Τῷ καιρῷ ετούτῳ (Μέρος Β')

Μια αλλιώτικη ιστογραφή (σε δύο μέρη, Α' και Β') με άρωμα… θείας λειτουργίας (μετά κηρύγματος στο τέλος, όπως συνηθίζεται)

Ο τίτλος της σημερινής ιστογραφής είναι ακριβώς ο τίτλος ποιητικής συλλογής του Μάνου Παναγόπουλου (Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή), πλην άλλη σχέση δεν υπάρχει της ιστογραφής με την ποιητική συλλογή.

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Στην αρχή δεν πέρναγε μέρα να μην αναφερθούμε, έστω και για λίγο, στην περίεργη αυτή ιστορία του ιδιόρρυθμου φίλου μας επιστήμονα. Μα ο πανδαμάτορας χρόνος στο διάβα του ξεθωριάζει και τις πλέον ανεξίτηλες εντυπώσεις και αμβλύνει και τα πλέον έντονα συναισθήματα της στιγμής που ερχόμαστε σε πρώτη επαφή (ζώντας τα ή μαθαίνοντάς τα) με τα οποιαδήποτε γεγονότα, ακόμη και τα πιο συγκλονιστικά. Πράγματι, ύστερα από λίγο καιρό αραιά και πού μονάχα τον θυμόμασταν τον φίλο μας. Εξάλλου και ο ίδιος είχε εξαφανιστεί από την παρέα μας —πράγμα όχι ασυνήθιστο έτσι κι αλλιώς. Μια μέρα ωστόσο κάποιος από την παρέα μας —είχαμε μαζευτεί στο συνηθισμένο μας στέκι— είχε την έμπνευση να ρίξει στο τραπέζι ένα σενάριο, φανταστικό μεν αλλά καθόλου απίθανο, βασισμένο ακριβώς σ' αυτή την πραγματική ιστορία της ηθελημένης καταστροφής ενός έργου από τον ίδιο τον δημιουργό του. Ας τον ακούσουμε, και θα καταλάβετε γιατί αυτό το σενάριο κυριάρχησε ή, μάλλον, μονοπώλησε τη συζήτηση εκείνης της συνάντησής μας:

—Βρε παιδιά, τι να γίνεται ο φίλος μας ο Χ.; Σαν πολλες μέρες δεν έχει να φανεί; Λέτε να ετοιμάζει κάτι καινούργιο;

—Ναι, για να το αχρηστέψει στο τέλος… σχολίασε δηκτικά ο Δ.

Τίνα απολογίαν, σύντροφοι;

«Τίνα απολογίαν;», δηλαδή «ποια απολογία;» ή, σε πιο κατανοητή διατύπωση «τι θα απολογηθούμε εμείς;», το ερώτημα που με απασχολεί, σύντροφοι. Περισσότερα στο έμμετρο ανάγνωσμά μου που ακολουθεί, για τον εμετό που μας παρακαλουθεί:

Φαμπριανά τα πέη

Παλλόμενα τα πέη,
κι ας τρέχουνε τα χρέη
―αμφότερα αισίως
ογκούνται δημοσίως.

Τσουτσούνες που σαλεύουν,
λογαριασμοί που τρέχουν
―εκβιασμοί που πνίγουν
χωρίς ποτέ να λήγουν.

Η φάμπρικα του Γιάννη
και καθενού αλάνη
σα μια παρτίδα τάβλι
στην πλάτη μας τη μαύρη.

Μαστακουνάς^(*): Ω τέχνη!
Χαρά στον που την έχει!
Κι αλί που δεν κατέχει
κι ουδέ τηνε αντέχει!

Φαμπριανά τα πέη της ζωής ημών,
επώδυνα, επαίσχυντα, μνημονικά,
και τίνα απολογίαν, την επί του φοβερού βήματος του Λαού, αιτησώμεθα;

^(*) ”Μαστακουνάς”: Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά του βελγικού ανθρωπωνυμίου “Fabre” (κατά λέξη: “χειρώνακτας” ―Χμμμ!…)

Από τη Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου
http://k003.kiwi6.com/hotlink/t52m8iqgv7/Fabriana_Pei.mp3

Προσοχή! Μην αγνοήσετε αυτό το ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ!

