Αγγέλα - Μέρος 2ο

Εισαγωγή: Έγραψα σ' ένα κείμενο ό,τι θεώρησα σπουδαίο και αξιόλογο να αποτυπώσω, όπως μπόρεσα, στο χαρτί από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν στην πρώτη, πριν από λίγες μέρες, επαφή μου με το έργο «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου, εξ αφορμής της επιλογής του έργου αυτού από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Λόγω της έκτασής του, το κείμενο δημοσιεύεται σε δύο δόσεις. Χτες δημοσιεύτηκε το 1ο μέρος (ακολουθήστε τον σύνδεσμο: http://l-d-papadeas.blogspot.gr/2016/01/1.html). Αισθάνομαι, όπως έγραψα και χτες, ότι ανακάλυψα ένα διαμαντάκι, που αγνοούσα την ύπαρξή του, γι’ αυτό θέλω ό,τι αποτύπωσα στο χαρτί να το ανεβάσω στην μπλογκόσφαιρα και να το μοιραστώ μαζί σας. Καλή ανάγνωση!

Θέατρο

Γιώργου Σεβαστίκογλου:   Αγγέλα

Κοινωνικό δράμα σε 7 εικόνες

Γράφει ο Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας

Μέρος 2ο (τελευταίο)

Το έργο τελειώνει χωρίς η Αγγέλα να πάρει απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημά της αν θα ζήσει ο Λάμπρος της ή όχι. Η ίδια εκφράζει την επιθυμία της λέγοντας, ουρλιάζοντας: —Θα ζήσει! Ωστόσο ο γιατρός (αυτός που θα μπορούσε να γνωρίζει) δεν τη διαβεβαιώνει γι’ αυτό. Η αγωνία παραμένει… Επειδή όμως, όπως ήδη είπαμε, το έργο δεν προορίζεται να ιδωθεί επίπεδα αλλά σε επίπεδα, νά ποια η ανάγνωσή του σε άλλο επίπεδο: Η «Αγγέλα» (το έργο) είναι η Ελλάδα. Η υπηρέτρια Αγγέλα είναι ο λαϊκός άνθρωπος που μισεί το σύστημα εξουσίας (τον Στράτο), λατρεύει τον λαό (τον Λάμπρο) που αντιστέκεται και μάχεται το σύστημα εξουσίας, χωρίς όμως η ίδια να διαθέτει το ανάστημα να σταθεί ανυπότακτος πολέμιος του συστήματος, όπως στέκεται ο Λάμπρος της (συμβολικό το όνομα! - ο Λάμπρος συμβολίζει την ελπίδα της Ελλάδας)· η Αγγέλα (επίσης συμβολικό το όνομα!) ελίσσεται, συμβιβάζεται, αναδιπλώνεται, δεν φτάνει στα άκρα, μέχρι δηλαδή να θυσιάσει την προσωπική της ευτυχία για χάρη του αγώνα. Η Αγγέλα ωστόσο αγωνιά για την τύχη του λαού που αντιστέκεται, και αναρωτιέται αν θ’ ανθίσει το όνειρο, αν θα ζήσει η Ελλάδα των ανθρώπων του λαού. Ποιος όμως να της απαντήσει, και τι;

Φυσικά, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, αφού μεταφέρει επί σκηνής μια σύγχρονη αστική ιστορία, που βέβαια παραπέμπει ευθέως στη σύγχρονη των χρόνων που γράφτηκε το έργο Ιστορία της πατρίδας μας, αν είχε αποτολμήσει να δώσει απάντηση, θα είχε κυριολεκτικά αποτολμήσει να προφητέψει την εξέλιξη της Ιστορίας. Όχι πως ως λογοτέχνης δεν δικαιούταν να το πράξει. Απλώς δεν το επέλεξε. Ή, μάλλον, προσφυώς δεν το επέλεξε. Και η Ιστορία η ίδια δικαίωσε την επιλογή του αυτή, ενώ, από την άλλη, αυτή η σοφή επιλογή ήρθε να προστεθεί στις υπόλοιπες αρετές του κειμένου και να συνηγορήσει και αυτή στην ανάδειξη της διαχρονικότητας του έργου, ως έργου κλασικού της νεοελληνικής δραματουργίας.

Αγγέλα - Μέρος 1ο

Εισαγωγή: Το κείμενο που ακολουθεί είναι ό,τι θεώρησα σπουδαίο και αξιόλογο να αποτυπώσω, όπως μπόρεσα, στο χαρτί από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν στην πρώτη, πριν από λίγες μέρες, επαφή μου με το έργο «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου, εξ αφορμής της επιλογής του έργου αυτού από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Πειραιά «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Αισθάνομαι ότι ανακάλυψα ένα διαμαντάκι, που αγνοούσα την ύπαρξή του, γι’ αυτό θέλω ό,τι αποτύπωσα στο χαρτί να το ανεβάσω στην μπλογκόσφαιρα και να το μοιραστώ μαζί σας. Λόγω της έκτασής του, θ’ ανέβει σε δύο δόσεις. Καλή ανάγνωση!

Θέατρο

Γιώργου Σεβαστίκογλου:   Αγγέλα

Κοινωνικό δράμα σε 7 εικόνες

Γράφει ο Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας

Μέρος 1ο

Το έργο «Αγγέλα» γράφτηκε από τον Γιώργο Σεβαστίκογλου στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1957 και πρωτοπαίχτηκε τον επόμενο χρόνο στο θέατρο Βαχτάνγκοφ της πόλης. Ο συγγραφέας, στερημένος την ελληνική ιθαγένεια και διωκόμενος από το ελληνικό κράτος της μετεμφυλιακής μισαλλοδοξίας για την ιδεολογία του, τη συμμετοχή και τη δράση του στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο, είχε καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση, όπου έζησε αυτοεξόριστος από το 1949 έως το 1965. (Εδώ, στο αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» για τα 90 χρόνια από τη γέννηση του Γιώργου Σεβαστίκογλου, μπορείτε να δείτε αρκετά βιογραφικά στοιχεία γι’ αυτόν τον εξαίρετο σκηνοθέτη, συγγραφέα, μεταφραστή, διανοούμενο, αγωνιστή). Αργότερα η «Αγγέλα» παίχτηκε και σε άλλα θέατρα στη Σοβιετική Ένωση, την Τσεχοσλοβακία και τη Βουλγαρία. Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1964-65 από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν.

Ψόφησε το κάθαρμα και μας πήρε (ξανά) η μπόχα του Τέλλογλου

Ψόφησε το κάθαρμα, ο (και) δολοφόνος Ντερτιλής, και ποιοι έκλαψαν για δαύτον; Ε, όπως είναι φυσικό και επόμενο, οι όμοιοί του κι οι θαυμαστές του, με πρώτα τα χρυσάβγουλα… Από κοντά και το γνωστό και μη εξαιρετέο σκουπίδι της αθλιότητας της δημοσιογραφίας, ο πολύς κύριος Τάσος Τέλλογλου, από τις στήλες της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης (και εξακολουθητικώς περιπιπτούσης, ου μην αλλά και μη μετανοούσης…) «Καθημερινής», της προβαλλόμενης και ως ναυαρχίδας —μη χέ…— του αστικού Τύπου.

