1. Διαβάζω στις ειδήσεις (το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι από το ιστολόγιο του redfly· η υπογράμμιση δική μου):
Πάνω από τρία εκατομμύρια εκτιμάται πως είναι ο αριθμός των αστέγων στην Ευρώπη, σύμφωνα με ευρωβουλευτές, όμως ο αρμόδιος κοινοτικός Επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ ομολόγησε ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου ότι «οι κοινοτικές υπηρεσίες δεν έχουν καταγράψει τον αριθμό των αστέγων στην Ευρώπη, διότι δεν έχει ακόμη ακριβώς προσδιορισθεί ο όρος του αστέγου».
Προφανώς ούτε ο όρος του ανοήτου! Εξάλλου είναι απείρως δυσκολότερο να περιγράψεις τον ανόητο απ' ότι τον άστεγο, δεν συμφωνείτε; Ύστερα, όσο "ενοχλητικοί" για το ίματζ του συστήματος είναι οι άστεγοι που περιφέρονται στους δρόμους των πόλεων (ρωτήστε και τον κύριο Καμίνη) τόσο χρήσιμοι, επίσης για το σύστημα, είναι οι ανόητοι. Οι πρώτοι αμαυρώνουν την εικόνα του συστήματος, οι δεύτεροι καλούνται να την ωραιοποιήσουν. Οι πρώτοι, αμίλητοι, με την παρουσία τους και μόνο λένε τα πάντα· είναι αποκαλυπτικότατοι. Οι δεύτεροι, λαλίστατοι (χαρακτηριστικό του ανοήτου), πασχίζουν με καταιγισμό βλακειών να συσκοτίσουν την πραγματικότητα, να παραπλανήσουν, να αποπροσανατολίσουν, να στρέψουν σε λαθεμένους δρόμους την προσοχή και τη δράση μας· κι όταν όλα αυτά δεν πιάνουν, αρχίζουν να κινδυνολογούν και να τρομοκρατούν. Μάλιστα, φαίνεται ότι το πλήθος των ανοήτων, επειδή ακριβώς προορίζεται να αντιπαλέψει το πλήθος των αστέγων, είναι υποχρεωμένο να αυξάνει όσο πληθαίνουν οι άστεγοι. Αλλά αυτό δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία· στρατιές ολόκληρες οι πρόθυμοι ανόητοι: καθηγητάδες, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί, σαλτιμπάγκοι, αρουραίοι, γυμνοσάλιαγκες…