Η είδηση αυτή θα μπορούσε και να είχε περάσει απαρατήρητη σε μια γρήγορη ανάγνωση της εφημερίδας, καθώς έστεκε στο κάτω αριστερό άκρο της 10ης σελίδας της, σ' ένα μονοστηλάκι, αν και κάπως θρεμμένο είναι αλήθεια. Βλέπετε, σε τέτοιες… μνημειώδεις μέρες που ζούμε, άλλες είναι οι ειδήσεις που συνωστίζονται στις πρώτες θέσεις της εφημερίδας, και των Μέσων γενικά: Γιούρογκρουπ, Σύνοδος Κορυφής, ΕΚΤ, ΔΝΤ, Συμβούλιο, Ευρωκοινοβούλιο, Θεσμοί, συμφωνία, Grexit, χρεοκοπία, (ζώνη του) ευρώ, δραχμή, Τσίπρας, Βαρουφάκης, Τσακαλώτος, Προκόψ (κατ' απλογραφή του Προκόπ'ς) κ.λπ. κ.λπ. Και πραγματικά, το μάτι μου γλίστρησε πάνω από την είδηση κι έτρεξε παρακάτω, προσπερνώντας την· αλλά δεν την προσπέρασε το μυαλό μου· αυτό κόλλησε σε δαύτην, και μάλιστα προβληματίστηκε:

Το σχετικό δημοσίευμα από τον σημερινό «Ρ»

Άνεργε, μην ανησυχείς, έρχονται οι ΕΟΖ!

Το ΠΑΜΕ σχολίασε ως εξής πρόσφατα δημοσιεύματα αναφορικά με τη δρομολόγηση της δημιουργίας των αποκαλούμενων «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών» (ΕΟΖ) (Δημοσιεύτηκε στις 14 Αυγ. '14 στη διαδικτυακή πύλη 902.gr):

ΠΑΜΕ: Σχόλιο για τις «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες»

Ντόπια και ξένα μονοπώλια δεν ικανοποιούνται με όσα μέτρα έχουν πάρει μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις και η ΕΕ για να έχουν τσάμπα εργατική δύναμη.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Tύπο δρομολογούνται να δημιουργηθούν ειδικές οικονομικές ζώνες (ΕΟΖ), οι οποίες θα καθοριστούν με κριτήρια και τα κέντρα υποδοχής μεταναστών, όπως ονομάζουν τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο λόγος για… χασάπηδες

Alejassapis Cercas

Το κύριο άρθρο-σχόλιο του σημερινού «Ριζοσπάστη», στη στήλη Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ, είναι αρκετά αποκαλυπτικό του βρόμικου ρόλου που παίζουν διάφορα φυντάνια του σοσιαλδημοκρατικού χώρου (όπως ο κύριος Αλεχάντρο Σέρκας) στην ενορχήστρωση του σκηνικού αποπροσανατολισμού του λαού και συγκάλυψης της φύσης και των αιτίων της αντεργατικής πολιτικής που εκπορεύεται από τα κέντρα εξουσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καθώς χτες τα αστικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης) μας έπρηξαν με τις τάχα τολμηρές δηλώσεις του κυρίου Σέρκας (Φράχτης σημαίνει· Τι συμβολισμός!), ο οποίος κατηγορούσε την τρόικα ότι έδρασε σαν χασάπης στις χώρες όπου επενέβη, το άρθρο αυτό έρχεται να βάλει τα πράγματα, και τους «Σέρκες», στη θέση τους.

Οι χασάπηδες

«Ήρθαν και άλλαξαν τα πάντα χωρίς να γνωρίζουν τίποτα. Αυτή δεν είναι δουλειά χειρουργού, διότι ο χειρουργός γνωρίζει από ανατομία και ξέρει να διορθώσει, είναι δουλειά χασάπηδων γιατί βάρεσαν στο ψαχνό». Οι παραπάνω δηλώσεις του Ισπανού ευρωβουλευτή Αλεχάνδρο Σέρκας έγιναν με αφορμή την έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου για τα μνημόνια που εφαρμόστηκαν σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Κύπρο. Και με αυτόν τον τρόπο κατηγόρησε την τρόικα για «μνημειώδη λάθη που κατέστρεψαν τον κοινωνικό ιστό στις 4 μνημονιακές χώρες».

