει!

Το ιστολόγιο θλίβεται για το απονενοημένο διάβημα στο οποίο οδηγήθηκε σήμερα στο Σύνταγμα ο συμπολίτης μας από την απανθρωπία του πολιτικού μας συστήματος. Σεβόμενο τη μνήμη του νεκρού, σιωπά, αν και πνίγεται από οργή και θέλει να φωνάξει. Ας το κάνει όμως κάποια άλλη στιγμή. Αρκετούς διερμηνείς, δοκησίσοφους ή αυθάδεις, απέκτησε ο δύστυχος συνάνθρωπός μας μεταθανατίως και αρκετά βέβηλα στόματα ενόχων μίλησαν αναιδώς σήμερα, προκαλώντας βάναυσα το λαϊκό αίσθημα. Δεν θα αντιπαρατεθούμε με λόγια μαζί τους εμείς που αποτίνουμε φόρο τιμής στον δικό μας άνθρωπο. Αλλιώς θ' απαντήσουμε, όταν και όπως πρέπει!

Όσο για τον τίτλο της ιστογραφής, ιδού ποιος «δεν σκάει» (δεν βγάζει τον σκασμό ή δεν χολοσκάει, δεν συγκινείται, είναι αναίσθητος, διαλέξτε, και τα δύο ταιριάζουν): Το φερέφωνο του κεφαλαίου, ο ΣΚΑΪ. Είναι ένα από τα «βέβηλα στόματα ενόχων» στα οποία αναφέρομαι παραπάνω.

Ουκ επί πατάτα μόνον ζήσεται άνθρωπος

«Ουκ επ' άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος» είναι επί λέξει η ευαγγελική ρήση. Και με τον άρτο εννοεί συνεκδοχικώς όλα τα υλικά αγαθά. Επομένως λέγει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει φροντίζοντας μόνο για την απόκτηση υλικών αγαθών· ζωτική είναι επίσης η ανάγκη της καλλιέργειας του πνεύματος. Προσυπογράφω, κι ας μην αντιτείνει κανένας ότι «να φάμε δεν έχουμε, ραπανάκια για την όρεξη…». Όλα χρειάζονται! Διαβάζετε, αγοράζετε (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) τα προϊόντα του πνεύματος. Η πνευματική οκνηρία είναι πρωτεξάδελφο της απληροφορησιάς. Και ο απληροφόρητος πολίτης είναι έρμαιο των επιτηδείων της (παρα)πληροφόρησης, αυτών που ενδημούν εν αφθονία στα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), εσχάτως δε και στα σκουπίδια του διαδικτύου. Ας επανέλθουμε όμως στον άρτο ή, μάλλον, στο σημερινό κακέκτυπό του (σαν γενόσημο ένα πράμα), την Α.Ε. (Αυτής Εξοχότητα) την πατάτα! Ως κι αυτά τα ΜΜΕ μας, που τόσο νοιάζονται για τα προβλήματα των λαϊκών νοικοκυριών, αναγκάστηκαν να αφήσουν κατά μέρος (προσωρινά ελπίζω) τις καθημερινές ανταποκρίσεις τους από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ, όπου εξυμνούσαν ως πρότυπο αυτοοργάνωσης την κολεκτίβα των απεργών χαλυβουργών, αλλά και τα άλλα σχετικά ρεπορτάζ από τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, τη ΔΩΔΩΝΗ, την ΚΟΝΤΙ, όλα αυτά να τα αφήσουν κατά μέρος, προκειμένου να καταπιαστούν με την εποποιία της πατάτας. Το ΚΚΕ ασθμαίνοντας (πού να τους φτάσει!) έσπευσε να βγάλει Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για τις φθηνές πατάτες. Όμως την ανακοίνωση αυτή είτε την έφαγε το μαύρο σκοτάδι είτε, χωρίς να παρουσιαστεί ολοκληρωμένα, μπήκε στην κλίνη του Προκρούστη για να κοπεί στα μέτρα των αστών διαφωτιστών και, στη συνέχεια, να εξαπολυθεί η συνηθισμένη αντικουκουέ εκστρατεία κατασυκοφάντησης. Οπότε το ΚΚΕ αναγκάζεται να εκδόσει νέα Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για την επίθεση κατά του ΚΚΕ με αφορμή το «κίνημα της πατάτας». Αλλά όλα αυτά δεν τα βρίσκουν όσοι κυνηγούν μόνο τις… πατάτες. Το ίδιο και το άρθρο που ακολουθεί, από τον σημερινό «Ριζοσπάστη».

