Προσοχή! Μην αγνοήσετε αυτό το ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ!

Η είδηση αυτή θα μπορούσε και να είχε περάσει απαρατήρητη σε μια γρήγορη ανάγνωση της εφημερίδας, καθώς έστεκε στο κάτω αριστερό άκρο της 10ης σελίδας της, σ' ένα μονοστηλάκι, αν και κάπως θρεμμένο είναι αλήθεια. Βλέπετε, σε τέτοιες… μνημειώδεις μέρες που ζούμε, άλλες είναι οι ειδήσεις που συνωστίζονται στις πρώτες θέσεις της εφημερίδας, και των Μέσων γενικά: Γιούρογκρουπ, Σύνοδος Κορυφής, ΕΚΤ, ΔΝΤ, Συμβούλιο, Ευρωκοινοβούλιο, Θεσμοί, συμφωνία, Grexit, χρεοκοπία, (ζώνη του) ευρώ, δραχμή, Τσίπρας, Βαρουφάκης, Τσακαλώτος, Προκόψ (κατ' απλογραφή του Προκόπ'ς) κ.λπ. κ.λπ. Και πραγματικά, το μάτι μου γλίστρησε πάνω από την είδηση κι έτρεξε παρακάτω, προσπερνώντας την· αλλά δεν την προσπέρασε το μυαλό μου· αυτό κόλλησε σε δαύτην, και μάλιστα προβληματίστηκε:

Το σχετικό δημοσίευμα από τον σημερινό «Ρ»

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω

Η ιστογραφή μου αυτή αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης με τίτλο Προσοχή: Μην ψωνίζετε από… Σβέρκο!. Όποιος, λοιπόν, έχει αφτιά για ν' ακούει, ας ακούσει! Ας ακούσει τι λέει η πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας Νατάσα Παναγιωτάρα και ας αναλογισθεί πώς γίνεται (δηλαδή γιατί γίνεται) ένας δημοσιογράφος να μην ακούει ξεκάθαρα λόγια που του προσφέρονται στο πιάτο του, έτοιμες ειδήσεις να τις περάσει στο χαρτί, αντί να δολιχοδρομήσει στα ανεξιχνίαστα σκοτεινά μονοπάτια του διεστραμένου του μυαλού προκειμένου να κατασκευάσει σενάρια επί σεναρίων και να σερβίρει στους δύσμοιρους αναγνώστες του αυτά σαν τάχα ειδήσεις. Λες και ο Σβέρκος δεν έχει αφτιά. Ή, ακόμη χειρότερα για ελόγου του, λες και εμείς δεν έχουμε αφτιά! Εσείς, αγαπητοί μου, το ξέρω πως έχετε. Λοιπόν ακούστε και συγκρίνετε την εικόνα που μας περιγράφει η πρόεδρος με την εικόνα που προσπαθεί να μας μεταδώσει ο κυρ-Σβέρκος:

Προσοχή: Μην ψωνίζετε από... Σβέρκο!

Το… οξυσβέρκειον^(*) πόνημα
^(*) ΣΗΜ.: οξυσβέρκειον = οξυδερκές + Σβέρκειον, κατά το: ευελφάλεια = ευελιξία + ασφάλεια!

Η προειδοποίηση του τίτλου αφορά τους φίλους που συνηθίζουν ή, έστω, περιστασιακά συμβαίνει να αναζητούν την πληροφόρησή τους από την «Εφημερίδα των Συντακτών», αυτή την ύπουλη αστική φυλλάδα που πασχίζει κάτω από ένα δήθεν προοδευτικό προσωπείο να κρύψει τον βαθύτατα αντιδραστικό ρόλο της (έκαστος εφ' ω ετάχθη) —και, βέβαια τον αγοραίο αντικομμουνισμό της. Από τέτοια μαγαζιά, πάντα κινδυνεύει κανείς να… ψωνίσει από σβέρκο, κατά το κοινώς λεγόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα και από… Σβέρκο! Νίκος Σβέρκος λέγεται ο δημοσιογράφος που ανέλαβε, για λογαριασμό της φυλλάδας στην οποία εργάζεται, αλλά και για λογαριασμό των συμφερόντων τα οποία η εν λόγω φυλλάδα προασπίζεται, να πληροφορήσει τους δύστυχους αναγνώστες της για το αυριανό πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα. Το ότι επί δύο μήνες η φυλλάδα αυτή δεν πήρε χαμπάρι για την προετοιμασία του συλλαλητήριου, ασφαλώς προοιωνιζόταν τον τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το θέμα, αν και όταν θα αναγκαζόταν να αναφερθεί, είτε πριν είτε μετά. Το γεγονός ότι αναγκάστηκε να αναφερθεί χθες σ΄αυτό, δύο ημέρες πριν από την πραγματοποίησή του, είναι ασφαλώς ενθαρρυντικό, από την άποψη ότι δεν θα μπορούσε να εξακολουθεί να το αγνοεί. Αλλά, αφού δεν μπορούσε να σιωπήσει, ευκαιρία βρήκε να μιλήσει, και χρήσιμο μάλιστα, θα έλεγα, το βρήκε να μιλήσει, προκειμένου να διαστρεβλώσει την εικόνα του συλλαλητηρίου, να προβοκάρει, να συκοφαντήσει, να ρίξει λάσπη, να διχάσει, να εμποδίσει τη συσπείρωση των εργαζομένων. Κύριοι δημοσιογράφοι της απάτης και της εξαπάτησης, ακούστε το άλλη μία φορά: Εμείς οι κομμουνιστές ποτέ δεν παίζουμε κρυφτούλι. Αρνηθήκαμε στις πλατείες να πάμε με κρυμμένη την ταυτότητά μας, σαν μερικούς μερικούς, από αναθεωρητές μέχρι φασίστες. Όμως, από την άλλη, ξέρουμε καλύτερα από τους καιροσκόπους και τους οπορτουνιστές της «αμετροέπειας», που κλίνουν σ' ολες τις πτώσεις την αυτονομία, που έχουν σαν καραμέλα το ακομμάτιστο, το ακαπέλωτο, το ακηδεμόνευτο κίνημα (κι ας είν' και τέλμα), ξέρουμε καλύτερα απ' όλους αυτούς να σεβόμαστε την αυτοτέλεια του συνδικαλιστικού κινήματος, και οι εργαζόμενοι μάς το ανταποδίδουν. Τόσα εργατικά κέντρα, τόσες ομοσπονδίες και συνδικάτα που συμμετέχουν στο αυριανό συλλαλητήριο, μακάρι να είχαμε δυνάμεις τόσες και να τα ελέγχαμε· όμως όχι! Μας εμπιστεύονται, ακόμη κι εκεί που είμαστε μικρή μειοψηφία.