Τραγκικά πράγματα

Στη δημοσιοϋπαλληλική μου καριέρα (ναι, κοπρίτης υπήρξα, όπως διαβεβαιώνει ο καθ' ύλην αρμόδιος, ο κατά πάντα και διά πάντα απροσμέτρητος, ο κατ' ευφημισμόν Πάγκαλος) κάποτε βρέθηκε απέναντί μου, πολέμιος των θέσεων της υπ' εμέ υπηρεσίας εννοώ, ένας μάλλον επιπόλαιος δικηγόρος, ο οποίος συνήθιζε, αν δεν αρεσκόταν, πολλές φορές να παρερμηνεύει κάποια φράση μου, να την τοποθετεί με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω και να την χρησιμοποιεί σαν ίνδαλμα για να αναπτύξει γύρω απ' αυτό έναν εκ κατασκευής σαθρό φιλιππικό (πολυσέλιδο, τρομάρα του), δομημένον πάνω σ' αυτή την εσφαλμένη βάση, πάνω σ' αυτό το τάχα εύρημά του, γι' αυτό καταδικασμένον να κονιορτοποιηθεί, με μόνη την αποκάλυψη της —σκόπιμης ή μη, δεν το εξετάζω— λαθροχειρίας του ή, έστω, της αστοχίας του. Αυτό θυμήθηκα ακούγοντας έναν άλλο φιλιππικό, ενάντια στο ΚΚΕ, από τον κύριο Τράγκα, έναν… τραγκικό φιλιππικό («τράγκικ!» φαντάζομαι θ' αναφωνούσε η συμπαθής Τασούλα της δημοφιλούς διαφήμισης). Τον βρήκα στο άρθρο «Ένας όψιμος αριστερός με το όνομα Γιώργος Τράγκας» του ιστολογίου ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ. Το γιατί, ιδού:

Παραθέτει ο τραγκικός δημοσιογράφος —τόσο του κόβει ή τόσο νομίζει ότι μας κόβει— αυτούσια τη φωνή της Γ.Γ. του ΚΚΕ να δηλώνει (απομαγνητοφώνηση από μένα):

Οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί, λόγου χάρη μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση, το μόνο που θα πετύχει είναι να σπείρει την απογοήτευση και τον θυμό στον λαό. Ούτε μήνα δεν θα κρατήσουν οι χοροί από τη νίκη της· θα ξεσκεπαστεί! Γι' αυτό και το ΚΚΕ θα είναι απέναντί της. Αυτό το ΚΚΕ χρειάζεται ο λαός.

Αντίδραση μέχρις ανοησίας

1. Διαβάζω στις ειδήσεις (το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι από το ιστολόγιο του redfly· η υπογράμμιση δική μου):

Πάνω από τρία εκατομμύρια εκτιμάται πως είναι ο αριθμός των αστέγων στην Ευρώπη, σύμφωνα με ευρωβουλευτές, όμως ο αρμόδιος κοινοτικός Επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ ομολόγησε ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου ότι «οι κοινοτικές υπηρεσίες δεν έχουν καταγράψει τον αριθμό των αστέγων στην Ευρώπη, διότι δεν έχει ακόμη ακριβώς προσδιορισθεί ο όρος του αστέγου».

Προφανώς ούτε ο όρος του ανοήτου! Εξάλλου είναι απείρως δυσκολότερο να περιγράψεις τον ανόητο απ' ότι τον άστεγο, δεν συμφωνείτε; Ύστερα, όσο "ενοχλητικοί" για το ίματζ του συστήματος είναι οι άστεγοι που περιφέρονται στους δρόμους των πόλεων (ρωτήστε και τον κύριο Καμίνη) τόσο χρήσιμοι, επίσης για το σύστημα, είναι οι ανόητοι. Οι πρώτοι αμαυρώνουν την εικόνα του συστήματος, οι δεύτεροι καλούνται να την ωραιοποιήσουν. Οι πρώτοι, αμίλητοι, με την παρουσία τους και μόνο λένε τα πάντα· είναι αποκαλυπτικότατοι. Οι δεύτεροι, λαλίστατοι (χαρακτηριστικό του ανοήτου), πασχίζουν με καταιγισμό βλακειών να συσκοτίσουν την πραγματικότητα, να παραπλανήσουν, να αποπροσανατολίσουν, να στρέψουν σε λαθεμένους δρόμους την προσοχή και τη δράση μας· κι όταν όλα αυτά δεν πιάνουν, αρχίζουν να κινδυνολογούν και να τρομοκρατούν. Μάλιστα, φαίνεται ότι το πλήθος των ανοήτων, επειδή ακριβώς προορίζεται να αντιπαλέψει το πλήθος των αστέγων, είναι υποχρεωμένο να αυξάνει όσο πληθαίνουν οι άστεγοι. Αλλά αυτό δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία· στρατιές ολόκληρες οι πρόθυμοι ανόητοι: καθηγητάδες, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί, σαλτιμπάγκοι, αρουραίοι, γυμνοσάλιαγκες…