Οι φίλοι αναγνώστες μου γνωρίζουν ότι έχω παλιούς προσωπικούς λογαριασμούς μ' αυτή την ελεεινή φυλλάδα και με τον εξίσου ελεεινό τρόφιμό της, όπως μαρτυρούν οι παρακάτω αναρτήσεις μου· λογαριασμούς ανοικτούς ακόμη, όσο η «ναυαρχίδα» και ο μούτσος της, αν μη τι άλλο, δεν πληροφορούν το αναγνωστικό τους κοινό τι απέγινε με την… «πολύκροτη δίκη»(sic) και δεν απαντούν στην επιστολή μου!
1. Δηλητηριώδες Δήγμα Δημοσιογραφίας (Τα 3 Δ) και
2. Το παρασκήνιο ενός δημοσιεύματος με… μπόχα Τέλλογλου

Άλλες σχετικές επίσης αναρτήσεις μου:
1. Η επόμενη μέρα
2. Αναρτώ εις το μπλόγκι όταν ο Τάσος δεν είναι εδώ
3. Η δίκη των επτά επί Θήβας
4. Για την πολύκροτη δίκη
Όρεξη να 'χετε να διαβάζετε…

Ένας Μανδραβέλης για… άσυλο!

Ένας… Πάσχων Μανδραβέλης ξαναβρέθηκε μπροστά μου. Ευθύνεται κάπως γι' αυτό ο ερυθρός Μπογιό (Νίκος Μπογιόπουλος κατά κόσμον), ο οποίος στον σημερινό «Ριζοσπάστη», στη δημοφιλή (αλήθεια, θα μπορούσε να ειπωθεί «ευανάγνωστη» κατά το «ευπώλητος»; —αστείο θα 'ταν!) σελίδα του «Ημεροδρόμος», υπό τον τίτλο «Η… "ασυλία" του ΚΚΕ και τα "άσυλα" του αντικομμουνισμού» σχολιάζει χτεσινό άρθρο της «Καθημερινής» («διασκεδαστικό κείμενο» το αποκαλεί)· αλλά πιο πολύ φταίει η δική μου διαστροφή να ψάξω να το βρω αυτό το κείμενο. Καλά να πάθω· έπεσα έτσι πάνω στον εθνικό μας διαφωτιστή, τον Πάσχοντα (αιωνίως) Μανδραβέλη, και βέβαια καθόλου δεν… διασκέδασα! Α, ρε Μπογιό, είπα, πού μ' έριξες! Τίτλος του βαθυστόχαστου άρθρου του Πάσχοντος: «Καλόμαθε η Αριστερά στην ασυλία»! (Και η γριά στα σύκα…). Πάσχων και Πασχίζων συνάμα αποδεικνύεται ο διανοούμενός μας. Πασχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην κυρίαρχη τάξη των πλουτοκρατών. Πασχίζει να βάλει κι αυτός το χεράκι του στην κατεδάφιση των δικαιωμάτων μας, στη φίμωσή μας, στη σφυρηλάτηση των δεσμών μας, στον θρίαμβο της αντίδρασης.

Το άρθρο του Πάσχοντος, όπως από τον τίτλο του αντιλαμβάνεσθε, ισχυρίζεται ότι από τη μεταπολίτευση έως σήμερα το ΚΚΕ χαίρει μιας ιδιότυπης ασυλίας. Ναι, βέβαια! Οι αστοί μεγαλοβιομήχανοι, επιχειρηματίες, εφοπλιστές, αυτοί που δημιούργησαν το μετεμφυλιακό κράτος το δικό τους, αυτοί το έκαναν αυτό! Καθόλου περίεργο· Εδώ δεχόντουσαν όλοι αυτοί να τους υπαγορεύει το ΚΚΕ την πολιτική του. Δεν ξέρω κιόλας μήπως όλα αυτά τα χρόνια αναλάμβαναν να είναι αυτοί, τύποις μονάχα, στην κυβέρνηση, επειδή, από μεγαλοψυχία, δεν ήθελαν να κουράζεται το ΚΚΕ, ίσως δε και για να το προφυλάσσουν από τη φθορά της εξουσίας. Όχι, από τη διαφθορά δεν το προφύλαξαν, γιατί δεν μπόρεσαν ίσως (με κάτι «Γερμανούς», με κάτι ιρακινά πετρέλαια, το δαιμόνιο ΚΚΕ, παρ' ότι μακριά από τους κυβερνητικούς θώκους, καλά τα κατάφερε). Ο Μπογιό πάντως, γλαφυρότατος και τσεκουράτος όπως πάντα, αναρωτιέται στο άρθρο του από πού κι ως πού υπήρξε ασυλία όλα αυτά τα χρόνια για το ΚΚΕ; Ειρωνικά λοιπόν σημειώνει:

Συνέχεια με "ανοησίες"

Κάποιος που παρακολουθεί αυτό το ιστολόγιο δεν θα 'χει άδικο αν ίσως αναρωτηθεί τι κόλλημα έχω πάθει με τις ανοησίες, ώστε να τους αφιερώνω και το σημερινό, τρίτο στη σειρά, άρθρο μου. Όμως, αν δεν έχει απλώς ρίξει μια φευγαλέα ματιά στα κείμενά μου, αλλά τα έχει κάπως πιο πολύ προσέξει, δεν είναι η ανοησία που πραγματικά με απασχολεί· και θα 'ταν ανοησία εκ μέρους μου κάτι τέτοιο. Μπορεί η ανοησία να βρίσκεται στον τίτλο ή στην πρόσοψη του κειμένου, αλλά δεν της έχει επιτραπεί —νομίζω και ελπίζω έτσι να 'ναι— να απλωθεί παραπέρα και να αλώσει ή να αλλοιώσει την ουσία, τον στόχο και τον πυρήνα του κειμένου. Αν εξαιρέσει κανείς τη φιλολογικού ενδιαφέροντος αναφορά μου στον Γκέλετ Μπέργκες και, ειδικότερα, στο έργο του «ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΑΝΟΗΣΙΩΝ του Μπέργκες», η οποία και αυτή σαν αφορμή χρησιμοποιήθηκε και έγινε για να δοθεί μια δροσερή κι ανάλαφρη πινελιά στην παρουσίαση του μαύρου κι άραχλου τοπίου που έχει διαμορφωθεί για τους εργαζόμενους από το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, ασφαλώς και δεν έχουμε να κάνουμε π.χ. με ανόητους κοινοτικούς επιτρόπους σαν τον Μπαρνιέ ή με ανόητους Καμίνηδες ή με ανόητους Βενιζέλους ή με ανόητους εισαγγελείς Πρωτοδικών (για να αναφερθώ στα παραδείγματα "ανοησίας" που παράθεσα στο προηγούμενο σημείωμά μου). Ασφαλώς όλοι αυτοί καθόλου ανόητοι δεν είναι· συνειδητοί υπηρέτες του συστήματος είναι, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε να μη νιάζονται πια και όταν αμολάνε με κυνικότητα και θρασύτητα περισσή τις πιο απίθανες μπούρδες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ο λόγος τους από καιρό έχει γίνει ρηχός, κενός και πολλές φορές κυριολεκτικά ανόητος έως γελοίος —Μανδραβέλειος με μια λέξη. Ο όρος «ανοησία» χρησιμοποιείται ειρωνικά επομένως, αλλά καλό είναι να μη μας διαφεύγει όταν γελάμε με κάποιον Μανδραβέλη, ότι ο χαρακτηρισμός «ανόητος» (ή «Πάσχων») ταιριάζει μ' αυτό το γέλιο μας, το εκδικητικό και λυτρωτικό συνάμα, αλλά όσο ο κάθε Μανδραβέλης (δεν είναι όνομα, είναι ιδέα) δεν είναι γελωτοποιός αλλά υπερασπιστής του αστικού κράτους άλλο τόσο και η ανοησία δεν είναι το ουσιώδες χαρακτηριστικό του.

