Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί αναδημοσίευση από τον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» της Κυριακής 26/2/2012, από τη θεματική ενότητα «ΕΡΓΑΤΙΚΑ». Στην εφημερίδα καταλαμβάνει έκταση δύο σελίδων, είναι δηλαδή κάπως εκτεταμένο, αλλά αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε και να το προσέξετε. Το ιστολόγιό μου δεν χαρακτηρίζεται ενημερωτικό· άλλα ιστολόγια μπορούν και παίζουν αυτόν τον ρόλο —στη δεξιά λωρίδα του ιστολογίου μου, κάποια από τα ιστολόγια τα συντροφικά που παρακολουθώ, προσφέρουν καλή ενημέρωση πάνω στα θέματα της επικαιρότητας. Ωστόσο δεν είδα σ' αυτά αναφορά στο ενδιαφέρον αυτό άρθρο του «Ριζοσπάστη» (δεν ξέρω αν μου ξέφυγε). Έτσι, αποφάσισα να το αναπαραγάγω εδώ. Οπλιστείτε με υπομονή και καλή ανάγνωση! Θα αποζημιωθείτε, τέτοια πληροφόρηση σπανίζει…
Κανονισμός της ΕΕ «ΜΟΝΤΙ ΙΙ»: Αντεργατικό τερατούργημα για την κατάργηση της απεργίας
Ο χαρακτηρισμός του αντεργατικού τερατουργήματος με το προσωνύμιο «ΜΟΝΤΙ ΙΙ» αποτελεί επιβράβευση των υπηρεσιών του Ιταλού οικονομολόγου Μάριο Μόντι στην ΕΕ, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ο Μάριο Μόντι υπηρέτησε ως επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς, Υπηρεσιών, Τελωνείων και Φορολογίας (1995-1999) και ως επίτροπος Ανταγωνισμού την περίοδο 1999-2004, ισόβιος γερουσιαστής στην Ιταλική Βουλή από το 2011 και σημερινός πρωθυπουργός της Ιταλίας, πρότυπο για το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, που προβάλλεται από την πλουτοκρατία μέσα από τα ΜΜΕ, για το τσάκισμα της απεργίας και των άλλων δικαιωμάτων που κατέκτησε με σκληρούς αγώνες και αίμα η εργατική τάξη.
Το αντικείμενο του Κανονισμού
Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με αφορμή τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ στις υποθέσεις «Viking Line» (υπόθεση C-438/05 της 11/12/2007) και «Laval» (υπόθεση C-341/05 της 18/12/2007), καθώς και τη συναφή υπόθεση «Ruffert,» επιτίθεται ευθέως στο δικαίωμα της απεργίας και συνολικά της δράσης του εργατικού κινήματος. Με προκλητικότατο τρόπο επιχειρεί να εξαπατήσει τους εργαζόμενους, δηλώνοντας ότι οι πιο πάνω αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου έκαναν αναγκαία τη ρύθμιση του απεργιακού δικαιώματος και, δήθεν στο όνομα της προστασίας του, ευθέως εξαρτά τη συνδικαλιστική δράση του εργατικού κινήματος από την έγκριση της ΕΕ, των αστικών κυβερνήσεων και των καπιταλιστών.