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Κίνημα για την κάλυψη όλων των λαϊκών αναγκών

• Η χώρα έχει όλες τις αναγκαίες δυνατότητες για την σχεδιοποιημένη κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού με αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα ποιότητας

• Η συνολική επίλυση του προβλήματος απαιτεί την ενεργοποίηση του λαϊκού κινήματος συνολικά στην κατεύθυνση της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων

Απορίες…

Διαβάζουμε στις ειδήσεις ότι ο πεφυσιωμένος^[1] υπουργός Οικονομικών μας, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε για να εκθέσει τα αποτελέσματα της συνόδου του Γούρογκρουπ δήλωσε ξεχειλίζοντας από υπερηφάνεια και ευφορία:

Είναι σημαντικό το γεγονός πως μετά από ολόκληρες δεκαετίες βρισκόμαστε στην πραγματικά ευχάριστη θέση να πούμε στους Έλληνες πολίτες ότι αφαιρέσαμε 107 δισ. ευρώ βάρους διαχρονικού από τις πλάτες τους.

Επειδή στο πεδίο των προθέσεων είναι γνωστή η ανυποληψία στην οποία έχει περιέλθει μεταξύ των πολιτών αυτής της χώρας ο αγαθός «Μπένι», όχι αδικαιολόγητα ασφαλώς, να υποθέσουμε ότι ήθελε να πει πίσω από τις πλάτες τους;

Αλλά επειδή και με τη σύνταξη δεν τα πάει καλά ο Μπενίτο (ρωτήστε και τους συνταξιούχους), μήπως ήθελε να πει από τις τσέπες τους;

— — — — — — — — — — — — — — — — —

^[1] πεφυσιωμένος: φουσκωμένος, πεφυσιωμένος διάνος: φουσκωμένος γάλος

Αντίδραση μέχρις ανοησίας

1. Διαβάζω στις ειδήσεις (το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι από το ιστολόγιο του redfly· η υπογράμμιση δική μου):

Πάνω από τρία εκατομμύρια εκτιμάται πως είναι ο αριθμός των αστέγων στην Ευρώπη, σύμφωνα με ευρωβουλευτές, όμως ο αρμόδιος κοινοτικός Επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ ομολόγησε ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου ότι «οι κοινοτικές υπηρεσίες δεν έχουν καταγράψει τον αριθμό των αστέγων στην Ευρώπη, διότι δεν έχει ακόμη ακριβώς προσδιορισθεί ο όρος του αστέγου».

Προφανώς ούτε ο όρος του ανοήτου! Εξάλλου είναι απείρως δυσκολότερο να περιγράψεις τον ανόητο απ' ότι τον άστεγο, δεν συμφωνείτε; Ύστερα, όσο "ενοχλητικοί" για το ίματζ του συστήματος είναι οι άστεγοι που περιφέρονται στους δρόμους των πόλεων (ρωτήστε και τον κύριο Καμίνη) τόσο χρήσιμοι, επίσης για το σύστημα, είναι οι ανόητοι. Οι πρώτοι αμαυρώνουν την εικόνα του συστήματος, οι δεύτεροι καλούνται να την ωραιοποιήσουν. Οι πρώτοι, αμίλητοι, με την παρουσία τους και μόνο λένε τα πάντα· είναι αποκαλυπτικότατοι. Οι δεύτεροι, λαλίστατοι (χαρακτηριστικό του ανοήτου), πασχίζουν με καταιγισμό βλακειών να συσκοτίσουν την πραγματικότητα, να παραπλανήσουν, να αποπροσανατολίσουν, να στρέψουν σε λαθεμένους δρόμους την προσοχή και τη δράση μας· κι όταν όλα αυτά δεν πιάνουν, αρχίζουν να κινδυνολογούν και να τρομοκρατούν. Μάλιστα, φαίνεται ότι το πλήθος των ανοήτων, επειδή ακριβώς προορίζεται να αντιπαλέψει το πλήθος των αστέγων, είναι υποχρεωμένο να αυξάνει όσο πληθαίνουν οι άστεγοι. Αλλά αυτό δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία· στρατιές ολόκληρες οι πρόθυμοι ανόητοι: καθηγητάδες, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί, σαλτιμπάγκοι, αρουραίοι, γυμνοσάλιαγκες…