Η Α.Ε.[1] η Ανοησία

— — — — — — — — — — — — — — — — —

^[1] Α.Ε.: Αυτής Εξοχότης

— — — — — — — — — — — — — — — — —

Σήμερα παραμερίζω για να περάσει η Εξοχότητά της. Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω εγώ, ο μικρός κι ασήμαντος, για μια τέτοια απροσμέτρητου μεγέθους φυσιογνωμία, είναι να της παραχωρήσω ταπεινά το βήμα και να υποκλιθώ με συντριβή μπροστά της. Ανίκητη ανά τους αιώνες, η Αυτής Εξοχότης η Ανοησία έχει κατακτήσει τον σεβασμό όλων μας. Η τροπαιοθήκη της πλουσιότατη: ποιος άραγε, όσο κι αν επαίρεται για την οξύνοιά του, δεν έχει επιμετρήσει την ασημαντότητά του ενώπιόν της, όταν αφρόνως αποτόλμησε να αντιπαρατεθεί μαζί της; Υποδεχθείτε λοιπόν, αγαπητοί μου, την Αυτής Εξοχότητα την Ανοησία, που παρουσιάζεται εκθαμβωτική, σε όλο της το μεγαλείο, μπροστά σας διά γραφίδος Γκέλετ Μπέργκες (Gelett Burgess).

Τώρα —το βλέπω— μερικοί δυσανασχετείτε με τη σημερινή επιλογή μου· τόσα και τόσα γίνονται γύρω μας, θα σκέπτεστε, κι εσύ… χτενίζεσαι! Μα τι λέτε; Μικρό κι ασήμαντο πράγμα είναι η ανοησία; Εδώ κοτζάμ «Καθημερινή», η ναυαρχίδα (προσοχή, διαβάστε ολόκληρη τη λέξη παρακαλώ!) του αστικού Τύπου, η "σοβαρή", φιλοξενεί στο χτεσινό φύλλο της, στις 8 του μήνα, εκτός από τον τρισμέγιστο Μανδραβέλη, ένα περισπούδαστο άρθρο του Βασίλη Μοναστηριώτη, επίκουρου καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, στο London School of Economics and Political Science (LSE), με τίτλο Χρωματιστές ανοησίες, στο οποίο με περισσή λογική κι επιστημοσύνη (λέμε τώρα…) προσπαθεί να μας πείσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι Παπαδήμιοι θέλουν το καλό μας, και μάλιστα ότι κι αυτές οι (τάχα) «κόκκινες γραμμές» των (τάχα) διαπραγματευτών με τη "σκληρή" τρόικα είναι σκέτη ανοησία, «χρωματιστή μπούρδα». Πάρτε μια γεύση:

Θα μου πείτε, μέχρι να γίνουν όλα αυτά (σημ. ιστολόγου: αυτά που απαιτούν οι τροϊκανοί) θα περάσει χρόνος και μέχρι τότε ο κοσμάκης θα πεινάσει. Ε, ας πεινάσει. Μήπως άμα χρεοκοπήσουμε θα γεμίσει ως διά μαγείας η κοιλιά του νηστικού; Ας πεινάσει λοιπόν ο νηστικός, αρκεί να ξέρει ότι κάτι αλλάζει, ότι κάτι γίνεται. Ας δείξουμε στην τρόικα ότι προσπαθούμε, ότι μπορούμε, ότι θέλουμε, και ας πάμε στη συνέχεια να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους και ηπιότερα μέτρα.
…
Ας αφήσουμε λοιπόν τις κόκκινες γραμμές και τις χρωματιστές μπούρδες και ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να φτιάξουμε τη χώρα από την αρχή και να τη φέρουμε στη θέση που νομίζουμε πως της αξίζει. Αν μπορούμε. Αν της αξίζει.

Δηλητηριώδες Δήγμα Δημοσιογραφίας (Τα 3 Δ)