Algunas Bestias (2ο Μέρος)

Όπως σας είχα υποσχεθεί σε προηγούμενη ανάρτησή μου με τίτλο «Algunas Bestias (1ο Μέρος)», σε τούτο το «2ο Μέρος» του… κόσμου των ζώων θα συνεχίσω με τα καμώματα λειτουργών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ) τα οποία απάδουν προς τον ρόλο και την αποστολή του εν λόγω σώματος και ασφαλώς κηλιδώνουν το κύρος του. Ειδικότερα, όπως επίσης είχα προαναγγείλει, θα σχολιάσω τη στάση των εκπροσώπων του Δημοσίου (δικαστικών αντιπροσώπων του ΝΣΚ) που εμφανίστηκαν ως πολιτικώς ενάγοντες (πολιτική αγωγή) στη δίκη ενώπιον του Ε' Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για την υπόθεση των προμηθειών ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού του Γ.Ν. Θήβας, με κατηγορούμενους εμένα και άλλους 7 κρατικούς υπαλλήλους του Υπουργείου Υγείας και του νοσοκομείου, για παράβαση καθήκοντος, απιστία, απάτη κ.λπ., ύστερα από μήνυση του Αλάριχου (σας έχω ζαλίσει με δαύτον και σας έχω κουράσει με λινκ κάθε φορά, που παραπέμπει σε γρίφο: Να σας πω λοιπόν ότι ο βάρβαρος Αλάριχος εμφανίζεται εδώ με το πρόσωπο του επιχειρηματία, εμπόρου ιατρικού εξοπλισμού Ν.Π.) —ξέρετε, η δίκη αυτή για την οποία πανηγύριζε ο αξιοσέβαστος (μη χέ…) κύριος Τέλλογλου σε κυριακάτικο (παρακαλώ!) φύλλο της σοβαρής (μη χέ… ξανά) «Καθημερινής»: «επιτέλους αρχίζει η πολύκροτη δίκη»! (Βέβαια, στη συνέχεια, ούτε φωνή ούτε ακρόαση για την εξέλιξη της «πολύκροτης δίκης» από τον αξιοσέβαστο και τη σοβαρή. Τέτοια προσήλωση στη δημοσιογραφική δεοντολογία, τέτοιος σεβασμός στους αναγνώστες, τέτοια ανεξαρτησία από επιχειρηματικά συμφέροντα, τέτοια προσήλωση στην υπηρεσία της δικαιοσύνης και στη δίωξη της διαφθοράς!…) Περιέγραψα στην προηγούμενη ιστογραφή μου την ποταπή στάση κάποιων κρατικών λειτουργών ως «αναντίστοιχη (ας το πω έτσι, επιεικώς) προς την υψηλή αποστολή της θέσης τους σε θεσμικά όργανα, εν προκειμένω το ΝΣΚ» και του ίδιους τους χαρακτήρισα, ανάλογα με την περίπτωση, «επίορκους, συμβιβασμένους, υποταγμένους, φοβισμένους, ή ακόμη και ιδιοτελείς είτε και διεφθαρμένους». Το «ανίκανους» (υπό οποιαδήποτε έννοια) μου διέφυγε, αλλά δεν προσθέτει τίποτα το ουσιαστικό νομίζω. Αλλά ας δούμε τι έγινε με την πολιτική αγωγή στην παραπάνω δίκη, την «πολύκροτη».

Algunas Bestias (1o Μέρος)