Σε ποιους (και πώς) απαντάμε

Η σημερινή μου ιστογραφή είναι απόρροια όσων συνέβησαν την περασμένη Πέμπτη κατά τη μεγαλειώδη κινητοποίηση που διοργάνωσε το ΠΑΜΕ περικυκλώνοντας συμβολικά τη Βουλή. Ταυτόχρονα αποτελεί απάντηση στα όσα επικριτικά κατά του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ λέχθηκαν ενόσω διαρκούσε η κινητοποίηση, αλλά και εξακολουθούν να λέγονται και να γράφονται από την ίδια σκοπιά.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης–περικύκλωσης της Βουλής, οι συγκεντρωμένοι στις γραμμές του ΠΑΜΕ αντιμετώπισαν, αφενός, τη χουλιγκάνικη δολοφονική επίθεση των σε διατεταγμένη υπηρεσία φασιστοειδών και, αφετέρου, σε κάποιες περιπτώσεις φραστικές επιθέσεις ή αντεγκλήσεις έως και προκλήσεις από μεμονωμένα άτομα ή ολιγομελείς ομάδες που ανήκαν ή ασπάζονταν τις απόψεις χώρων αριστεριστών, αναρχοαυτόνομων κ.λπ. Με δολοφόνους ασφαλώς δεν χωράει συζήτηση. Με τους υπόλοιπους, επίσης ασφαλώς, υπάρχει περιθώριο διαλόγου, το οποίο οφείλουμε να εκμεταλλευόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης, τόσο η περιφρούρηση όσο και οι ψυχραιμότεροι από τους διαδηλωτές απέτρεπαν τους πιο θερμούς, αυτούς που επιχειρούσαν να απαντήσουν σ' αυτούς τους, ας τους πω έτσι συμβατικά, αντιφρονούντες: «Δεν απαντάμε! Δεν απαντάμε, σύντροφοι, συναγωνιστές, δεν απαντάμε!» έλεγαν. Αυτό ήταν ενδεδειγμένο να γίνει υπό τις συνθήκες εκείνες της έντασης· δεν έχει γενική ισχύ —κάθε άλλο! Σ' αυτούς ακριβώς τους αντιφρονούντες, στα ιδεολογήματά τους, στα επιχειρήματά τους, θα επιχειρήσω να απαντήσω, να αντιπαρατεθώ, από τη μεριά του οπαδού του ΚΚΕ, όχι του μέλους του κόμματος (δεν είμαι εξάλλου) ούτε του αυθεντικού εκφραστή των θέσεών του. Στους άλλους, τους εγκληματίες, «δεν απαντάμε»! Τι να απαντήσεις άλλωστε; Τους αποκαλύπτουμε, ερμηνεύουμε την εμφάνιση και τη δράση τους, τους αντιμετωπίζουμε παλεύοντας ενάντια στη μήτρα που τους γεννάει. Μέχρις εκεί. Λόγος πολιτικός δεν είναι οι δολοφονίες και οι απόπειρες δολοφονίας εν ψυχρώ και εκ προμελέτης, άρα δεν μπορεί σ' αυτό που δεν είναι λόγος να υπάρξει αντίλογος. Τώρα, αν κάποιοι από τους αντιφρονούντες φροντίζουν όταν αναπτύσσουν τον αντικομμουνιστικό λόγο τους να παίρνουν υπό τη σκέπη τους και τους δολοφόνους, ας τους καταλογιστεί αυτό αναλόγως: Πρόκειται για εμπάθεια; Προέρχεται από δόλο, υπολογισμό και σκοπιμότητα; Οφείλεται σε έσχατο αμοραλισμό που έχει οδηγήσει στην εξοικείωση με το εν ψυχρώ έγκλημα ενάντια στη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα ανυπεράσπιστων αθώων ανθρώπων; Ας τους αφήσουμε λοιπόν αυτούς τους αχρείους εγκληματίες έξω από τον λόγο μας, τον οποίο απευθύνουμε σε όλους τους άλλους: είτε αντιφρονούντες είτε όχι, ακόμη και αυτούς τους καλής προαίρεσης συνομιλητές που αντικειμενικά, εκόντες ή άκοντες, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, προσφέρουν χέρι βοήθειας στους εγκληματίες.

Το λαϊκό κίνημα και γνωρίζει και ξέρει να αναγνωρίζει τους εχθρούς του

Τα γεγονότα της σημερινής μέρας, αυτά που διαδραματίστηκαν στην καρδιά της χώρας, στο Σύνταγμα, έξω από τη Βουλή, στη μεγαλειώδη κινητοποίηση του ΠΑΜΕ, μας έχουν κάνει πιο δυνατούς και αποφασισμένους, και έχουν ήδη καταγραφεί στη συλλογική μνήμη και συνείδηση των αγωνιστών του ταξικού κινήματος ως πολύτιμη παρακαταθήκη για τους επόμενους αγώνες. Τους αγώνες αυτούς που τελικά θα σαρώσουν το απάνθρωπο εκμεταλλευτικό σύστημα που καταδυναστεύει τον λαό, που θα στείλουν στον αγύριστο το άθλιο πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, που θα κόψουν το χέρι των εχθρών του λαϊκού κινήματος —τους αναγνωρίζουμε ακόμη κι αν φορούν κουκούλες· μας είναι γνωστοί (πλέον)!

Τότε θα έχουμε πράγματι αποτίσει με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον νεκρό σύντροφο της περιφρούρησης της σημερινής συγκέντρωσης, τον Δημήτρη Κοτζαρίδη!

Hasta la victoria siempre! Venceremos!

ΑΠΕΡΓΙΑ!

Η μέρα που μόλις έφυγε ήταν πολύ όμορφη. Ψηλώσαμε!

Η μέρα που ξημερώνει θα είναι ακόμη πιο όμορφη. Θα ρίξουμε κι άλλο μπόι!

Μέχρι να τους… ρίξουμε! Να στεριώσουμε τη δική μας εξουσία!