Ν' αρχίσω με μια δήλωσή μου μετάνοιας. Ε, ναι! Έκανα την αυτοκριτική μου (το κατέχουμε το άθλημα αυτό εμείς τα κομμούνια), αναγνώρισα το αφελές λάθος μου και ανένηψα! Σας τ' ορκίζομαι λοιπόν πως είμαι αποφασισμένος πλέον να δαμάσω αυτό το, ομολογημένο και από αυτό εδώ το βήμα, "βίτσιο" μου ν' αγοράζω κάθε Κυριακή τη φυλλάδα του Αλαφούζου, τη δήθεν σοβαρή «Καθημερινή»! Ναι! Στο εξής δεν θα φοβάμαι την ερώτηση (κυρίως από τον εαυτό μου): Αποτάσσεσαι τη «Καθημερινή»; Έχω έτοιμη τη σθεναρή απάντηση: Αποτάσσομαι! (Και στον αόριστο επίσης, εξίσου άνετα: —Απετάξω τη «Καθημερινή»; —Απεταξάμην! Έφτυσα και τρις: φτου, φτου, φτου! Αμέ;) Βέβαια, συναισθανόμενος τον κίνδυνο να πάρουν θάρρος κάποιοι καιροφυλακτούντες κακοπροαίρετοι και ν' αρχίσουν να ψέλνουν τα γνωστά τροπάρια της λαθολογίας και να φτάσουν —ποιος ξέρει;— έως τα Δεκεμβριανά, τη Βάρκιζα κι ακόμη πιο πέρα (πίσω), σπεύδω να προσθέσω ότι ακριβώς δεν επρόκειτο για λάθος ούτε για βίτσιο (γι' αυτό παραπάνω τη λέξη την έβαλα μέσα σε σαρκαστικά εισαγωγικά: "βίτσιο"). Ήταν μια συνειδητή πράξη μου, που είχε την αιτιολόγησή της· άρα όχι λάθος. Ήταν μια καταναγκαστική εργασία, ναι· αλλά όχι βίτσιο. Πράγματι, εξετάζοντας το τοπίο στον Τύπο τουλάχιστον τα τελευταία 20-30 χρόνια, η «Καθημερινή» κατείχε και εξακολουθεί να κατέχει μια ιδιαίτερη θέση, όπως εξάλλου συμβαίνει και με άλλες εφημερίδες, ίσως και με όλες, αλλά οπωσδήποτε καθεμιά τους πετυχαίνει σε διαφορετικό βαθμό την όποια διάκρισή της. Ας πούμε, η «Ελευθεροτυπία» διακρίνεται ιδιαιτέρως για το μείγμα αντικομμουνισμού και ψευδοπροοδευτισμού που πλασάρει. Η «Αυριανή»… (Ε, καλά! Είπαμε να μιλήσουμε για εφημερίδες!) Η «Καθημερινή», αν είχε την ευθύτητα του «Ριζοσπάστη», θα έπρεπε να ανέφερε στην προμετωπίδα της πως είναι «όργανο της πλουτοκρατίας». Παλαιότερα, στην εξεταζόμενη περίοδο πάντα, διαβάζοντας την «Κ», έβλεπες σ' αυτήν, με πολύ μεγαλύτερη σαφήνεια απ' ό,τι διαβάζοντας κάποια άλλη αστική εφημερίδα, ποια ήταν τα σχέδια και οι επιδιώξεις της άρχουσας τάξης των αστών. Το «Βήμα», κατά τη γνώμη μου, ακολουθούσε κατά πόδας ή, ίσως, κατά περιόδους υπερτερούσε στα σημεία. Ωστόσο η «Κ» κατάφερνε να είναι η πιο αποστασιοποιημένη από τα κόμματα, η πιο απαλλαγμένη από κομματικές προτιμήσεις αστική εφημερίδα, ακριβώς επειδή ήταν (και είναι) ο πλέον γνήσιος εκφραστής των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας, επειδή ήταν (και είναι) προσηλωμένη στην εξυπηρέτηση αυτών των συμφερόντων. Οι κομματικές συμπάθειες, αλλά και τα ιδιαίτερα συμφέροντα ή πολιτικές προτιμήσεις των ιδιοκτητών των αστικών εφημερίδων, αποτυπώνονται ασφαλώς στον τρόπο παρουσίασης και σχολιασμού των γεγονότων. Αυτό παλαιότερα δεν επέτρεπε πάντα να διακρίνεται εύκολα και με σαφήνεια στις εφημερίδες αυτές ο κεντρικός στόχος της στρατηγικής της πλουτοκρατίας. Η «Κ» ωστόσο, λόγω ακριβώς της προαναφερθείσας στάσης της, είχε συγκριτικό πλεονέκτημα εν προκειμένω. Αναφέρομαι σε παρελθόντα χρόνο, όπως θα προσέξατε, διότι σήμερα μάλλον είναι εντελώς δευτερεύουσες, ανούσιες και πολλές φορές δυσδιάκριτες οι διαφορές μεταξύ των αστικών κομμάτων. Η συμμετοχή τους ή η στήριξή τους στη σημερινή κυβέρνηση του Παπαδήμιου, η σύμπηξη του «μαύρου μετώπου», το επιβεβαιώνουν. Τούτο αντανακλάται και στην αρθρογραφία των εφημερίδων. Επομένως, αν παλαιότερα ήταν σε κάποιο βαθμό αναγκαίο να ανατρέξει κανείς στην «Κ» για να δει προς τα πού θέλει να οδηγήσει τα πράγματα η ολιγαρχία του τόπου, σήμερα που η άρχουσα τάξη έχει ξεσαλώσει και σαρώνει τη μία μετά την άλλη τις κατακτήσεις αιώνων του εργατικού κινήματος, σήμερα που οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύφτηκε ο ρόλος των αστικών κομμάτων, σήμερα που ξεχειλίζει η θρασύτητα, ο κυνισμός και η έκπτωση αξιών στην εκφορά του πολιτικού λόγου των αστών, σήμερα πια είναι φόρα παρτίδα τα σχέδια και οι επιδιώξεις της πλουτοκρατίας. Άρα σήμερα έχει εκ των πραγμάτων ακυρωθεί το όποιο πλεονέκτημα της «Κ» να αποτελεί τον αυθεντικό ή αποκαλυπτικό εκφραστή της πλουτοκρατίας. Αυτό που της έχει απομείνει ως τίτλος διακριτικός είναι τα σαχλεπίσαχλα άρθρα κάποιων Μανδραβέλληδων και Τέλλογλου (πληθυντικός είναι κι αυτό!). Δεν θα μου λείψουν βέβαια, αν σταματήσω να την αγοράζω! Θα μου λείψει όμως —αξίζει να το πω αυτό— ο εξαίρετος Παντελής Μπουκάλας. Για χάρη του, θα δέχεται κάποιες επισκέψεις μου ο ιστότοπος της «Κ». Ας είναι…

Περί ευτελείας ο λόγος

Η ιδιότυπη διαστροφή μου να αυτομαστιγώνομαι μία φορά (μόνο, πάλι καλά) την εβδομάδα με το κυριακάτικο φύλλο της Αλαφουζιάδας, της "σοβαρής" (μη χέ…) «Καθημερινής», αυτή τη φορά ικανοποιήθηκε όχι με τους «συνήθεις ύποπτους» Π. Μανδραβέλη (τον Πάσχοντα), Τ. Τέλλογλου (το λαγωνικό με την επιλεκτική όσφρηση), Στέφ. Κασιμάτη (αυτόν που πετάγεται στον ύπνο του από την «ντουντούκα του Σάββα του Τσιμπόγλου») κ.λπ., αλλά —οποία εύνοια τύχης!— με τον ανώτατο άρχοντα της χώρας, τον ίδιο τον εξοχότατο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η δήλωσή του, βαρύτητας ανάλογης με το αξίωμά του, με συγκλόνισε: Δεν θέλει, λέει, να γίνει πρόεδρος της δραχμής! Προφανώς θέλει να παραμείνει της πεντάρας. Δικαίωμά του!

Αχ, καλοί μου, είναι ανάγκη να σας αφήσω! Και πάνω που ήμουνα έτοιμος να σχολιάσω και τα παρακάτω, περί «πλάτης για να ορθοποδήσει η οικονομία», του κυρ Παπούλια… Κάποιος, κάποια μάλλον, μου χτυπά επίμονα την πόρτα (με πήρε χαμπάρι φαίνεται). Καταλαβαίνω μάλιστα ότι την χτυπά «με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης της απέναντι στη χώρα». Το δίχως άλλο είναι η Ελένη Ράικου! (Φτου γαμώτο! Κι ότι γλύτωσα από την Αργυρώ Χουδετσανάκη!)

