Ένας Μανδραβέλης για… άσυλο!

Ένας… Πάσχων Μανδραβέλης ξαναβρέθηκε μπροστά μου. Ευθύνεται κάπως γι' αυτό ο ερυθρός Μπογιό (Νίκος Μπογιόπουλος κατά κόσμον), ο οποίος στον σημερινό «Ριζοσπάστη», στη δημοφιλή (αλήθεια, θα μπορούσε να ειπωθεί «ευανάγνωστη» κατά το «ευπώλητος»; —αστείο θα 'ταν!) σελίδα του «Ημεροδρόμος», υπό τον τίτλο «Η… "ασυλία" του ΚΚΕ και τα "άσυλα" του αντικομμουνισμού» σχολιάζει χτεσινό άρθρο της «Καθημερινής» («διασκεδαστικό κείμενο» το αποκαλεί)· αλλά πιο πολύ φταίει η δική μου διαστροφή να ψάξω να το βρω αυτό το κείμενο. Καλά να πάθω· έπεσα έτσι πάνω στον εθνικό μας διαφωτιστή, τον Πάσχοντα (αιωνίως) Μανδραβέλη, και βέβαια καθόλου δεν… διασκέδασα! Α, ρε Μπογιό, είπα, πού μ' έριξες! Τίτλος του βαθυστόχαστου άρθρου του Πάσχοντος: «Καλόμαθε η Αριστερά στην ασυλία»! (Και η γριά στα σύκα…). Πάσχων και Πασχίζων συνάμα αποδεικνύεται ο διανοούμενός μας. Πασχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην κυρίαρχη τάξη των πλουτοκρατών. Πασχίζει να βάλει κι αυτός το χεράκι του στην κατεδάφιση των δικαιωμάτων μας, στη φίμωσή μας, στη σφυρηλάτηση των δεσμών μας, στον θρίαμβο της αντίδρασης.

Το άρθρο του Πάσχοντος, όπως από τον τίτλο του αντιλαμβάνεσθε, ισχυρίζεται ότι από τη μεταπολίτευση έως σήμερα το ΚΚΕ χαίρει μιας ιδιότυπης ασυλίας. Ναι, βέβαια! Οι αστοί μεγαλοβιομήχανοι, επιχειρηματίες, εφοπλιστές, αυτοί που δημιούργησαν το μετεμφυλιακό κράτος το δικό τους, αυτοί το έκαναν αυτό! Καθόλου περίεργο· Εδώ δεχόντουσαν όλοι αυτοί να τους υπαγορεύει το ΚΚΕ την πολιτική του. Δεν ξέρω κιόλας μήπως όλα αυτά τα χρόνια αναλάμβαναν να είναι αυτοί, τύποις μονάχα, στην κυβέρνηση, επειδή, από μεγαλοψυχία, δεν ήθελαν να κουράζεται το ΚΚΕ, ίσως δε και για να το προφυλάσσουν από τη φθορά της εξουσίας. Όχι, από τη διαφθορά δεν το προφύλαξαν, γιατί δεν μπόρεσαν ίσως (με κάτι «Γερμανούς», με κάτι ιρακινά πετρέλαια, το δαιμόνιο ΚΚΕ, παρ' ότι μακριά από τους κυβερνητικούς θώκους, καλά τα κατάφερε). Ο Μπογιό πάντως, γλαφυρότατος και τσεκουράτος όπως πάντα, αναρωτιέται στο άρθρο του από πού κι ως πού υπήρξε ασυλία όλα αυτά τα χρόνια για το ΚΚΕ; Ειρωνικά λοιπόν σημειώνει:

Συνέχεια με "ανοησίες"

