Ν' αρχίσω με μια δήλωσή μου μετάνοιας. Ε, ναι! Έκανα την αυτοκριτική μου (το κατέχουμε το άθλημα αυτό εμείς τα κομμούνια), αναγνώρισα το αφελές λάθος μου και ανένηψα! Σας τ' ορκίζομαι λοιπόν πως είμαι αποφασισμένος πλέον να δαμάσω αυτό το, ομολογημένο και από αυτό εδώ το βήμα, "βίτσιο" μου ν' αγοράζω κάθε Κυριακή τη φυλλάδα του Αλαφούζου, τη δήθεν σοβαρή «Καθημερινή»! Ναι! Στο εξής δεν θα φοβάμαι την ερώτηση (κυρίως από τον εαυτό μου): Αποτάσσεσαι τη «Καθημερινή»; Έχω έτοιμη τη σθεναρή απάντηση: Αποτάσσομαι! (Και στον αόριστο επίσης, εξίσου άνετα: —Απετάξω τη «Καθημερινή»; —Απεταξάμην! Έφτυσα και τρις: φτου, φτου, φτου! Αμέ;) Βέβαια, συναισθανόμενος τον κίνδυνο να πάρουν θάρρος κάποιοι καιροφυλακτούντες κακοπροαίρετοι και ν' αρχίσουν να ψέλνουν τα γνωστά τροπάρια της λαθολογίας και να φτάσουν —ποιος ξέρει;— έως τα Δεκεμβριανά, τη Βάρκιζα κι ακόμη πιο πέρα (πίσω), σπεύδω να προσθέσω ότι ακριβώς δεν επρόκειτο για λάθος ούτε για βίτσιο (γι' αυτό παραπάνω τη λέξη την έβαλα μέσα σε σαρκαστικά εισαγωγικά: "βίτσιο"). Ήταν μια συνειδητή πράξη μου, που είχε την αιτιολόγησή της· άρα όχι λάθος. Ήταν μια καταναγκαστική εργασία, ναι· αλλά όχι βίτσιο. Πράγματι, εξετάζοντας το τοπίο στον Τύπο τουλάχιστον τα τελευταία 20-30 χρόνια, η «Καθημερινή» κατείχε και εξακολουθεί να κατέχει μια ιδιαίτερη θέση, όπως εξάλλου συμβαίνει και με άλλες εφημερίδες, ίσως και με όλες, αλλά οπωσδήποτε καθεμιά τους πετυχαίνει σε διαφορετικό βαθμό την όποια διάκρισή της. Ας πούμε, η «Ελευθεροτυπία» διακρίνεται ιδιαιτέρως για το μείγμα αντικομμουνισμού και ψευδοπροοδευτισμού που πλασάρει. Η «Αυριανή»… (Ε, καλά! Είπαμε να μιλήσουμε για εφημερίδες!) Η «Καθημερινή», αν είχε την ευθύτητα του «Ριζοσπάστη», θα έπρεπε να ανέφερε στην προμετωπίδα της πως είναι «όργανο της πλουτοκρατίας». Παλαιότερα, στην εξεταζόμενη περίοδο πάντα, διαβάζοντας την «Κ», έβλεπες σ' αυτήν, με πολύ μεγαλύτερη σαφήνεια απ' ό,τι διαβάζοντας κάποια άλλη αστική εφημερίδα, ποια ήταν τα σχέδια και οι επιδιώξεις της άρχουσας τάξης των αστών. Το «Βήμα», κατά τη γνώμη μου, ακολουθούσε κατά πόδας ή, ίσως, κατά περιόδους υπερτερούσε στα σημεία. Ωστόσο η «Κ» κατάφερνε να είναι η πιο αποστασιοποιημένη από τα κόμματα, η πιο απαλλαγμένη από κομματικές προτιμήσεις αστική εφημερίδα, ακριβώς επειδή ήταν (και είναι) ο πλέον γνήσιος εκφραστής των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας, επειδή ήταν (και είναι) προσηλωμένη στην εξυπηρέτηση αυτών των συμφερόντων. Οι κομματικές συμπάθειες, αλλά και τα ιδιαίτερα συμφέροντα ή πολιτικές προτιμήσεις των ιδιοκτητών των αστικών εφημερίδων, αποτυπώνονται ασφαλώς στον τρόπο παρουσίασης και σχολιασμού των γεγονότων. Αυτό παλαιότερα δεν επέτρεπε πάντα να διακρίνεται εύκολα και με σαφήνεια στις εφημερίδες αυτές ο κεντρικός στόχος της στρατηγικής της πλουτοκρατίας. Η «Κ» ωστόσο, λόγω ακριβώς της προαναφερθείσας στάσης της, είχε συγκριτικό πλεονέκτημα εν προκειμένω. Αναφέρομαι σε παρελθόντα χρόνο, όπως θα προσέξατε, διότι σήμερα μάλλον είναι εντελώς δευτερεύουσες, ανούσιες και πολλές φορές δυσδιάκριτες οι διαφορές μεταξύ των αστικών κομμάτων. Η συμμετοχή τους ή η στήριξή τους στη σημερινή κυβέρνηση του Παπαδήμιου, η σύμπηξη του «μαύρου μετώπου», το επιβεβαιώνουν. Τούτο αντανακλάται και στην αρθρογραφία των εφημερίδων. Επομένως, αν παλαιότερα ήταν σε κάποιο βαθμό αναγκαίο να ανατρέξει κανείς στην «Κ» για να δει προς τα πού θέλει να οδηγήσει τα πράγματα η ολιγαρχία του τόπου, σήμερα που η άρχουσα τάξη έχει ξεσαλώσει και σαρώνει τη μία μετά την άλλη τις κατακτήσεις αιώνων του εργατικού κινήματος, σήμερα που οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύφτηκε ο ρόλος των αστικών κομμάτων, σήμερα που ξεχειλίζει η θρασύτητα, ο κυνισμός και η έκπτωση αξιών στην εκφορά του πολιτικού λόγου των αστών, σήμερα πια είναι φόρα παρτίδα τα σχέδια και οι επιδιώξεις της πλουτοκρατίας. Άρα σήμερα έχει εκ των πραγμάτων ακυρωθεί το όποιο πλεονέκτημα της «Κ» να αποτελεί τον αυθεντικό ή αποκαλυπτικό εκφραστή της πλουτοκρατίας. Αυτό που της έχει απομείνει ως τίτλος διακριτικός είναι τα σαχλεπίσαχλα άρθρα κάποιων Μανδραβέλληδων και Τέλλογλου (πληθυντικός είναι κι αυτό!). Δεν θα μου λείψουν βέβαια, αν σταματήσω να την αγοράζω! Θα μου λείψει όμως —αξίζει να το πω αυτό— ο εξαίρετος Παντελής Μπουκάλας. Για χάρη του, θα δέχεται κάποιες επισκέψεις μου ο ιστότοπος της «Κ». Ας είναι…