Το παρασκήνιο ενός δημοσιεύματος με… μπόχα Τέλλογλου

Ας ξεκαθαρίσω προεισαγωγικά ότι κανένα παρασκήνιο δεν πρόκειται να φέρω στο φως. Τέτοιες ντετεκτιβίστικες δουλειές προτιμώ να μένουν στα χέρια άξιων εραστών του αθλήματος, όπως είναι, για παράδειγμα, ο αξιοσέβαστος κύριος Τάσος Τέλλογλου, λαγωνικό εκλεκτής ράτσας. Ο τίτλος της ιστογραφής μου απλώς παραφράζει έναν άλλο τίτλο: «Το παρασκήνιο μιας δίκης με… άρωμα ΕΣΥ», τον οποίο είχε ένα εξαιρετικό δημοσίευμα της Αλαφουζιάδας —της "σοβαρής" «Καθημερινής» ντε!— στις 14/11/2010, δηλαδή πριν από περίπου ένα χρόνο, με την υπογραφή του παμμέγιστου Τάσου Τέλλογλου· ναι, αυτού του λαμπρού δημοσιογράφου και απηνούς διώκτη όποιου τυχόν υποπέσει στην οξυδερκή αντίληψη του ανδρός ότι αποτόλμησε να γευτεί, προς ίδιον όφελος, τους αμαρτωλούς καρπούς μιας προβαλλόμενης ως ενδημούσας και πανταχού παρούσας διαφθοράς του δημόσιου βίου μας· μιας βολικής βέβαια από πολλές απόψεις εικόνας της διαφθοράς, ικανής να καταλάβει ολοκληρωτικά και να αλώσει τον νου και τη σκέψη πολλών λάτρεων της σκανδαλοθηρίας και να τους αποκοιμίσει (ακόμη περισσότερο), ικανής συνάμα να εκτοπίσει την κριτική σκέψη περί του τι φταίει, ποιος γεννάει, υποθάλπει ή περιθάλπει τη διαφθορά, και να εξοβελίσει εντέλει ενοχλητικές για το σύστημα διαπιστώσεις.

Αναρτώ εις το μπλόγκι όταν ο Τάσος δεν είναι εδώ

«Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ» λέει το παιδικό παιχνίδι που έπαιζε η γενιά μου στα παιδιάτικά της. Σήμερα δεν ξέρω κατά πόσο τα παιδιά παίζουν τέτοια παιχνίδια ή γκαβώνουν μπροστά σε κάποια οθόνη· τηλεόρασης, υπολογιστή ή παιχνιδομηχανής. Οπότε κάτι σαν «Σεργιανώ στο τουΐτερ όταν οι γέροι δεν είναι εδώ. Γέροι, γέροι, είστε εδώ;» μάλλον πιο ταιριαστό θα ήταν. Πού να βρεθεί το δάσος και πού να βρεθούν οι λύκοι, εξάλλου. Ως κι αυτή η Κοκκινοσκουφίτσα, γιαγιά πλέον, εδώ κάπου στο ιντερνέτι τριγυρνάει και μέσα σε ιστοτόπους μπαίνει και αναζητάει καλούδια για το καλαθάκι της. Συχνά περνάει κι από εδώ —καλοσύνη της.

Τώρα, ο τίτλος παραφράζει το παιδικό παιχνιδάκι, αλλά μάλλον εκεί εξαντλείται η σχέση του μ' αυτό. Μην ψάχνετε να βρείτε κάποια άλλη αντιστοιχία. Τον Τάσο, αν φέρνει σε κάποιο είδος του ζωικού βασιλείου, εγώ δεν θα τον έλεγα λύκο, σεβόμενος τον αγαπημένο μας "κακό" λύκο των παραμυθιών, αλλά και το όμορφο ζώο της πραγματικής ζωής που τόσο το έχει κυνηγήσει η ασύμμετρη απειλή των "ανθρώπων", ώστε να το εξαφανίσει από πολλά μέρη της πατρίδας μας. Θα διάλεγα για να χαρακτηρίσω τον Τάσο κάνα ασπόνδυλο καλύτερα… Εξάλλου, σιγά μην τον φοβόμαστε! Τότε, τι θέλω να πω με τον τίτλο; Ειρωνεύομαι, απλώς ειρωνεύομαι! Ε, αυτή είναι η εκδίκησή μου προς την αφεντιά του. Ο κυρ Τάσος, βλέπετε, ακαταπόνητος μαχητής της διαφθοράς, της ρεμούλας και της λαμογιάς, φιγουράρει μεταξύ των διακεκριμένων εθνικών μας τιμητών (έχουμε αποκτήσει μπόλικους τέτοιους εσχάτως, κορδωτούς, που φαίνεται να 'χουν πιστέψει ότι είναι κάτι ανάλογο των πάλαι ποτέ «δασκάλων του γένους»). Αλλά, πολυάσχολος καθώς είναι, δεν καταφέρνει μερικές φορές να σας κρατάει ενήμερους, αγαπητοί μου, για τα τεκταινόμενα στον καταχθόνιο κόσμο της διαφθοράς. Τι να πρωτοπρολάβει κι αυτός! Γι' αυτό πρέπει όλοι μας, όσο μπορούμε, να τον συντρέχουμε, να τον βοηθάμε στο θεάρεστο έργο του. Να καλύπτουμε τα κενά που άθελά του αφήνει. Αυτό ακριβώς λέει ο τίτλος της ιστογραφής: αναρτώ στο ιστολόγιο νέα για «πολύκροτες δίκες» όταν ο Τάσος δεν ("προλαβαίνει" να) το κάνει. Όπου το «Τάσος», βέβαια, είναι αρκετό, νομίζω· όλοι καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να είναι άλλος από τον μοναδικό, τον δαιμόνιο, τον sui generis Τάσο Τέλλογλου.

Η δίκη των επτά επί Θήβας

Την 1η του μήνα, στην ανάρτηση Μάρτιαι Ειδοί είδε το φως της δημοσιότητας το πρώτο μέρος του έπους «Η πολύκροτη δίκη», σε στίχους του ιστολόγου, και προαναγγέλθηκε ότι θα συνεχιζόταν. Σήμερα, γιορτάζοντας την αίσια έκβαση της δίκης των «επτά επί Θήβας» (επτά ήσαν οι κατηγορούμενοι για εγκλήματα που διέπραξαν στη Θήβα), σας παρουσιάζω σε παγκόσμια πρώτη το υπόλοιπο του μεγαλειώδους έπους, συγκεκριμένα το δεύτερο μέρος του, γραμμένο στον ίδιο ρυθμό με το πρώτο, και το τρίτο και τελευταίο μέρος, που είναι παράφραση του γνωστού ποιήματος του Κ. Καρυωτάκη «Ο Μιχαλιός». Μάλιστα, για να μην ψάχνετε το πρώτο μέρος, το επαναλαμβάνω εδώ, ώστε να απολαύσετε ολόκληρο το αριστούργημα. (Εκτός από κακουργήματα διαπράττω και αριστουργήματα! Φυλαχθείτε!)

Για την πολύκροτη δίκη

ΠΡΟΣΟΧΗ! Η ιστογραφή της σημερινής ημέρας δεν είναι αυτή! Είναι η αμέσως προηγούμενη, που αναρτήθηκε στις 6:00!