Κάποιος που παρακολουθεί αυτό το ιστολόγιο δεν θα 'χει άδικο αν ίσως αναρωτηθεί τι κόλλημα έχω πάθει με τις ανοησίες, ώστε να τους αφιερώνω και το σημερινό, τρίτο στη σειρά, άρθρο μου. Όμως, αν δεν έχει απλώς ρίξει μια φευγαλέα ματιά στα κείμενά μου, αλλά τα έχει κάπως πιο πολύ προσέξει, δεν είναι η ανοησία που πραγματικά με απασχολεί· και θα 'ταν ανοησία εκ μέρους μου κάτι τέτοιο. Μπορεί η ανοησία να βρίσκεται στον τίτλο ή στην πρόσοψη του κειμένου, αλλά δεν της έχει επιτραπεί —νομίζω και ελπίζω έτσι να 'ναι— να απλωθεί παραπέρα και να αλώσει ή να αλλοιώσει την ουσία, τον στόχο και τον πυρήνα του κειμένου. Αν εξαιρέσει κανείς τη φιλολογικού ενδιαφέροντος αναφορά μου στον Γκέλετ Μπέργκες και, ειδικότερα, στο έργο του «ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΑΝΟΗΣΙΩΝ του Μπέργκες», η οποία και αυτή σαν αφορμή χρησιμοποιήθηκε και έγινε για να δοθεί μια δροσερή κι ανάλαφρη πινελιά στην παρουσίαση του μαύρου κι άραχλου τοπίου που έχει διαμορφωθεί για τους εργαζόμενους από το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, ασφαλώς και δεν έχουμε να κάνουμε π.χ. με ανόητους κοινοτικούς επιτρόπους σαν τον Μπαρνιέ ή με ανόητους Καμίνηδες ή με ανόητους Βενιζέλους ή με ανόητους εισαγγελείς Πρωτοδικών (για να αναφερθώ στα παραδείγματα "ανοησίας" που παράθεσα στο προηγούμενο σημείωμά μου). Ασφαλώς όλοι αυτοί καθόλου ανόητοι δεν είναι· συνειδητοί υπηρέτες του συστήματος είναι, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε να μη νιάζονται πια και όταν αμολάνε με κυνικότητα και θρασύτητα περισσή τις πιο απίθανες μπούρδες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ο λόγος τους από καιρό έχει γίνει ρηχός, κενός και πολλές φορές κυριολεκτικά ανόητος έως γελοίος —Μανδραβέλειος με μια λέξη. Ο όρος «ανοησία» χρησιμοποιείται ειρωνικά επομένως, αλλά καλό είναι να μη μας διαφεύγει όταν γελάμε με κάποιον Μανδραβέλη, ότι ο χαρακτηρισμός «ανόητος» (ή «Πάσχων») ταιριάζει μ' αυτό το γέλιο μας, το εκδικητικό και λυτρωτικό συνάμα, αλλά όσο ο κάθε Μανδραβέλης (δεν είναι όνομα, είναι ιδέα) δεν είναι γελωτοποιός αλλά υπερασπιστής του αστικού κράτους άλλο τόσο και η ανοησία δεν είναι το ουσιώδες χαρακτηριστικό του.

Περί ευτελείας ο λόγος

Η ιδιότυπη διαστροφή μου να αυτομαστιγώνομαι μία φορά (μόνο, πάλι καλά) την εβδομάδα με το κυριακάτικο φύλλο της Αλαφουζιάδας, της "σοβαρής" (μη χέ…) «Καθημερινής», αυτή τη φορά ικανοποιήθηκε όχι με τους «συνήθεις ύποπτους» Π. Μανδραβέλη (τον Πάσχοντα), Τ. Τέλλογλου (το λαγωνικό με την επιλεκτική όσφρηση), Στέφ. Κασιμάτη (αυτόν που πετάγεται στον ύπνο του από την «ντουντούκα του Σάββα του Τσιμπόγλου») κ.λπ., αλλά —οποία εύνοια τύχης!— με τον ανώτατο άρχοντα της χώρας, τον ίδιο τον εξοχότατο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η δήλωσή του, βαρύτητας ανάλογης με το αξίωμά του, με συγκλόνισε: Δεν θέλει, λέει, να γίνει πρόεδρος της δραχμής! Προφανώς θέλει να παραμείνει της πεντάρας. Δικαίωμά του!

Αχ, καλοί μου, είναι ανάγκη να σας αφήσω! Και πάνω που ήμουνα έτοιμος να σχολιάσω και τα παρακάτω, περί «πλάτης για να ορθοποδήσει η οικονομία», του κυρ Παπούλια… Κάποιος, κάποια μάλλον, μου χτυπά επίμονα την πόρτα (με πήρε χαμπάρι φαίνεται). Καταλαβαίνω μάλιστα ότι την χτυπά «με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης της απέναντι στη χώρα». Το δίχως άλλο είναι η Ελένη Ράικου! (Φτου γαμώτο! Κι ότι γλύτωσα από την Αργυρώ Χουδετσανάκη!)