Τελικά ο ιστολόγος (παναπεί η αφεντιά μου) ώδινεν όρος, αλλά δεν έτεκε μυν (κοιλοπόναγε βουνό, αλλά δεν γέννησε ποντικό) κατά τα ειοθότα. Απρόβλεπτος κι ανάποδος, αντί μυός έτεκεν… algunas bestias! «Και γιατί κοιλοπόναγε, δηλαδή;» θ' αναρωτηθείτε ίσως. Εντάξει, το 'πιασα το υπονοούμενο! Φυσικά, όταν κοιλοπονάει κάποιος, κάποιος άλλος τον έχει… απαυτώσει προηγουμένως! Αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων· και δεν είναι ούτε νέα ούτε παλιά, είναι η αιώνια τάξη των πραγμάτων. Κάτι σαν την «αναλλοίωτο της προβολικότητας» ή την «παγκόσμια σταθερά των αερίων» που μαθαίναμε στο Πολυτεχνείο (όπου… ήτουνα στραβό το κλήμα, το 'φαε κι ο γάιδαρος, και βγήκα αυτός που βγήκα…). Κι από τότε με κυνηγούν χωρίς έλεος κάτι «αναλλοίωτοι» (της προσωπικότητας, ας πούμε) και κάτι «παγκόσμιες σταθερές», σκέτοι εφιάλτες. Το δίκιο, η προμετωπίδα του παρόντος ιστολογίου, «αναλλοίωτη» κι αυτό αξία, στοιχειό έχει γίνει και με καταδιώκει (εμένα, ναι, τι περιμένετε δηλαδή, να καταδιώκει κανάν δικαστικό, όπως, ας πούμε καμιά εισαγγελέα Ελένη Ράικου ή Αργυρώ Χουδετσανάκη;). Το δίκιο, προωθητική δύναμη του ιστολογίου μου, αλλά και τροχοπέδη του. Πώς; Όταν έχεις δεχτεί τόνους αδικίας στο πετσί σου, όταν ακόμη και δικαστικοί συμμετέχουν στον χορό της αδικίας σε βάρος σου, όταν αυτή η αμοραλιστική επίθεση έχει αλλάξει τη ζωή σου και τη ζωή των δικών σου ανθρώπων, όταν η ίδια η υγεία της γυναίκας μου έχει υπονομευτεί ανεπανόρθωτα με την εμφάνιση ενός τρομερού σπάνιου αυτοάνοσου (διάβαζε αθεράπευτου) νοσήματος, το οποίο απειλεί σε κάθε έξαρσή του την ίδια της τη ζωή, τότε πόσο εύκολο μπορεί να είναι να τελειώσεις μια ιστογραφή για κάποια πλευρά της αδικίας που σε πνίγει; Καθόλου εύκολο, για μένα τουλάχιστον. Γι' αυτό γυροφέρνω μήνες τώρα να τελειώσω ένα τέτοιο κείμενο και δεν το έχω ακόμη καταφέρει. Δεν έχω καταφέρει να συγκεντρώσω το μυαλό μου, τις δυνάμεις μου… Ανεβάζω πίεση, σταματάω, αναβάλλω γι' αργότερα, για αύριο, για μεθαύριο… Ας είναι, θ' αρχίσω και όπου βγει, αν βγει…

Algunas Bestias, δηλαδή: «Κάποια Ζωντανά» ή «Κάποια Κτήνη» ή, ακόμη, και «Κάποια Γομάρια», σε αναλογία με τη γνωστή πρόσφατη ρήση από βήματος Βουλής και διά στόματος βλήματος ανήκοντος στο Καρατζαφυρέρειον εξάμβλωμα, η οποία προφανώς προέκυψε ως το απαύγασμα ύψιστης καλλιέπειας. Εσείς διαλέγετε όποια απόχρωση υφολογική θεωρείτε πιο εύστοχη: η πρώτη παραπέμπει μάλλον σε αμβλύνοες, μπουνταλάδες, άχρηστους· η δεύτερη μάλλον σε βάρβαρους, ανάλγητους· η τρίτη μάλλον αποφεύγεται απ' όσους δεν έχουν καμία διάθεση να… συμφύρ(ερ)ονται με, ας πούμε, τα πίτουρα (φυρεράματα;) (γιατί θα τους φάνε οι κότες)· οι ξεπουλημένοι, κατ' εξοχήν bestias οπωσδήποτε κι αυτοί, δεν σκοτίζονται, ως γνωστόν, για τέτοια ζητήματα, δηλαδή πώς θα τους αποκαλέσει κανείς, τους αρκεί να βολευτούν, να πιάσει τόπο το ξεπούλημά τους. Ο τίτλος της παρούσας ιστογραφής είναι βέβαια παρμένος από το γνωστό ποίημα του Pablo Neruda, που περιλαμβάνεται στο έργο του «Canto General». Όχι, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τις αθλιότητες των σαλτιμπάγκων της πολιτικής σκηνής και των λακέδων τους στα αστικά Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, τα γνωστά ως ΜΜΕ, όλων αυτών δηλαδή που κινούνται, με την άνεση που τους εξασφαλίζει η κτηνώδης αναισθησία τους, στην αρένα της σφαγής, για να κατασπαράξουν τους προλετάριους. Με algunas bestias που ενδημούν σε άλλους χώρους θα καταπιαστώ.