Οι δικαστές ήσαν δίκαιοι. Αθώωσαν τους… επτά επί Θήβας με ομόφωνη απόφασή τους, ύστερα και από απαλλακτική πρόταση του εισαγγελέα. Δυστυχώς δεν ήταν αντικειμενικά δυνατόν να αθωώσουν και τη Δικαιοσύνη. Περισσότερα από μένα τις επόμενες ημέρες. Στο μεταξύ, βέβαια, μπορείτε να πληροφορηθείτε τις λεπτομέρειες της δίκης από τον εξαίρετο δημοσιογράφο Τάσο Τέλλογλου της έγκριτης «Καθημερινής». Θα επιγράφεται το σχετικό άρθρο κάπως έτσι: «Η πολύκροτη δίκη με… άρωμα ΕΣΥ». Κάπως έτσι, το δίχως άλλο!

Παθών συνέχεια

Η ιστογραφή μου αυτή αποτελεί κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της προηγούμενης Ο Πάσχων Μανδραβέλης. Αλλά, πριν μου φύγετε τρέχοντας, και με το δίκιο σας βέβαια ενόψει πιθανής νέας Μανδραβελιάδας εκτάσεως σεντονίου, σπεύδω να σας καθησυχάσω ότι κάτι τέτοιο δεν θα το άντεχα ούτε κι εγώ. Μονάχα νά, σαν τους αθλητές που ύστερα από μια κοπιαστική προπόνηση δεν εγκαταλείπουν αμέσως τον στίβο, αλλά ακολουθούν τη λεγόμενη «αποθεραπεία», δηλαδή σειρά ελαφρών ασκήσεων για τη χαλάρωση των μυών, έτσι κι εμείς ας μην απομακρυνθούμε απότομα από τον Πάσχοντα που μας τέντωσε τα νεύρα μας στην προηγούμενη ιστογραφή, προκειμένου με ελαφρά γυμνάσματα, και μάλιστα… εις βάρος του, να βγάλουμε το άχτι μας, να αποφορτιστούμε και να χαλαρώσουμε.

Ο Πάσχων Μανδραβέλης

Καλά, εντάξει! Πάσχος Μανδραβέλης, αν το προτιμάτε, κι όχι Πάσχων. Αν και προσωπικά θα προτιμούσα να μη συναντούσα ποτέ ούτε το Πάσχος ούτε το Πάσχων, αν ήταν έτσι να απέφευγα τον ίδιο τον… Μανδραβέλη, τον εξαίρετο αυτόν αστέρα της δημοσιογραφίας, που διαπρέπει στην Αλαφουζιάδα, γνωστή και ως «Καθημερινή». Ωστόσο, μένοντας στο γραμματικό μέρος (λόγω της γνωστής… πετριάς μου), δεν μου κοστίζει τίποτα να ενδώσω στους όποιους αντιρρησίες, μια και τα πάσχος και πάσχων είναι όχι απλώς συνώνυμα αλλά ταυτόσημα· δεν πρόκειται δηλαδή για διαφορετικές λέξεις αλλά για διαφορετικούς τύπους της ίδιας λέξης: η τριτόκλιτη μετοχή πάσχων μεταπλάστηκε στο δευτερόκλιτο ουσιαστικό πάσχος. Έχουμε κι άλλα τέτοια παραδείγματα τριτόκλιτων σε —ων αρσενικών που έχουν μεταπλαστεί στην καθομιλουμένη σε δευτερόκλιτα σε —ος, όπως τα γέρος από το γέρων, χάρος από το χάρων, δράκος από το δράκων, άρχος από το άρχων, παθός από το παθών, μαθός από το μαθών κ.λπ. Παράλληλα στη νέα ελληνική έχουν πλαστεί και οι αντίστοιχοι πρωτόκλιτοι τύποι σε —[οντ]ας: γέροντας, χάροντας, δράκοντας, άρχοντας, παθόντας, μαθόντας. Από τους πρωτόκλιτους αυτούς τύπους, οι μετοχές συνήθως χρησιμοποιούνται στον ποιητικό λόγο: «…Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο. Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα…», αλλά και (ανάλογη, όχι ίδια περίπτωση) «…Ο νικήσαντας τον Άδη και τον Έρωτα σώσαντας…», (από το «Άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη· χρυσίζοντας και δαμάζοντας αντί χρυσίζων/–ουσα και δαμάζων/–ουσα· [χωρίς διάκριση γένους και κατά κανόνα άκλιτα]· νικήσαντας και σώσαντας αντί νικήσας και σώσας). Αλλά, για να ολοκληρώσω κατά κάποιο τρόπο τη συγκεκριμένη αναφορά μου στα της γλώσσας και της γραμματικής (ας περιμένει λιγάκι ο Μανδραβέλης), να αναφέρω δύο ιδιαίτερους τύπους που δημιούργησε αυτή η μετάπλαση της κατάληξης από —ων σε —ος. Είναι τα ποίσος και δείξος, που συνήθως λέγονται μαζί: ο ποίσος, ο δείξος. Προέρχονται, αντίστοιχα, από τα ποίσων, μετοχή μέλλοντα του ποίσω (=ποιήσω [θα κάνω]), και δείξων, ομοίως μετοχή μέλλοντα του δείξω [θα δείξω]. Στο θηλυκό: η ποίσα, η δείξα ή η ποίσω, η δείξω. Άρα κατά λέξη η έκφραση ο ποίσος και ο δείξος σημαίνει αυτός που θα κάνει και θα δείξει. Ωστόσο η αναφορά σε κάποιον με την έκφραση αυτή δεν είναι άχρωμη και ουδέτερη αλλά αρνητική και μειωτική.

Μια σύγκριση που λέει πολλά!

Στην προηγούμενη ιστογραφή μου, αυτή με τα λιμερίκια για το δύσοσμο τέρας, παρεμπιπτόντως αναφέρθηκα, λόγω δυσωδίας προφανώς, στο άρθρο του λαμπρού αστέρα της δημοσιογραφίας Τέλλογλου Το παρασκήνιο μιας δίκης με… άρωμα ΕΣΥ (προσέξτε το άρωμα) στη φυλλάδα όπου ενδημεί, την «Καθημερινή». Αν παραβλέψουμε ότι το άρθρο… μυρίζει από μίλια μακριά ότι είναι υποβολιμαίο από την ενάγουσα της «πολύκροτης δίκης» του δημοσιεύματος εταιρεία ιατρικών μηχανημάτων, προκειμένου να δημιουργήσει ευνοϊκό για τις επιδιώξεις της εν λόγω εταιρείας κλίμα εν όψει της διεξαγωγής της δίκης, θα πρέπει να κρατήσουμε ότι η εφημερίδα της πλουτοκρατίας αναδεικνύει και στηλιτεύει μία περίπτωση ενός νοσοκομείου όπου, κατά την άποψη της εφημερίδας, οι υπάλληλοι που ενεπλάκησαν στις διαδικασίες προμηθειών εξοπλισμού του νοσοκομείου υπέπεσαν, πάντα κατά την άποψη της εφημερίδας, σε διάφορα παραπτώματα. Μέχρις εκεί θέλει και μέχρις εκεί μπορεί να φτάσει η εφημερίδα της πλουτοκρατίας. Κάποιοι επίορκοι υπάλληλοι είναι όλο κι όλο το πρόβλημα…