Περιστολή συνταγματικών ελευθεριών

Ο ιστολόγος, κεφάλι αγύριστο και δη ερυθρό και παλαιοκομμουνιστικό (ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην το πείτε «παλιοκομμουνιστικό», θα παρεξηγηθούμε!), δεν σκίρτησε από εθνική συγκίνηση όταν ακούστηκε από το προεδρικό μέγαρο το «Habemus Papadimum». Αισθήματα ανακούφισης, ευφορίας, εθνικής ανάτασης και τα συναφή, με τα οποία επιδιώκουν να μας μπολιάσουν οι υμνητές της πλουτοκρατίας στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης (ΜΜΕ), δεν τον άγγιξαν. Το αντίθετο, συνοφρυώθηκε, προβληματίστηκε, θύμωσε. Γιατί κατάλαβε ότι η εξέλιξη αυτή είναι στα μέτρα των δυναστών του λαού. Γι' αυτό έκλεισε τ' αφτιά του στα φερέφωνα της πλουτοκρατίας και στράφηκε στις δικές του παραδοσιακές (παλαιοκομμουνιστικές, είπαμε!) πηγές, με την όμορφη, ξύλινη όποτε χρειάζεται, γλώσσα τους. Ε, αυτές ακούγοντας, τι θα περιμένατε να έκανε; Σήμερα πήγε κι έσμιξε με το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, του ΜΑΣ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ και της ΟΓΕ (όλα τα καλά παιδιά), σε ένδειξη καλής θέλησης απέναντι στον λαό —και κακής θέλησης απέναντι στη νέα κυβέρνηση!… Στον αντίποδα, δηλαδή, της λογικής της ΑΔΕΔΥ. Η οποία ΑΔΕΔΥ (ἅ δὲ δεῖ, δηλ. όσα πρέπει) παραπλανά· ΑΔΕΝΔΥ (ἅ δὲν δεῖ, δηλ. όσα δεν πρέπει) έπρεπε να λέγεται!

Απ' όλα τα κωμικοτραγικά καμώματα στα οποία επιδόθηκαν οι σαλτιμπάγκοι της πολιτικής ζωής του τόπου μας τις τελευταίες μέρες προκειμένου να δρομολογήσουν την "ισχυρή" κυβέρνηση που διακαώς επιθυμούσε η ολιγαρχία, αυτή που σκοπό και αποστολή έχει να σαρώσει ό,τι έχει απομείνει από κοινωνικό κράτος, ελευθερίες, δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, επιτρέψτε μου να σταθώ σε ένα μονάχα γεγονός. Η επιλεκτική αναφορά μου σ' αυτό δεν έχει καμία έννοια αξιολόγησης ή ιεράρχησης, αλλά οφείλεται αφενός στην επιθυμία μου να το αναδείξω επειδή μάλλον πέρασε, αν όχι απαρατήρητο, τουλάχιστον ασχολίαστο (ή ελάχιστα σχολιασμένο;), ενώ κάθε άλλο παρά ήσσονος σημασίας είναι, και αφετέρου στο ότι δεν συνηθίζω να επαναλαμβάνω ό,τι έχει σχολιαστεί ή αναλυθεί ήδη, στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα κατά κόρον και διεξοδικά, από άλλους πολύ ικανότερους από μένα.