Πέντε λιμερίκια προς «The odoro(u)s Pangalos»

Καθώς τη Δευτέρα θα είναι η πρώτη ουσιαστικά ημέρα (τυπικά η δεύτερη —η πρώτη, στις 5 Γενάρη, αναλώθηκε στην υποβολή και ανάπτυξη κάποιων ενστάσεων, και ακολούθως το διαστήριο διέκοψε) της… «πολύκροτης δίκης», κατά την έκφραση του αξιότιμου κυρίου Τάσου Τέλλογλου στο μνημειώδες άρθρο του Το παρασκήνιο μιας δίκης με… άρωμα ΕΣΥ της έγκριτης εφημερίδας των εφοπλιστών και επιχειρηματιών «Καθημερινή», ο ιστολόγος, εκ των κατηγορουμένων, αδυνατεί να συγκεντρωθεί και να σχολιάσει κάποιο, έστω, από τα τόσα σοβαρά που συμβαίνουν γύρω μας και το ρίχνει στα ελαφρά (ή ελαφρότροπα). Για τα λιμερίκια έχω γράψει την ιστογραφή Ανοησίες…. Όπως γράφω εκεί, με τον όρο λιμερίκι έχουμε αποδώσει στα ελληνικά τον αγγλικό όρο limerick, που σημαίνει πεντάστιχα ποιήματα, με ομοιοκαταληξία ΑΑΒΒΑ και περιεχόμενο ελαφρό έως ανόητο, γουστόζικο πάντως, πολλές φορές περιπαικτικά, σκωπτικά, σατιρικά ή αθυρόστομα. Λέγονται έτσι επειδή πρωτοεμφανίστηκαν στην πόλη Limerick της Ιρλανδίας. Εδώ έχω 5 λιμερίκια αφιερωμένα στον The odoro(u)s Pangalos:

Βαρεμένος και βεβαρημένος

1. Είπα, χρονιάρες μέρες που είναι, ν' αφήσω τις παραξενιές μου κατά μέρος και να μη γκρινιάξω, αλλά, όπως λέει η γνωστή παροιμία, «θέλει ο παπάς ν' αγιάσει, μα δεν αφήνουν οι διαβόλοι». Κι από τις μεγαλύτερες παραξενιές μου είναι, ως γνωστόν(;), η από μέρους μου… «μηδενική ανοχή» στα λάθη τα γλωσσικά (όχι σαν τη «μηδενική ανοχή» που έλεγε κάποιος, όνομα και μη χωριό, αλλά τελικά κάπου έχασε το μέτρο, το «μηδέν» του γιγαντώθηκε, απόκτησε διαστάσεις μπουκαπόρτας, και τελικά μας παρέδωσε… οίκο ανοχής). Ε, βέβαια, αυτό δεν πρέπει να σας αποθαρρύνει, αγαπητοί μου αναγνώστες, να μου γράφετε! Σας διαβεβαιώνω πως ευτυχώς, παρά το κόλλημά μου, δεν μου διαφεύγει ότι άλλα πράγματα είναι τα πιο σημαντικά στον λόγο, κι όχι η γραμματική και το συντακτικό· είναι το περιεχόμενο του λόγου, είναι οι ιδέες και οι απόψεις που διατυπώνονται, τα οποία αντανακλούν εντέλει το περιεχόμενο του ομιλούντος, την προσωπικότητά του, τις αρετές του. Γράψτε και μιλήστε λοιπόν ελεύθερα κι αφήστε εμένα να με τρώει το σαράκι του αδιόρθωτου διορθωτή. Ο αδιόρθωτος διορθωτής δεν γράφει και δεν μιλάει ελεύθερα, πιστέψτε με. Από τη στιγμή που έφαγε την πετριά με τη γλώσσα, είναι καταδικασμένος να βασανίζεται, ο ίδιος πιο πολύ, αλλά και να βασανίζει και τους άλλους γύρω του. Όντας βαρεμένος λοιπόν, όταν γράφω έχω μονίμως δίπλα μου κάποιο λεξικό, πολλές φορές κάποια λεξικά. Βλέπετε, όλα σ' αυτή τη ζωή έχουν το κόστος τους… Αλλά μακρηγόρησα. Κι εσείς μάλλον έχετε ήδη διακρίνει τους… διαβόλους που δεν μ' αφήνουν ν' αγιάσω, εμένα, τον… παπά (λέμε τώρα…): Τα κυριακάτικα φύλλα δύο εφημερίδων (που κυκλοφόρησαν την Παρασκευή, στις 24), της «Καθημερινής» και του «Ριζοσπάστη», στον τίτλο του κύριου άρθρου τους μεταχειρίζονται και τα δύο την τρόικα, πλην με εντελώς διαφορετικό τρόπο το καθένα. Φυσικό, θα μου πείτε, αφού η πρώτη εφημερίδα, βήμα του Αλαφούζου, εκφράζει τις απόψεις της πλουτοκρατίας, ενώ η δεύτερη, όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, εκφράζει τις απόψεις του κόμματος της εργατιάς. Ναι, σωστά. Κι απ' αυτή τη σκοπιά θα συμφωνήσω με την εφημερίδα του ΚΚΕ, που καλεί σε ενιαίο ταξικό πόλεμο ενάντια στην επίθεση της πλουτοκρατίας, κι όχι με τη φυλλάδα των εφοπλιστών, που τρέμει μπας και το πολιτικό προσωπικό της, η κυβέρνηση, εξαιτίας των «εσωκομματικών κραδασμών» και των «συνδικαλιστικών αντιδράσεων» φανεί κάπως διστακτική στην «απαρέγκλιτη τήρηση των σκληρών όρων του Μνημονίου και την επιτάχυνση των ρυθμών των μεταρυθμίσεων»! Ωστόσο από τη σκοπιά της γραμματικής θα συνταχθώ με την «Καθημερινή»· δεν θα συμφωνήσω, δυστυχώς, με τον «Ριζοσπάστη» στην ακλισία της λέξης «τρόικα». Η τρόικα, της τρόικας, οι τρόικες. Έχω γράψει κι άλλη φορά για την ακλισία (ή ακλισιά επί το βδελυρότερον). Βλέπετε ιστογραφές μου Μη σκοτώνετε τις τίγρεις! και Εμπρός να ξεπαστρέψουμε τον Λόρδο Άκλιτον!. Πάντως, θα συμφωνήσετε θαρρώ πως η συγκεκριμένη περίπτωση καταδεικνύει περίτρανα ότι πρωταρχική σημασία έχει το περιεχόμενο του λόγου κι όχι τα τυχόν εκφραστικά λάθη. Αλλά, όλα κι όλα, να μη μείνω κι εγώ χωρίς δουλειά (και γκρίνια)!

Μήπως τελικά οι "οπισθοδρομικοί" βλέπουν χρόνια μπροστά;

Το ΚΚΕ, ως γνωστόν, είναι κόμμα οπισθοδρομικό (το πιο οπισθοδρομικό της Ευρώπης κατά την υφυπουργό Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου), παρωχημένο, αγκυλωμένο, μυωπικό και όλα τα συναφή. Όμως, τι περίεργο φαινόμενο! Αυτοί οι οπισθοδρομικοί μύωπες του Περισσού είναι δυνατόν να βλέπουν 25 χρόνια μπροστά; Κι όμως είναι! (Βλέπετε, κυρία Χριστοφιλοπούλου, τι έχετε διά βίου να μαθαίνετε, αν βέβαια είσθε επιδεκτική μάθησης σε τέτοια ζητήματα!) Δείτε πώς πριν από 25 ολόκληρα χρόνια, στις 14 Μάη 1985, προειδοποιούσε ο «Ριζοσπάστης» για ό,τι σχεδίαζαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ήδη από τότε και, κατά τον σχεδιασμό τους ή τις δεσμεύσεις τους, εφάρμοσαν το 2010 (με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και την πλουτοκρατία στην εξουσία —βρε, τι μαθαίνει κανείς διά βίου!): «Μας οδηγούν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;» ήταν ο τίτλος του άρθρου της εφημερίδας. «Να επικαλεστούν τη “βοήθεια” του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ώστε να επιβάλουν πολιτική σκληρότερης λιτότητας, συζητούν τόσο η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ»: Μ' αυτά τα λόγια η οπισθοδρομική εφημερίδα αποκάλυπτε όσα είχε προαποφασίσει στο παρασκήνιο το πολιτικό προσωπικό του μεγάλου κεφαλαίου.

Η απόχη της αποχής

Προχθές, Κυριακή, κάποιες υποχρεώσεις με κράτησαν σχεδόν όλη μέρα μακριά από τις συνηθισμένες κυριακάτικες ενασχολήσεις μου, μία από τις οποίες είναι η ανάγνωση επιλεγμένων (αλλ' όχι κατ' ανάγκη εκλεκτών!) κυριακάτικων φύλλων —τώρα που το σκέφτομαι, προφανώς πρέπει να πάσχω από ένα είδος αθεράπευτου μαζοχισμού, καθώς δεν μπορώ, βλέπετε, να μην πάρω την κυριακάτικη δόση μου από λίγο… Στέφανο Κασιμάτη, μεταξύ άλλων βέβαια, διότι υπάρχουν και άλλοι αστέρες, μην τους αδικήσω: Τέλλογλου (ε;), Μανδραβέλης, Λυγερός… Λοιπόν, ήταν βράδυ όταν γύρισα σπίτι μου, αφού πρώτα πέρασα από τον ψιλικατζή της γειτονιάς, την ώρα που ετοιμαζόταν να κλείσει, και πήρα τις εφημερίδες μου, που μου τις είχε φυλάξει. Ωστόσο στο σπίτι καταπιάστηκα αμέσως με την ήδη αρχινημένη αλλά αφημένη ημιτελή ιστογραφή μου Περί αποχής, την οποία κατάφερα τελικά να αναρτήσω λίγα λεπτά πριν φύγει η Κυριακή. Τότε μονάχα πήρα στα χέρια μου και άρχισα να ξεδιπλώνω τις εφημερίδες. Και —τι φοβερή σύμπτωση, τι έκπληξη!— αμέσως το μάτι μου έπεσε στο εξώφυλλο του ένθετου περιοδικού «Κ» της «Καθημερινής»· εξώφυλλο αφιερωμένο με υπερηφάνεια περισσή στο πιο σημαντικό μάλλον από τα άρθρα του —με τα κριτήρια του περιοδικού, ασφαλώς. Τίτλος του «Γιατί δεν ψηφίσαμε»! Ο υπότιτλος «Νέοι πολίτες εξηγούν γιατί επέλεξαν την αποχή» και 8 φωτογραφίες νέων που, «ανυποψίαστοι κι ωραίοι», καμαρώνουν για τον άθλο της αποχής τους από τις εκλογές και ενασμενίζονται για την επιτυχία της συμμετοχής τους στο πονηρό κόλπο —«πού να καταλάβουνε οι φτωχοί!»— της προπαγάνδας μέσω ενός ελαφρού, λαϊφσταϊλίστικου άρθρου–συνέντευξης, προϊδεάζουν για το περιεχόμενο και το ποιόν τού πονήματος. Λέτε η φυλλάδα του Αλαφούζου να είχε υπόψη της το δικό μου… φαρμακερό άρθρο κατά της αποχής, αυτό που μόλις ανάρτησα, σκέφτηκα, και γι' αυτό φρόντισε να έχει έτοιμο το… αντίδοτο; Καλά, εντάξει, υπερβολές ως προς εμένα, αλλά σίγουρα κάτι… φαρμακώνει τον νου και τη σκέψη των Αλαφούζων και τους οδηγεί να… παίρνουν τα μέτρα τους!

Αθλιότητες «του συνήθους υψηλού επιπέδου»…

Δεδομένου ότι το κτίριο όπου στεγάζεται το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» ήταν το στρατηγείο των εθνικών δυνάμεων και των Βρετανών συμμάχων μας στη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944, το «GB Corner» ήταν ο κατάλληλος τόπος για ένα γεύμα με τον Μάκη Βορίδη. Παραγγείλαμε δύο ντράι μαρτίνι με τζιν, δύο Angus burgers (το μπιφτέκι ήταν εξαιρετικό, άνετα τρωγόταν ακόμη και τελείως άψητο, αλλά οι πατάτες παρατηγανισμένες), επίσης ένα αναψυκτικό και δύο καφέδες. Το σύνολο ήταν 101 ευρώ και το σέρβις τού συνήθους υψηλού επιπέδου.

Αναρωτιέστε τι είναι αυτό που διαβάσατε; Να σας λύσω την απορία: Πρώτα πρώτα, θα αντιληφθήκατε, φαντάζομαι, ότι πρόκειται για δημοσιογραφία «τού συνήθους υψηλού επιπέδου» της «Καθημερινής»· σκουπίδια, δηλαδή, αλλά όχι πεταμένα στην άκρη του δρόμου, μα σε λαμπερή συσκευασία, όπως αρμόζει στην εκλεπτυσμένη αισθητική των ευγενών κοσμοπολιτών της υψηλής κοινωνίας. Ξέρετε, της «Καθημερινής», αυτής της σοβαροφανούς κυράτσας, που σας ενημέρωσε καταλεπτώς, λόγου χάρη, για το κορυφαίο κοσμοπολίτικο χάπενινγκ της Κυριακής 31 Οκτώβρη, τον φετινό επετειακό Μαραθώνιο, που στήθηκε σε ανάμνηση ενός άλλου κορυφαίου κοσμοπολίτικου χάπενινγκ (προφανώς κάπως έτσι το αντιλαμβάνεται…) που έλαβε χώρα πριν από 2.500 χρόνια, της μάχης του Μαραθώνα. Γι’ αυτόν τον Μαραθώνιο, η καλή εφημερίδα πρόσφερε απλόχερα στο εκλεκτό αναγνωστικό κοινό της πλήθος από λίαν πολύτιμες πληροφορίες, σ’ ένα άρθρο της Ελένης Μπίστικα, του συνήθους υψηλού επιπέδου: