Η καρδιά της δασκάλας

Στο τραγούδι του Βίρβου «ο δάσκαλος», ο τσιφλικάς ζητάει να του φέρουνε το δάσκαλο στο στρώμα για να σταματήσει πια να δασκαλεύει με λόγια σαν και τούτα της φωτιάς, πως όποιος για το δίκιο δεν παλεύει θα ζει και θα πεθαίνει σαν ραγιάς… Το τραγούδι αφορούσε τον Αντύπα και την οργάνωση των κολίγων στον κάμπο της Θεσσαλίας.

Η δασκάλα

Μοίρα παράξενη έναν αιώνα μετά στον ίδιο κάμπο μια δασκάλα, η συντρόφισσά μας Κλαίρη Καψαχάτη, άφησε την τελευταία της πνοή κάτω από το βάρος μιας αξίωσης: Να πάψει να 'ναι δασκάλα, να πάψει να οργανώνει εργαστήρια νοσηλευτικής, να πάψει να παλεύει για να μη λείπει τίποτα από την εκπαίδευση των παιδιών. Να πάψει να διδάσκει στα παιδιά αλληλεγγύη, να πάψει να τους μαθαίνει να νοιάζονται για τον πόνο και τη δυστυχία των άλλων. Να πάψει να φροντίζει να γίνουν άνθρωποι σωστοί τα παιδιά για να γίνουν μετά νοσηλευτές, που ήταν η σπουδή τους. Να πάψει να αφιερώνει ώρες και ώρες μετά το ωράριο της δουλειάς για να γίνεται και η ίδια όλο και περισσότερο ολοκληρωμένος άνθρωπος, διευρύνοντας τις γνώσεις της για να μπορεί να 'ναι κάθε μέρα και καλύτερη μπροστά στα παιδιά, τα παιδιά της του ΕΠΑΛ της Λάρισας.

Η συντρόφισσά μας, παρότι με τσακισμένη ήδη την καρδιά (ενάμιση χρόνο πριν είχε υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς), αρνήθηκε να «κάτσει στα αυγά της», να βολευτεί, να αποδεχτεί τη μετατροπή της από δασκάλα παιδιών σε «αενάως μετακινούμενο υπάλληλο», όπως διέτασσε η ηγεσία του υπουργείου παραγωγής των σύγχρονων σκλάβων. Έχοντας περάσει και η ίδια από τα θρανία του αγώνα επέμενε ό,τι έμαθε να το μεταδώσει και μάλιστα ενισχυμένο. Όταν την Πέμπτη ήρθε η απάντηση από την «Υπηρεσία» (τι άχαρη λέξη όταν αναφέρεται στο χώρο της εκπαίδευσης) ότι απορρίφθηκε η αίτησή της να παραμείνει στη θέση της, να μη μετακινηθεί, να συνεχίσει να διδάσκει τα παιδιά της, δεν το 'βαλε κάτω. Παρασκευή βράδυ ήταν στα γραφεία της ΕΛΜΕ. Να ενημερώσει τους συναδέλφους της και να οργανώσουν μαζί τα επόμενα βήματα. Η πίεση μεγάλη. Και μια καρδιά που το πάλευε δεν άντεξε. Το Σάββατο το απόγευμα την ώρα που κουβέντιαζε με το σύντροφο της ζωής της τον Νίκο και τα κορίτσια της… έσπασε. Την Κυριακή οι σύντροφοι την αποχαιρέτησαν σε πρώτο πρόσωπο, λέγοντας πως την κρατάνε στις καρδιές τους έτσι όπως ήτανε, «Λεβέντισσα, γνήσια, μ' αυτό το χαμόγελο στα μάτια σου»…

Στο καλό, αγαπημένε μας Νίκο…

Ο Νίκος Μαμαγκάκης

Άιντε και ντε!
Άιντε, τα τραίνα βούλιαξαν·
ένα μονάχο, καταμόναχο
έξω απ’ τις ράγες πήγαινε
με το νεκρό του ποιητή
και το νεκρό συνθέτη του,
με τους νεκρούς τους θαυμαστές…
Μια μαλακιάν ουρά καπνό
άφηνε μες στον ουρανό,
μεγάλο δάσος ορφανό,
μια μαλακιάν ουρά καπνό
στο μαραμένο δειλινό,
άιντε και ντε…

Στο καλό, αγαπημένε μας συνθέτη…

…κι ο κόκορας λαλεί μακριά…
Άιντε και ντε…
(πόσοι τον ακούν;)

Ραγιάδες… (Μέρος 3ο)

Το 3ο μέρος της (μέχρι στιγμής) τριλογίας «Ραγιάδες…» διαδραματίστηκε χτες και προχτές, 18 και 19 του μήνα, στις αρχαιρεσίες της ΕΣΗΕΑ. Απλώς δείτε τα αποτελέσματα, π.χ. σχολιασμένα στο άρθρο Σφάξε με αγά μου να αγιάσω του ιστολόγιου Αριστερά και Πολιτική, που το αναδημοσιεύει ο Redfly Planet (έχουν ενδιαφέρον και τα σχόλια), και βγάλτε συμπεράσματα, έστω κάποια συμπεράσματα,μιας και για την ανάλυση των αποτελεσμάτων αναγνωρίζω ότι απαιτείται οπωσδήποτε και η γνώση των ειδικών συνθηκών του χώρου, την οποία ίσως δεν την έχετε, όπως δεν την έχω κι εγώ —γι' αυτό και ίσως επανέλθω με κάποια ενδεχομένως 4η συνέχεια των «Ραγιάδων…» (ε, ναι, προεξοφλώ ότι και ύστερα από την οσοδήποτε εμβριθή ανάλυση οι… ραγιάδες θα μείνουν ακλόνητοι στη θέση τους, που να πάρει…).

Ραγιάδες… (Μέρος 2ο)

Τα γεγονότα που περιγράφω είναι πρόσφατα· συνέβησαν πριν από λίγους μήνες έως και πριν από λίγες μέρες ή ώρες. Τόπος: Κάποια επιχείρηση στον χώρο των ΜΜΕ. (Si non è vero, è ben trovato: αν δεν είναι αλήθεια, είναι καλή επινόηση, δηλαδή ταιριάζει για αληθινό).

Διανύουμε τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Στην επιχείρηση το σχετικά καλό κλίμα των προηγούμενων ετών, όταν η επιχείρηση κατείχε ζηλευτή μεταξύ των ανταγωνιστριών της θέση από πλευράς κερδοφορίας, αρχίζει να κλονίζεται. Όμως ας δούμε την εξέλιξη των πραγμάτων με τη σειρά. Το καλό λοιπόν κλίμα του «παλιού, καλού καιρού» αναφέρεται τόσο στην ανταπόκριση της εργοδοσίας στις υποχρεώσεις της προς τους εργαζόμενους (τακτικές οι πληρωμές, αμειβόμενες οι υπερωρίες και η εργασία του Σαββατοκύριακου, κανονικά τα ρεπά κ.λπ.) όσο και στις σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων, όπου δεν είχαν εκδηλωθεί αντιθέσεις ή συγκρούσεις, αφενός επειδή δεν είχε δοθεί αφορμή με κάποιες εξόφθαλμα προκλητικές ενέργειες από πλευράς εργοδοσίας στις οποίες οι εργαζόμενοι θα καλούνταν να αντιδράσουν, επομένως να τοποθετηθούν, οπότε θα αναπτύσσονταν οι διαφορετικές απόψεις των εργαζομένων και θα σημειώνονταν οι επακόλουθες αντιπαραθέσεις, και αφετέρου επειδή οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν είχαν αναπτύξει κάποια ιδιαίτερη δραστηριότητα για τον ταξικό προσανατολισμό της συνδικαλιστικής τους οργάνωσης, των σωματείων τους. Μάλλον, λοιπόν, επικρατούσε η λεγόμενη εργασιακή ειρήνη. Στο τοπίο αυτής της εργασιακής ειρήνης ας εντάξουμε κάποιες ψιλογκρίνιες από πλευράς εργοδοσίας οσάκις γινόταν καμιά κινητοποίηση, κυρίως των δημοσιογράφων, στην οποία «εκ καθήκοντος» συμμετείχαν οι εργαζόμενοι, χωρίς να αναπτύσσουν άλλη δραστηριότητα όπως ζύμωσης κάποιων προωθημένων ταξικών θέσεων στον χώρο ή έκδοσης ιδιαίτερης ανακοίνωσης συμμετοχής στην εκάστοτε απεργία. Ακόμη ας σημειώσουμε ότι σ’ αυτό το περιβάλλον εργασιακής ειρήνης είτε ευδοκιμούσε είτε, έστω, γινόταν ανεκτή ή δεν ξένιζε η υπερψήφιση από τους εργαζόμενους δημοσιογράφους της επιχείρησης ως εκπροσώπου τους στην ΕΣΗΕΑ του προσώπου που υποδείκνυε τεχνηέντως, εμμέσως ή αμέσως, η εργοδοσία!

Αλλά, ως γνωστόν, και οι πιο δυνατές φιλίες, πολύ περισσότερο οι κατ΄ επίφαση ή οι κατά σύμβαση φιλίες ή οι λυκοφιλίες, στα δύσκολα δοκιμάζονται. Και τα δύσκολα, καθώς η κρίση και γινόταν βαθύτερη και σωρευτικά επενεργούσε στα κοινωνικοοικονομικά δρώμενα, δεν άργησαν να εμφανιστούν και σ’ αυτόν τον "παράδεισο" εργασιακής ειρήνης, σ’ αυτήν την επιχείρηση. Άρχισαν κάποιες απολύσεις, ακολούθησαν καθυστερήσεις στην καταβολή των αποδοχών, περικοπές στην αμοιβή των υπερωριών και της εργασίας του Σαββατοκύριακου, δόθηκε συνέχεια με μείωση των αποδοχών των εργαζομένων (στο όνομα της κρισιακής συγκυρίας, βέβαια —μην πάει ο νους σας στο "κακό", ότι η επιχείρηση δεν αγαπάει και δεν πονάει τους εργαζόμενους), με παγιωμένη πλέον την καταβολή των δεδουλευμένων με καθυστέρηση κάποιων μηνών, μέχρι που συμπληρώθηκε το παζλ της τυπικής σύγχρονης (με την έννοια της συμμόρφωσης στην γενικευμένη ανά τη χώρα αντεργατική επέλαση στο όνομα ή εξαιτίας, αν θέλετε, της κρίσης) επιχείρησης με όλα τα σχετικά κομμάτια: ατομικές συμβάσεις, νέες μειώσεις αποδοχών, απειλές και εκφοβισμός για επικείμενες μαζικές απολύσεις έως και κλείσιμο της επιχείρησης, προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων κ.λπ. Αυτά όλα από πλευράς εργοδοσίας. Και οι εργαζόμενοι; «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα»… Απροετοίμαστοι απέναντι στη μελετημένη επίθεση της πάντα έτοιμης να προασπίσει τα συμφέροντά της εργοδοσίας, απαίδευτοι στους ταξικούς αγώνες, άλλοι ακόμη και με εχθρική στάση απέναντι σ’ αυτούς κι άλλοι έτοιμοι να δώσουν γη και ύδωρ στα αφεντικά αποβλέποντας στην εύνοιά τους, αλλά και με σημαντική μερίδα εργαζομένων με υποφώσκουσα έως εκδηλωμένη διάθεση να αντιδράσουν. Αυτοί οι τελευταίοι βιώνουν πολυεπίπεδο δράμα. Γι’ αυτούς η επίθεση της εργοδοσίας, πέρα από τις εργασιακές και οικονομικές επιπτώσεις, τις οποίες υφίστανται και αντιλαμβάνονται και αυτοί όπως όλοι οι συνάδελφοί τους, σημαίνει κάτι ακόμη: την ηθική υποχρέωση, το ταξικό τους χρέος να αντιδράσουν. Αλλά πώς; Μόνοι; Ασφαλώς όχι! Λογικό κι επόμενο να αναζητήσουν στηρίγματα στις υπάρχουσες μορφές συνδικαλιστικής οργάνωσης (ΕΣΗΕΑ κ.λπ.). Βρίσκουν όμως από αυτές τη στήριξη που αναζητούν; Χμ!…

Ραγιάδες… (Μέρος 1ο)

Το περιστατικό που περιγράφω συνέβη πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια.

Καλοκαίρι, απομεσήμερο, ζέστη. Τρεις και κάτι η ώρα, ώρα που σχολάνε οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες, κι εγώ, μαζί με όσους δεν έχουν πάρει άδεια, περιμένω υπομονετικά το τρένο για τον Πειραιά, στην αποβάθρα του ηλεκτρικού στην Ομόνοια. Ο κόσμος που έχει μείνει στην Αθήνα έχει αυτή την εποχή αραιώσει, αλλά έχουν επίσης αραιώσει και τα δρομολόγια. Αποτέλεσμα, το στρίμωγμα το ίδιο όπως κι όταν δεν είναι περίοδος διακοπών, αλλά ο χρόνος αναμονής μεγαλύτερος. Κάποτε, τέλος πάντων, φτάνει ο συρμός. Μπαίνω από την μπροστινή πόρτα του πρώτου βαγονιού και βρίσκω θέση… «καθημένων δι’ ορθίους», όπως περιπαιχτικά έλεγε κάποιος φίλος μου τις προνομιούχες εκείνες θέσεις όπου οι όρθιοι έχουν την πολυτέλεια να ακουμπούν την πλάτη τους στην πλάτη των καθισμάτων (στα οποία κάθονται οι… «καθήμενοι»!). Βρίσκομαι λοιπόν όρθιος, ακουμπισμένος στην πλάτη του ακριανού αριστερού καθίσματος της πρώτης τετράδας καθισμάτων του συρμού, επομένως κοιτάζω προς τα πίσω και μπορώ να δω, μετ’ εμποδίων οπωσδήποτε, μέχρι το βάθος του δεύτερου βαγονιού του συρμού. Κάποια στιγμή παρατηρώ εκεί στο βάθος κάποια αναταραχή, κάποιες περίεργες μετακινήσεις των επιβατών. Συγκεντρώνω την προσοχή μου και αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει· στ’ αλήθεια είναι κάτι πρωτοφανές, κάτι που δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Ένας ψηλός κρεμανταλάς, 35 με 40 χρονών, κρατάει με το ‘να χέρι και σφίγγει στο στήθος του μια τεράστια χαρτοσακούλα, ανοιχτή, γεμάτη με σπόρια, λιόσπορους όπως διαπίστωσα στη συνέχεια. Με τ’ άλλο χέρι βουτάει από την ανοιχτή σακούλα σπόρια, τα φέρνει στο στόμα, όπου αφού τσίκι-τσίκι βγάλει τον καρπό, φτύνει τα φλούδια αναιδέστατα, χωρίς να παίρνει καμία προφύλαξη, το αντίθετο θα ‘λεγα, φαίνεται πως το κάνει επίτηδες, προφανώς για να προκαλέσει· φτύνει τα φλούδια κυριολεκτικά στο πρόσωπο των συνεπιβατών του, οι οποίοι έκπληκτοι προσπαθούν να απομακρυνθούν από το πεδίο βολής του. Οι βαλλόμενοι επιβάτες μετακινούνται, πολλές φορές στριμωχνόμενοι άγρια, αρκεί να μπορέσουν να βρουν λίγο τόπο να σταθούν μακριά από το λιοσποροφάγο ζώο, γύρω από το οποίο δημιουργείται μία… νεκρή ζώνη. Θα ‘λεγε κανείς ότι, τέλος πάντων, βρέθηκε κάποιος απροσάρμοστος (με «αποκλίνουσα συμπεριφορά», που λένε), τρελός ίσως, και οι υπόλοιποι, οι λογικοί, συνετά πράττοντας, έδωσαν τόπο στην οργή («με τον τρελό να τα βάλουμε τώρα;») και του παραχώρησαν τον ζωτικό χώρο που χρειαζόταν για την απρόσκοπτη ζωώδη διεργασία του, και ότι έτσι έληξε το ζήτημα. Αμ δε! Ύστερα από λίγο το λιοσποροφάγο ζώο, βρίσκοντας μάλλον ανιαρό να φτύνει τα φλούδια χωρίς να ασχολείται κανείς μ’ αυτή του την πράξη (και μ’ αυτόν, επομένως) και κυρίως χωρίς να ενοχλείται κανείς απ’ αυτή του την πράξη (και απ’ αυτόν, επομένως), το βλέπω να μετακινείται και να πλησιάζει τους επόμενους στόχους του! Αυτοί αντιδρούν όπως και οι προηγούμενοι, και το σκηνικό επαναλαμβάνεται, με αργό ρυθμό, συνεχώς. Το περίεργο είναι ότι, ενώ πλέον όλοι έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει, κανείς δεν επιχειρεί να του κάνει κάποια παρατήρηση, να τον ανακαλέσει σε τάξη, κάτι να πει τέλος πάντων. Το λιοσποροφάγο ζώο κάποια στιγμή έχει χτενίσει το δεύτερο βαγόνι απ’ άκρου σ’ άκρο και έχει μπει στο πρώτο βαγόνι, το βαγόνι μου. Έχουμε περάσει την Καλλιθέα και ο κόσμος έχει αρκετά αραιώσει. Αρχίζω να ανησυχώ, γιατί ο κίνδυνος να βρεθεί δίπλα μου είναι πλέον ορατός. Δεν θέλω να φύγω κι έτσι να τον αποφύγω, όπως εύκολα πλέον κάνουν τώρα οι υπόλοιποι επιβάτες, μιας και τώρα η μετακίνηση μέσα στο βαγόνι δεν είναι προβληματική. Ήδη πηγαίνουμε προς το Φάληρο, όταν βρίσκεται απέναντί μου. Τον καρφώνω με το βλέμμα μου, γεμάτος οργή:

Ο κυβερνητικός διπρόσωπος…

Λάβρος ο κυβερνητικός διπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου στη σημερινή του παράσταση, στον ρόλο που έχει αναλάβει, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ»…

Ο ίδιος "αστέρας" πριν από ενάμιση χρόνο περίπου:

Τι λέτε; Περνάει τις εξετάσεις; Ή πρέπει να προχωρήσει, αυτός και όλος ο θίασος, και εις χοιρότερα (ισχυρότερα απέναντι στους εργαζόμενους —το ίδιο είναι) για να πάρουν τα εύσημα από τους εντολοδότες τους;

Ας αναλογιστούμε οι εργαζόμενοι τις ευθύνες μας απέναντι σ' αυτόν τον θίασο. Το ρεπερτόριό του έχει κι άλλα δράματα, κακόγουστες φάρσες και τραγωδίες για τον λαό…

12 Ιουνίου 2013, ώρα 9:30 π.μ.:(Της νύχτας τα καμώματα…) Ό,τι κουτσό έγραψα, βιαστικά κιόλας, χτες βράδυ, ας το συμπληρώσω σήμερα, για να μπορεί να σταθεί σωστά στα πόδια του. Όταν έγραφα «Ας αναλογιστούμε οι εργαζόμενοι τις ευθύνες μας απέναντι σ' αυτόν τον θίασο», δεν εννοούσα, βέβαια, απλώς να αλλάξουμε θίασο· εννοούσα να αλλάξουμε και τον θιασάρχη· να γίνει πρωταγωνιστής ο λαός! Να περάσει η εξουσία στα χέρια του λαού, αυτός πρέπει να είναι ο προσανατολισμός των λαϊκών αγώνων!

Μία πτυχή της "αξιολόγησης" των σχολείων και των εκπαιδευτικών

Το πανό αποτυπώνει επιγραμματικά τι σημαίνει "αξιολόγηση"

Προχτές, στην προηγούμενη ανάρτησή μου με τίτλο Το «ζην» το 'χουμε εξασφαλισμένο! Πάμε για το «ευ ζην»! προσπάθησα να διατυπώσω πώς βιώνει ένας μικρός μαθητής των πρώτων τάξεων του δημοτικού —αλλ' όχι μόνο αυτός— τις αντιπαιδαγωγικές, εκτός των άλλων, δράσεις που επιβάλλει το Υπουργείο Παιδείας στην επιδίωξή του να διαμορφώσει το «σχολείο της αγοράς» —ξέρετε, αυτό που είναι ανοικτό στις ανάγκες της αγοράς, αυτό που αντί για μόρφωση προσφέρει κατάρτιση κ.λπ. Χτες διάβασα μιαν ανακοίνωση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών «Ρόζα Ιμβριώτη» με τίτλο Να μπλοκαριστεί η αξιολόγηση^[1] στην πράξη και διαπίστωσα ότι η περιβόητη αξιολόγηση του αγοραίου υπουργείου κρύβει, εκτός των άλλων, και μια πονηρή πτυχή, η οποία όχι μόνο καλύπτει, αλλά και παροτρύνει την ευδοκίμηση κάθε πονηρού εξαμβλώματος τύπου ΕΥΖΗΝ, κάθε εργαλείου δηλαδή που προορίζεται να ικανοποιήσει, σε βάρος μάλιστα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, συγκεκριμένες ανάγκες της αγοράς, ακόμη και ανάγκες τεχνητά διογκούμενες, που δεν ανταποκρίνονται στις προτεραιότητες της λαϊκής οικογένειας αλλά στις κερδοσκοπικές επιδιώξεις συγκεκριμένων επιχειρηματικών κύκλων.

Απόσπασμα από το παράρτημα της απόφασης για την αξιολόγηση

Η Υπουργική Απόφαση για την αξιολόγηση αναφέρει (βλέπετε παραπλεύρως εικόνα με το σχετικό απόσπασμα από το παράρτημα τηςαπόφασης) ότι κριτήριο αξιολόγησης στον τομέα Προγράμματα, Παρεμβάσεις και Δράσεις Βελτίωσης είναι η:

5.2. Ανάπτυξη και εφαρμογή σχεδίων δράσης για τη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου

όπου δράση συνιστά και το πρόγραμμα ΕΥΖΗΝ —θυμηθείτε το… νόθο αρκτικόλεξο:ΕΥΖΗΝ=Εθνική δράση Υγείας για τη ΖωΗ των Νέων! Αμ πώς! Στην τύχη γράφεται ό,τι γράφεται;

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

^[1] Στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει πλήθος άρθρων, σχολίων και απόψεων για την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, ποικίλης ιδεολογικής απόχρωσης. Το ιστολόγιο αυτό δεν επιδίωξε ποτέ να καταταγεί στα λεγόμενα —απατηλώς, λόγω του ανεδαφικού τού πράγματος— αμερόληπτα ιστολόγια· τουναντίον δεν αποκρύπτει τις επιλογές του. Σ' αυτό το πλαίσιο κι επειδή στην παρούσα ιστογραφή μόλις αγγίζω μία μονάχα πτυχή του τεράστιου θέματος της αξιολόγησης, για πληρέστερη ενημέρωσή σας σας συστήνει, εκτός από την παραπάνω ανακοίνωση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών «Ρόζα Ιμβριώτη», το άρθρο Η αξιολόγηση σχολείου και εκπαιδευτικού. Την ίδια την υπουργική απόφαση για την αξιολόγηση μπορείτε να τη δείτε εδώ, τη δε σχετική εγκύκλιο για την αξιολόγηση εδώ.

Το «ζην» το 'χουμε εξασφαλισμένο! Πάμε για το «ευ ζην»!

Προεισαγωγικά, ολίγα γλωσσικά. Το 1963, δεκαπεντάχρονος μόλις, από τα πρώτα μέλη της «Δημοκρατικής Κίνησης Νέων "Γρηγόρης Λαμπράκης"», πρόδρομης οργάνωσης της «Νεολαίας Λαμπράκη», έγραφα «Ο Λαμπράκης ζη», γραφή που σήμερα ξενίζει· θα γράψουμε σήμερα «ζει», αφού πλέον έχουμε εντάξει και αυτό το, νομίζω, τελευταίο δύστροπο ρήμα, με την περίεργη κατάληξη στο β' και γ' ενικό του ενεστώτα (ζω, ζης, ζη κάποτε, ζω, ζεις, ζει σήμερα), στο κλιτικό σύστημα της νεοελληνικής. Όμως μάς έχει μείνει σαν απολίθωμα το απαρέμφατο αυτού του ρήματος (όλα τα απαρέμφατα, απολιθώματα είναι, εξάλλου): το ζην, όπως στις φράσεις: τα προς το ζην, ζην επικινδύνως, εξεμέτρησε το ζην, ευ ζην, ίσως μόνο αυτές. Aπαρέμφατο δεν υπάρχει στη νεοελληνική, οπότε δεν συνιστά ένταξη στο κλιτικό σύστημα της νεοελληνικής αλλά λάθος η γραφή τού ζην με ει, όπως συνήθως γράφονται τα απαρέμφατα, πχ: το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, οδηγείν επικινδύνως κ.λπ.

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αν κάποιος μάς υποσχεθεί ότι θα μας εξασφαλίσει το «ευ ζην», μάλλον θα του αντιτείνουμε να μπορέσει να μας εξασφαλίσει πρώτα το «ζην», γιατί κι αυτό ακόμη είναι για πολλούς από μας το ζητούμενο σήμερα. Το «ευ ζην» θυμίζει σ' αυτούς τη γνωστή ρήση «να φάμε δεν έχουμε, ραπανάκια για την όρεξη γυρεύουμε»! Και πράγματι, στα δημόσια σχολεία της ντροπής, τα υποχρηματοδοτούμενα, τα εγκαταλειμμένα, τα καταργούμενα ή συγχωνευόμενα, τα χωρίς δασκάλους, χωρίς εποπτικά μέσα, χωρίς θέρμανση, με υποσιτιζόμενα παιδάκια, με παιδάκια που απέχουν από το μάθημα της φυσικής αγωγής (γυμναστικής) επειδή οι γονείς τους δεν έχουν χρήματα να τα πάνε σε γιατρό για να τα εφοδιάσουν με το απαραίτητο «χαρτί γιατρού», όπου η προληπτική ιατρική φροντίδα είναι… ανέκδοτο, αφού και αυτή η θεραπευτική ιατρική είναι απαγορευτική για πολλούς, ε λοιπόν σ' αυτά τα σχολεία έρχεται το ακατονόμαστο «διά βίου πάθησης» Υπουργείο Παιδείας να πουλήσει (κυριολεκτικά!) προγράμματα «ευ ζην», καλοζωίας, δηλαδή, αν δεχθούμε τη νοηματική ολίσθηση επί τα χείρω του αρχαίου «ευ ζειν», το οποίο υπονοεί την ενάρετη ζωή και όχι το «να περνάμε καλά» των Νεοελλήνων. Θαυμάστε το (από τη σχετική ιστοσελίδα του Υπουργείου):

Απ! Ληστεία!

Ο εκφωνητής στις χθεσινές ειδήσεις:

H Ολομέλεια της Βουλής ψήφισε το απόγευμα της Πέμπτης με μεγάλη πλειοψηφία, 234 ψήφων υπέρ, τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου εναντίον του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου με το αδίκημα της απιστίας στην υπηρεσία, σε βαθμό κακουργήματος.

Κι εγώ, που παράκουσα, νόμισα πως παραπέμφθηκε με το αδίκημα της απληστίας!…

Όχι τίποτ' άλλο, δηλαδή, αλλά δεν είμαστε (εγώ δεν είμαι, αλλά χρησιμοποιείται, ως αρμόζει, πληθυντικός μεγαλοπρέπειας, όπως λέμε: «ημείς ο Αυτοκράτωρ») ίσα κι όμοια, κύριε Παπακωνσταντίνου: Για απιστία στην υπηρεσία κατηγορήθηκα κι εγώ· για απληστία, όχι!

Εργατική Πρωτομαγιά 2013

Η απεργία δεν είναι αργία! Επομένως, εσείς που λυσσάξατε για μεταφορά της «αργίας της Πρωτομαγιάς» (και τελικά το καταφέρατε —δική σας γαρ η εξουσία, ακόμη), μεταφέρατε την αργία (αλλά κι αυτή στο στομάχι σάς κάθεται, το ξέρουμε)· η απεργία έμεινε —αμ πώς αλλιώς;— για την 1η του Μάη, την ημέρα μας. Μέχρι να γίνουν όλες οι μέρες του χρόνου δικές μας! Εσείς με την αργία σας και εμείς με την απεργία μας. Εσείς στο ταμείο σας να μετράτε τις εισπράξεις της κενότητάς σας· εμείς στους δρόμους και τις πλατείες για το δίκιο των Ανθρώπων… Η φετινή Πρωτομαγιά καταφέρατε να αναδείξει πιο καθαρά τη διαφορά του κόσμου σας και του κόσμου μας, την αδυσώπητη ταξική πάλη!

Το βίντεο που ακολουθεί το 'φτιαξα με βάση ένα λεύκωμα από γκραβούρες, αφίσες, φωτογραφίες και έργα τέχνης με θέμα την εργατική Πρωτομαγιά, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΟΔΗΓΗΤΗΣ» το 1986, με την ευκαιρία της εκατονταετηρίδας από τα γεγονότα του Σικάγου το 1886, που οδήγησαν στην καθιέρωση της 1ης του Μάη ως γιορτής των εργατών. Η μουσική, από τον «Ηπειρώτικο χορό» του Σκαλκώτα.

Διώξεις, συλλήψεις και εκδόσεις πολιτικών προσφύγων

Στο σημερινό πανελλαδικό συλλαλητήριο των συνταξιούχων στην Αθήνα, στο οποίο συμμετείχα, κάποιος συναγωνιστής μοίρασε μια δισέλιδη ανακοίνωση - καταγγελία - διαμαρτυρία της «Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν», την οποία θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο να την αναδημοσιεύσω (βρίσκεται αναρτημένη, όχι όμως στην έκταση που έχει στο φύλλο που μοιράστηκε, στον ιστότοπο της Επιτροπής http://oagonas.blogspot.com/), επειδή αφενός περιέχει ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία ασφαλώς αγγίζουν κάθε ευαισθητοποιημένο ενεργό πολίτη, και αφετέρου επειδή τα στοιχεία αυτά δεν τα βρίσκει εύκολα κανείς, τουλάχιστον τόσο λεπτομερειακά και ολοκληρωμένα, ούτε στα προοδευτικά ΜΜΕ (για τα αστικά, ούτε λόγος) —όχι βέβαια λόγω σκοπιμότητας αλλά λόγω αδυναμίας κάλυψής τους (τι να πρωτοπρολάβουν…).

Ακολουθεί η ανακοίνωση της Επιτροπής (διατηρείται η σύνταξη και η ορθογραφία):

Συνεχίζεται δίωξη και συλλήψεις των πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία!

Ακόμα ένας άλλος σύντροφος μας με διεθνές ένταλμα συνελήφθηκε και φυλακίστηκε!

Από το 2000 ο ιμπεριαλισμός πέρασε και πάλι στην επίθεση για να δυναμώσει ακόμη περισσότερο την κυριαρχία του και τις αποικιοκρατικές πολιτικές του στη Μέση Ανατολή. Τα καλύτερα στηρίγματα αυτού του σχεδίου είναι η Τουρκία και το Ισραήλ και σήμερα σημαντικότερο ρόλο για την εφαρμογή αυτού του σχεδίου παίζει η Τουρκία. Ο ιμπεριαλισμός, για να διασφαλίσει τις αποικίες του στη Μέση Ανατολή προσπαθεί αφενός να αφανίσει τον επαναστατικό αγώνα στην Τουρκία, και αφετέρου μέσω της Τουρκίας να προωθεί τις δραστηριότητές του στις χώρες της περιοχής μας. Δύο είναι οι βασικοί κρίκοι αυτού του σχεδίου:

Είναι ζήτημα ήθους πρωτίστως

Εναλλακτικοί τίτλοι:

• Ο διάλογος έχει πολλά ποδάρια
• Σέρνοντας τον χορό του διαλόγου
• Πάμε κατά διαλόγου…

Ο διάλογος που ακολουθεί έγινε (κι αυτός) στο πλαίσιο του διαλόγου του προσυνεδριακού, ανάμεσα σε μένα (Λ) και τον καλό φίλο και σύντροφο Χ, στο καθιστικό του σπιτιού μου, όπου οι δύο μας βρεθήκαμε να πίνουμε το καφεδάκι μας και, κατά τη συνήθειά μας ή κατά τον χαρακτήρα μας, καθότι της λακωνικής σχολής αμφότεροι, διακόπταμε κάπου κάπου τη σιωπή μας για να ανταλλάξουμε δυο–τρεις φράσεις, κι ύστερα πάλι επιστρέφαμε στο γνώριμό μας, το απάνεμο λιμάνι της σιωπής. Μιας σιωπής που άλλες φορές, όταν τύχει να βρισκόμαστε στο ύπαιθρο κοντά στη φύση, είναι ρεμβασμός· άλλες φορές, σε δημόσιους χώρους θορυβώδεις, είναι λογισμός· άλλες φορές είναι κάτι άλλο (αναδρομή, αναστοχασμός, προβληματισμός κ.λπ.)· άλλες φορές… απλώς σιωπή! Αυτή τη φορά ήταν η… εφημερίδα που κρατούσε ο καθένας μας στα χέρια του και δεν την άφηνε ακόμα κι όταν διακόπταμε τη σιωπή και μιλούσαμε, μιας και ξέραμε ότι αυτό ήταν προσωρινό, ένα μικρό ιντερμέτζο ομιλίας στη συμφωνία της σιωπής μας —είπαμε, της λακωνικής σχολής, φανατικοί…

Λ: (μονολογώντας μάλλον παρά απευθυνόμενος στον φίλο μου): Ο διάλογος έχει πολλά ποδάρια…

Χ  Γιά στάσου, τι θες να πεις; Βλέπω ότι διαβάζεις τον προσυνεδριακό διάλογο. Σ’ αυτόν αναφέρεσαι; Και τι υπονοείς;

Λ  (ξαναμμένος κάπως, γι’ αυτό κι αφήνει την εφημερίδα. Εδώ σηκώνει συζήτηση! Είπαμε, Λάκωνες, αλλά όχι και μουγγοί): Τι γνώμη έχεις για τη χρησιμότητα, τη σκοπιμότητα και τα όρια του προσυνεδριακού διαλόγου;

Χ: Κοίταξε, επειδή εμένα δεν με κέντρισε κάτι ώστε να μου δημιουργηθούν τέτοια ερωτήματα, όπως φαίνεται ότι έγινε μ’ εσένα, θα ‘ταν καλύτερα, πιο εποικοδομητικό εννοώ, να μου έλεγες εσύ την άποψή σου, την οπωσδήποτε επεξεργασμένη σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, παρά να απαντήσω εγώ αυτοσχεδιάζοντας εκ των ενόντων αυτή τη στιγμή.

Λ: Εντάξει, δίκιο έχεις. Λοιπόν, ξέρεις, σε κάθε διαδικασία οι γνωστικοί φροντίζουν να φυλάγονται από τις κακοτοπιές. Φροντίζουν από πριν να βάζουν τους αναγκαίους κανόνες, να παίρνουν τα κατάλληλα μέτρα, όχι για την περίπτωση που όλα κυλίσουν ομαλά αλλά για το εντελώς αντίθετο, για την περίπτωση δηλαδή που παρουσιαστεί κάποια δυσκολία, κάποια αναποδιά, που εμφανιστεί κάποιος ή κάποιοι ιδιότροποι, δύστροποι, απείθαρχοι ή, ακόμη, αντικοινωνικοί ή ό,τι άλλο, οι οποίοι ηθελημένα ή αθέλητα με τη συμπεριφορά τους θα απειλήσουν να δυναμιτίσουν τη διαδικασία. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι ένα ταξιδιωτικό γραφείο διοργανώνει μιαν εκδρομή. Η όλη διαδικασία μήπως δεν υπόκειται σε κάποιους κανόνες, πολλές φορές υπό τη μορφή συμφωνητικού, αλλά και άγραφους ή προφορικούς; Κι αυτοί οι άγραφοι κανόνες, κι αυτοί είναι το ίδιο σημαντικοί με τους γραφτούς. Η φιλία μας, η σχέση μας σε τέτοιους, άγραφους, κανόνες (και αρχές!) δεν υπακούει; (παύση)

Χ: Έλα, έμπαινε στο παρασύνθημα.

Φώτης Αγγουλές, im memoriam

Ο Φώτης Αγγουλές

Σαν σήμερα, στις 28 Μαρτίου 1964, πεθαίνει ο κομμουνιστής λαϊκός ποιητής Φώτης Αγγουλές. Στη μνήμη του αφιερωμένη η σημερινή μου ιστογραφή, η οποία, κατά ευτυχή σύμπτωση, δεν θα μπορούσε να εύρισκε πιο ταιριαστό "προοίμιο" από την προηγούμενη ανάρτησή μου «Μπάυρον» για το 1821 —και όχι μόνο. Τα βιογραφικά στοιχεία που παραθέτω στη συνέχεια είναι παρμένα κατά βάση από το πόρταλ 902.gr. Στο τέλος μπορείτε ν' ακούσετε ένα ποίημα του Αγγουλέ, το «Μπιρ Χακίμ», μελοποιημένο από τον Θωμά Μπακαλάκο και τραγουδισμένο από τη έξοχη Σοφία Μιχαηλίδου. Δεν το διάλεξα τυχαία, αλλά επειδή κι αυτό δένει με την προηγούμενη ανάρτησή μου, είναι η φυσική συνέχειά της, και το σημερινό ποίημα, το «Μπιρ Χακίμ», πρέπει να διαβαστεί μαζί με το ποίημα «Μπάυρον» της προηγούμενης ανάρτησης. Απολαύστε την υπέροχη μελωδία, αλλά προπαντός προσέξτε τους στίχους!

Γεννημένος το 1911 στο Τσεσμέ και μεγαλωμένος στη Χίο, ο Φ. Αγγουλές έρχεται σε επαφή με το κομμουνιστικό κίνημα από τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Με την Κατοχή καταφεύγει στη Μέση Ανατολή, όπου τον Απρίλη του 1944 συλλαμβάνεται για την ΕΑΜική του δράση από τους Άγγλους και μαζί με άλλους κομμουνιστές κλείνεται σε φυλακή της Παλαιστίνης. Από κει σε διάφορα στρατόπεδα και τέλος στο κολαστήριο του Ντεκαμερέ. Τέλη Νοέμβρη του 1945 απελευθερώνεται και επιστρέφει στη Χίο (χωρίς τη γυναίκα του —δεν το επέτρεψαν οι Άγγλοι), όπου συνεχίζει να αγωνίζεται, και, βέβαια, οι διωγμοί εναντίον του δεν σταματούν.

Στις 10 Γενάρη 1946 ο ταγματάρχης διοικητής της Χωροφυλακής Χίου, ο Ντουβλάς Ελευθέριος, ενημερώνει εγγράφως το Γραφείο ΧΙ/Γ του Γενικού Επιτελείου Στρατού ότι «ο Φώτης Αγγουλές […] εδηλητηριάσθη ψυχικώς, διεστράφη πνευματικώς και επίστεψε εις τας ιδέας του κομμουνισμού. Κλεισθείς δε υπό των Συμμαχικών Δυνάμεων εις Ντεκαμερέ, ετελειοποίησε τας αντεθνικάς ιδέας του». Παρακάτω ο διοικητής ενημερώνει το ΓΕΣ ότι «εις τον εν λόγω ασπασθέντα τας κομμουνιστικάς ιδέας, επεδείχθη η συνήθης δήλωσις, συνταχθείσα συμφώνως προς τας σχετικάς διαταγάς». Και το έγγραφο καταλήγει: «Την υπογραφήν της δηλώσεως ηρνήθη επιμόνως. Έκτοτε παρακολουθείται η δράσις του».

Με την ανάπτυξη της πάλης του Δημοκρατικού Στρατού, ο Αγγουλές τυπώνει έντυπα του ΔΣΕ κρυμμένος σε μια στέρνα στο Βατάδο. Εκεί μια μέρα του Μάρτη του 1948 συλλαμβάνεται, δικάζεται από στρατοδικείο και καταδικάζεται σε θάνατο. Ο Αγγουλές γλύτωσε την εκτέλεση χάρη στον ξεσηκωμό όλου του νησιού και τις διεθνείς διαμαρτυρίες. Δεσμώτης επί οκτώ χρόνια στα κολαστήρια Βούρλων, Μακρονήσου, Κεφαλονιάς, Αλικαρνασσού, Ιτζεδίν, του νοσοκομείου «Άγιος Παύλος» και Κέρκυρας, αποφυλακίστηκε βαριά άρρωστος το 1956. Επιστρέφει στη Χίο και "ζει" παρακολουθούμενος…

Εγκαίνια του «Μουσείου των Εγκλημάτων του Καπιταλισμού» στην Μπρατισλάβα

Την είδηση τη διάβασα πρώτη φορά στο ιστολόγιο του Redfly Planet: Στις 30 του Μάρτη γίνονται τα εγκαίνια του «Μουσείου των Εγκλημάτων του Καπιταλισμού», στην Μπρατισλάβα, την πρωτεύουσα της Σλοβακίας. Η Σοσιαλιστική Ένωση Νεολαίας της χώρας (Socialistický Zväz Mladých, γνωστή από παλιά με τα αρχικά της SZM ως η οργάνωση νεολαίας της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας) καλεί σε συγκέντρωση στην πλατεία Ελευθερίας (Slobody) της πόλης, την ίδια μέρα, στις 2:00 τ' απόγευμα. Η είδηση βρίσκεται και στον ιστότοπο της οργάνωσης εδώ και εδώ. Το βιντεάκι, διάρκειας 4,5 λεπτών, που προπαγανδίζει τη συγκέντρωση για το άνοιγμα του μουσείου, και βρίσκεται στον ιστότοπο της SZM (ο πρώτος δεσμός που δίνω), αλλά και στον Redfly Planet, έχει τις λεζάντες στα σλοβακικά. Παρακάτω όμως μπορείτε να δείτε το ίδιο βιντεάκι με υπότιτλους στα ελληνικά (μετάφραση και επεξεργασία από μένα). Προσέξτε τις αναφορές στη χώρα μας: στο 1:22 ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος και στο 2:13 η χούντα των συνταγματαρχών.

«Μπάυρον»

Έτσι, καθώς βρισκόμουνα αυτές τις μέρες στην Αρεόπολη με τους οπλαρχηγούς να κηρύσσουν τον Ξεσηκωμό, ύστερα στην Καλαμάτα, την Τριπολιτσά, την Πάτρα… Κι ύστερα στην αγαπημένη μας Κύπρο (…αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα…), νά σου, μπροστά μου ο αγαπημένος μου ποιητής, ο Φώτης Αγγουλές. Η Επανάσταση του 1821, οι λαϊκοί αγώνες, ο αντιαποικιακός αγώνας των Κυπρίων, το σημερινό μάτωμα των λαών της Ελλάδας και της Κύπρου από τη βαρβαρότητα του —σάπιου— καπιταλισμού, οι εργάτες που αντιπαλεύουν τη λαίλαπα που οι εκμεταλλευτές τους έχουν εξαπολύσει, όλα μες στο μυαλό μου σαν ένα καρουζέλ εικόνων που στριφογυρίζουν ασταμάτητα, σε μια ενότητα που δεν γνωρίζει χρονικά και τοπικά όρια. Και η φωνή του ποιητή διαχρονική, η ματιά του διορατική, οι ιδέες του λεπίδι κοφτερό.

Α, βέβαια! Είναι η επέτειος του Ξεσηκωμού, στις 25 Μάρτη σύμφωνα με τον ύπουλο και υστερόβουλο ορισμό της, ως προς την επιλογή της ημερομηνίας, από τους κρατούντες. Ας είναι· εμείς τον γιορτάζουμε και τον τιμούμε κατά πώς πρέπει τον επικό αγώνα των σκλάβων για απελευθέρωση και κοινωνική δικαιοσύνη. Μα τι να γράψω, τι να βρω να γράψω στο έρμο το μπλόγκι, που 'χω στερέψει, καιρό τώρα… Μα νά, ο ποιητής! Όχι, δεν είναι ποίημα για το '21. Είναι και για το '21, και για το 1940—44, και για το σήμερα· και για τους Γερμανούς, όπως και για κάθε κατακτητή· και για τους Άγγλους, όπως και για κάθε δυνάστη. Είναι γραμμένο και για τους κλέφτες και αρματολούς, και για τους αντάρτες, και για τους ανυπότακτους επαναστάτες κάθε τόπου και κάθε εποχής. Είναι προφητικό για τον μετέπειτα, από τον χρόνο που γράφτηκε, βρόμικο ρόλο των τάχα συμμάχων μας Εγγλέζων, για τα φρικτά τους εγκλήματα (πάλι στο μυαλό μου η Ελλάδα και η Κύπρος…).

Είναι το ποίημά του «Μπάυρον». Το 'γραψε μια νύχτα της αιχμαλωσίας του σε στρατόπεδο της Μέσης Ανατολής. Είναι ένα ποίημα διαμαρτυρίας των αντιφασιστών εθελοντών, Ελλήνων και ξένων, οι οποίοι έφυγαν από τις κατακτημένες από τους φασίστες χώρες τους για να πολεμήσουν τις ορδές του Ρόμελ, αλλά ύστερα, όταν θέλησαν να επιστρέψουν στις κατεχόμενες πατρίδες τους για να βοηθήσουν στον αγώνα για απελευθέρωση που διεξαγόταν εκεί από τους αντάρτες ενάντια στον φασιστικό ζυγό, ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, βρέθηκαν αιχμάλωτοι των "συμμάχων" (τίνος σύμμαχοι άραγε;) Εγγλέζων, κλείστηκαν σε στρατόπεδα κάτω από αφόρητες συνθήκες…

ΜΠΑΫΡΟΝ

Γιατί να ρθεις στην όμορφη Ελλάδα να πεθάνεις;
Ξανθέ ποιητή,
γιατί;

Εμείς, την εχτιμούμε τη φιλία.
Εμείς, τη λευτεριά την αγαπούμε.
Τώρα που βάρβαρα οι δικοί σου
μας τυραγνούν, τι να τους πούμε;
Κοίταξε, απ' έξω μάς φρουρούνε
διπλοφρουροί.

Τούτη τη νύχτα, δεν μπορούμε
να θυμηθούμε τη μορφή σου,
γιατί στα σύρματα μπορεί η σκέψη μας ν' αγκυλωθεί,
και να ματώσει την ψυχή σου

του Φώτη Αγγουλέ
(για την αντιγραφή: Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας)

Αδέρφια, ας σκεφτόμαστε, ας πορευόμαστε πάντα
λεύτερα και δίκαια!

Οι «1301… επίορκοι» και τα μυαλά στα κάγκελα

Την Κυριακή 10/3 ο Σύλλογος Γυναικών Πειραιά «Η ΠΡΟΟΔΟΣ» (μέλος της ΟΓΕ) στο πλαίσιο του γιορτασμού της ημέρας της γυναίκας διοργάνωσε εκδήλωση στα γραφεία της ΠΕΜΕΝ, η οποία περιλάμβανε την προβολή της θαυμάσιας ταινίας του Θεόδωρου Μαραγκού (1980, με τους Θανάση Βέγγο [Θανάσης], Άννα Ματζουράνη [Άννα], Αλέκο Λειβαδίτη [Χαράλαμπος Ξεζουμίδης] κ.ά.) «Θανάση, σφίξε κι άλλο το ζωνάρι». Ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση, μιας και το θέμα της ταινίας είναι τόσο επίκαιρο, σαν να γράφτηκε σήμερα κι όχι πριν από 33 χρόνια! (Ολόκληρη η ταινία εδώ).

Ο Θανάσης Μαγκάνας είναι ένας τίμιος εφοριακός και πατέρας δύο μικρών παιδιών, που τα βγάζει πολύ δύσκολα πέρα. Όταν η γυναίκα του, η Άννα, πιάνει δουλειά σε ένα κλωστοϋφαντουργείο, δεν την βλέπει καθόλου πια, επειδή εκείνη εργάζεται νυχτερινή βάρδια, προκειμένου να βρίσκεται πάντα κάποιος γονιός στο σπίτι με τα παιδιά. Στο μεταξύ, ο Θανάσης ανακαλύπτει ότι το αφεντικό της, ο Χαράλαμπος Ξεζουμίδης, είναι μεγάλος φοροφυγάς και τον καταγγέλλει στον διευθυντή του. Αυτός όμως δωροδοκείται απ’ τον Ξεζουμίδη και μεταθέτει τον Θανάση στο Σουφλί. Ο φουκαράς ο Θανάσης αναγκάζεται να κατεβεί σε απεργία πείνας και κερδίζει τη συμπαράσταση του κοσμάκη, όχι όμως και του Υπουργού Οικονομικών. Απ’ την άλλη και η Άννα, μαζί με όλους τους εργάτες του Ξεζουμίδη, κατεβαίνουν σε απεργία με καθαρά εργασιακά αιτήματα. Ο Ξεζουμίδης μαζεύει ένα πούλμαν με ανθρώπους που ζητούσαν δουλειά για να τους χρησιμοποιήσει ως απεργοσπάστες, ανάμεσά τους και τον Θανάση, που απολυμένος πια από το δημόσιο, είχε ανάγκη να δουλέψει. Το πούλμαν φτάνει στο κλειστό εργοστάσιο και οι απεργοί, ανάμεσά τους και η Άννα, το εμποδίζουν. Ο Θανάσης αντιλαμβάνεται ότι τους προορίζουν να παίξουν τον ρόλο του απεργοσπάστη, αρνείται, επαναστατεί και πείθει και τους υπόλοιπους να μη γίνουν απεργοσπάστες στου Ξεζουμίδη. Οι άνεργοι κατεβαίνουν από το πούλμαν και ενώνονται με τους απεργούς…

Θ' αναρωτιέστε μάλλον —και δικαιολογημένα— τι σχέση έχει μ' όλα αυτά ο τίτλος της σημερινής ιστογραφής, τίτλος που εμπεριέχει την καραμέλα των ημερών, τους «1301 —τάχα— επίορκους». Μάλιστα η φυλλάδα το «ΕΘΝΟΣ», προφανώς λόγω ένδειας ανεύρεσης άλλων λιστών (ξέρετε, αυτές που συνήθιζε, για «2.000 θέσεις στους ΟΤΑ», «700 προσλήψεις στα νοσοκομεία» κ.λπ.), και λόγω της "απροθυμίας" της να αναδείξει τα πραγματικά προβλήματα των εργαζόμενων, αντιθέτως λόγω ακριβώς του ζήλου της να τα συσκοτίσει, να αποπροσανατολίσει τους εργαζόμενους και να τους στρέψει στο κυνήγι μαγισσών ή στο πώς ο ένας θα καταφέρεται εναντίον του άλλου, εργαζόμενος ενάντια σε εργαζόμενο, ώστε να μένουν στο απυρόβλητο οι κατέχοντες τα μέσα παραγωγής, οι ταξικοί τους αντίπαλοι, και το πολιτικό προσωπικό που τους υπηρετεί, αυτή λοιπόν η ελεεινή φυλλάδα, το «ΕΘΝΟΣ», την ίδια μέρα είχε την από ημερών διατυμπανιζόμενη λίστα με τα ονόματα των δήθεν «επίορκων», οι οποίοι —οποία φρίκη!— εξακολουθούν να εργάζονται κανονικά στο δημόσιο και να πληρώνονται! Και τα μυαλά στα κάγκελα, δηλαδή, ή πώς τα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης οδηγούνται στον προθάλαμο του φασισμού, πώς μπολιάζονται ύπουλα με τον φασιστικό τρόπο σκέψης. Το πώς συνδέεται αυτό το γεγονός με την υπόθεση της ταινίας, ήταν κάτι που συνέλαβα παρακολουθώντας την ταινία και το διατύπωσα ύστερα στην παρέμβασή μου στη σχετική συζήτηση, την οποία σας μεταφέρω από μνήμης εδώ:

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του διαδικτύου

Ο Νίκος Σαραντάκος, γνωστός μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων του και ως μελετητής της γλώσσας μας, συνηθίζει κάθε Σάββατο να αναρτά στο ιστολόγιό του ένα άρθρο στο οποίο σχολιάζει, με τρόπο ευτράπελο ή σκωπτικό πολλές φορές, όσα γλωσσικά ολισθήματα —«μεζεδάκια» τα αποκαλεί— κατάφερε να πιάσει στην απόχη του κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Στο σημερινό του πιάτο άρθρο με τίτλο Μεζεδάκια του έτους 2048(!) ανάμεσα στα «μεζεδάκια» που σερβίρει είναι και το ακόλουθο, ένα κι ένα για να σε πιάσει το στομάχι σου· αχώνευτο! Εξάλλου δεν αφορά γλωσσικό αλλά μάλλον διανοητικό ολίσθημα… Διαβάστε το, εύστοχα όσο και λιτά σχολιασμένο από τον Ν.Σ.:

Η αποκαρδιωτική ιστορία της εβδομάδας: Κυκλοφόρησε στο ελληνόφωνο φέισμπουκ ένα κείμενο σύμφωνα με το οποίο τα μωρά που κρατάνε στην αγκαλιά τους οι ζητιάνες είναι ναρκωμένα για να μην κλαίνε και τις ενοχλούν κατά την άσκηση του επαγγέλματος (ανκαι σε μικρές δόσεις το παιδικό κλάμα μάλλον βοηθάει, λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό). Το κείμενο το δημοσιεύει το lifo.gr (χωρίς το disclaimer που προτάσσεται τώρα), με αποτέλεσμα το νοήμον κοινό, που δεν προσέχει π.χ. την αναφορά σε βότκα, να σκεφτεί ότι το ρεπορτάζ έχει γίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται όμως για άρθρο Ουκρανού δημοσιογράφου, ένας Θεός ξέρει πόσο αξιόπιστου, που δημοσιεύτηκε το 2007 και αφορά το Κίεβο. (Ίσως να χρησίμεψε σαν ενδιάμεσο μεταξύ ουκρανικού και ελληνικού άρθρου αυτό το μηχανομεταφρασμένο στα αγγλικά άρθρο). Ταυτόχρονα, το άρθρο, πάντοτε χωρίς αναφορά χρόνου και τόπου, δημοσιεύεται σε διάφορους ιστότοπους, και τελικά μπαίνει και σε δελτία ειδήσεων (έστω και επαρχιακών σταθμών), για να ενημερωθούν όλοι, τάχα ότι είναι είδηση! Φυσικά η Lifo και οι άλλοι ιστότοποι και τα κανάλια δεν δημοσιεύουν την αντίθετη άποψη, ότι «δεν υπάρχουν τσιγγάνοι κροίσοι που να πλουτίζουν από το εμπόριο παιδιών», κι ας τη δημοσιεύει η έγκυρη Faz, διότι, πώς να το κάνουμε, δεν πουλάει. (Και μετά λέμε γιατί παίρνει 10% η Χρυσή Αυγή).

Μόνο το lifo.gr το δημοσιεύει; Μακάρι να 'ταν έτσι! Αναρίθμητοι ιστότοποι, όρεξη να 'χει κανείς να ψάχνει… Ανίκητη η βλακεία! Πάρτε μια γεύση:

¡Compañero Chávez presente, ahora y siempre!

Compañero Chávez presente, ahora y siempre (Ο σύντροφος Τσάβες ζει [κατά λέξη: παρών], τώρα και πάντα) γράφει ο λαός για τον ηγέτη που αγάπησε. Ας αρκεστούμε σ' αυτά τα λόγια και σ' αυτή την εικόνα τούτη τη σκληρή στιγμή του ανέκκλητου χωρισμού. Εξάλλου ελάχιστοι —εκλεκτοί— αξιώνονται τέτοια τιμή. Δεν ταιριάζει τώρα να διολισθήσω ούτε σε κούφιους εγκωμιασμούς ούτε σε μικρόψυχους απολογισμούς. Θέλω μονάχα από τις γραμμές αυτού εδώ του ιστολόγιου να αφιερώσω στη μνήμη του κομπανιέρο Τσάβες ένα ποίημα που έγραψα πριν από έντεκα περίπου χρόνια, στις 14 τ' Απρίλη του 2002, τη μέρα που ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας επανήλθε στην εξουσία μετά την αποτυχία του αμερικανοκίνητου πραξικοπήματος που προσωρινά τον είχε ανατρέψει.

Ελπίδα

Πριν ήταν νύχτα αιώνων,
νύχτα αδυσώπητη.
Και ήρθε η αυγή.
Και άνθισε το λουλούδι της ελπίδας,
πλην περικυκλωμένο
από σιδερένιες μπότες εχθρικές,
έτοιμες να το λειώσουν.
Πόσο φοβάμαι!
Αυτό το λουλούδι πρέπει να ζήσει.
Αυτό το λουλούδι είναι η ελπίδα μας.
Αυτό το λουλούδι μπορεί να ελπίζει χάρη σε μάς.

Καλό σου ταξίδι, compañero! Καλή τύχη στην πατρίδα σου! Είθε το λουλούδι που φύτεψες να ζήσει και να θεριέψει!

Διευρυμένη συνάντηση… μεγάλων πνευμάτων

Έρχομαι, αγαπητοί μου, εγώ ο ταπεινός να συνεισφέρω κατά την ασημαντότητά μου στις φιλότιμες προσπάθειες των εξίσου ταπεινών συντρόφων και συναγωνιστών μου στην μπλογκόσφαιρα, να αναδείξουν τη λάμψη της ευφυΐας κάποιων μεγάλων πνευμάτων. Σ' αυτές τις προσπάθειες λοιπόν του Αντώνη στο ιστολόγιο Lenin Reloaded με την ανάρτησή του Είδαν οι αστοί τα μούτρα τους στον καθρέφτη και φοβήθηκαν; και του TRASH στο ιστολόγιο Fadomduck2 με την ανάρτησή του Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται (μπορείτε με τους δεσμούς που δίνω να τις προβάλετε και να τις διαβάσετε), τολμώ να έλθω αρωγός αναφέροντας άλλο ένα —τρίτο— μεγάλο πνεύμα, που κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος με τα αναφερόμενα στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις, δηλαδή τον Θάνο Τζήμερο (sui generis ιδιοφυΐα, στην οποία «nothing is right» στην αγγλοσαξονική^[1]) και τον Κώστα Ζαχαριάδη (του EcoLeft, στην οποία «nothing is left» στην αγγλοσαξονική^[1]). Μάλιστα, το τρίτο αυτό μεγάλο πνεύμα έδωσε δείγματα (ή, μήπως, δήγματα;) της πνευματικής υπεροχής του σε χρόνο προγενέστερο (στις 10 Οκτ. 2012) και οπωσδήποτε ανύποπτο ως προς το έναυσμα (κυριολεκτικά, από μαγκάλι) για το βαθυστόχαστο πόρισμα των ύστερον λαλησάντων (ακριβώς, «έχουν λαλήσει» κατά το κοινώς λεγόμενο). Το τρίτο αυτό μεγάλο πνεύμα ενσαρκώνει η κυρία Βασιλική Καράμπαλη, φιλόλογος, πτυχιούχος του τμήματος Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και φοιτήτρια μεταπτυχιακού προγράμματος στον τομέα Ψυχολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου, όπως μας πληροφορεί η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», που φιλοξενεί το περισπούδαστο πόνημά της Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική…, από το οποίο αντιγράφω (οι επισημάνσεις με έντονα στοιχεία δικές μου):

…Γιατί τελικά η κρίση στην οικονομία ξεκινά από μια κρίση βαθύτερη, αυτή της παιδείας. Ως απότοκο της κρίσης αυτής, παρουσιάζονται η έκλυση των ηθικών αξιών και ο αμοραλισμός. Έχουμε φτάσει σε έναν άκρατο υλισμό και αδιαφορούμε για μια γλώσσα και έναν πολιτισμό που αργοπεθαίνει, για αξίες και ιδανικά που εκπίπτουν, αφού δεν κατάφεραν να μεταγγιστούν από την οικογένεια και το σχολείο…

1. Ποιος είπε ότι η κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, δομική κρίση του καπιταλισμού; Ο Μαρξ και κάτι μαρξιστές… Καλά, τώρα… Κι οι αστοί που λένε ότι η κρίση είναι κρίση χρέους και τέτοια φληναφήματα; Καλά, κι αυτοί… Εδώ μιλάνε τα μεγάλα μυαλά, ποιος μετράει μπροστά τους;
2. Είναι δυνατόν φιλόλογος(!) να γράφει τέτοιους σολοικισμούς, όπως Ως απότοκο(!) της κρίσης αυτής, παρουσιάζονται η έκλυση των ηθικών αξιών και ο αμοραλισμός; Ίσως, αν είναι μεγάλο πνεύμα!…

— — — — — — — — — — — — — — — — —

^[1] Πρόκειται για τις δυσερμήνευτες, καθότι αμφίσημες, διατυπώσεις που περιέχονται ακριβώς στα συμπεράσματα της μελέτης Αγγλοσαξόνων ερευνητών, οι οποίοι ασχολήθηκαν με τα δύο αυτά μεγάλα πνεύματα. Για μεν τον κ. Τζήμερο αποφάνθηκαν ότι στο έργο του «nothing is right» («τίποτα δεν είναι δεξιό» ή «τίποτα δεν είναι σωστό»), για δε τον κ. Ζαχαριάδη ότι «nothing is left» («τίποτα δεν είναι αριστερό» ή «τίποτα δεν βρέθηκε»)!

Μπλέξαμε τους -ισμούς μας!

Στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη», στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου του ΚΚΕ, διάβασα μια επιστολή που με παραξένεψε —ας το γράψω έτσι— και θα ήθελα να τη σχολιάσω. Πάνω στην ώρα, θα 'λεγα, ο παραγωγικότατος συνιστολόγος Lenin Reloaded έγραψε μια εξαιρετική ανάρτηση με τίτλο Γιατί απάλειψε η ΚΕ του ΚΚΕ τον όρο «αντι-ιμπεριαλιστική» από την εννοιολόγηση της Λαϊκής Συμμαχίας; με αφορμή αυτή την επιστολή. Ο συντάκτης της ανάρτησης δεν στέκεται στην επιστολή καθαυτή, αλλά με αφορμή την επιστολή διατυπώνει ένα υπαρκτό ερώτημα που γεννιέται από τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ όσον αφορά το περιεχόμενο και τον χαρακτήρα της «Λαϊκής Συμμαχίας» και στη συνέχεια επιχειρηματολογεί εύστοχα υπέρ των θέσεων του κόμματος. Αναδημοσιεύω την ανάρτηση και στη συνέχεια προσθέτω το δικό μου σχόλιο σχετικά με την επιχειρηματολογία του επιστολογράφου.

…Ρωτάνε πολλοί, και ανάμεσά τους ένας από τους επιστολογράφους στον προσυνεδριακό του οποίου τις ενστάσεις αντιγράφουμε:

«Αντιιμπεριαλιστική πάλη σημαίνει πάλη ενάντια στον μονοπωλιακό καπιταλισμό, πάλη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και στις επιλογές τους, πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Διαχωρίζοντας την αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική δράση από την αντιιμπεριαλιστική (η αντιιμπεριαλιστική δράση εμπεριέχει την αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική δράση), αντί να βοηθήσουμε αυτούς που δεν κατανοούν τον όρο αντιιμπεριαλιστική δράση και την ταυτίζουν με τη δράση κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να τον κατανοήσουν, διατρέχουμε τον κίνδυνο να συμβάλουμε, χωρίς να το θέλουμε, να δημιουργηθούν ακόμα περισσότερες συγχύσεις, να ταυτίσουν την αντιιμπεριαλιστική δράση με την αντιπολεμική και, το κυριότερο, να κυριαρχήσουν αστικές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις που θεωρούν ότι ο ιμπεριαλισμός κινείται στη σφαίρα της πολιτικής, αποκόβοντάς τον από την οικονομική του βάση.

»Αφού λοιπόν ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μονοπωλιακός, όπως αναφέρεται στη θέση 62, είναι ιμπεριαλισμός και ως εκ τούτου ο προσανατολισμός της Λαϊκής Συμμαχίας δεν αρκεί να είναι “αντιμονοπωλιακός αντικαπιταλιστικός”, αλλά πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστικός για να μπορέσει να δώσει πλήρη και ολοκληρωμένη απάντηση στα ζητήματα που καλείται να λύσει».

Ο φόβος που διατυπώνει ο σύντροφος είναι μην διολισθήσει ο αντι-ιμπεριαλισμός του ΚΚΕ σε απλό αστικό πασιφισμό. Δυστυχώς, ο σύντροφος δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τι καταλαβαίνει η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων ως «αντι-ιμπεριαλισμό» σήμερα. Να τον βοηθήσουμε. Καταλαβαίνει ως «αντι-ιμπεριαλισμό» τον ιμπεριαλισμό. Τον «δικό της» ιμπεριαλισμό, τον ιμπεριαλισμό της δικής της αστικής τάξης. Αυτό καταλαβαίνει ότι είναι «αντι-ιμπεριαλισμός». «Αντι-ιμπεριαλισμός» σήμερα είναι η μάχη για να εξασφαλίσουμε καλύτερα φιλέτα αερίου για τις αστικές τάξεις Ελλάδας και Κύπρου, παίζοντας, φυσικά, με τον πόλεμο γιατί τις ίδιες ακριβώς στοχεύσεις έχει η αστική τάξη της Τουρκίας.

Μουργιές…

Η λέξη του τίτλου είναι λαϊκότροπη (ή λαϊκή, αν προτιμάτε). Περιέργως δεν την έχουν τα μεγάλα λεξικά μας (Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, Μπαμπινιώτη, Παπύρου, Τεγόπουλου Φυτράκη, αυτά κοίταξα), αλλά τη χρησιμοποιούμε. Δεν πρόκειται βέβαια για τα δέντρα, τις γνωστές μας μουριές, όσο κι αν δεν λείπουν εκείνοι που γράφουν (δεν λέω «προφέρουν», γιατί στην προφορά… συμφωνούμε όλοι) «μουργιά» κι εννοούν «μουριά» (μια αναζήτηση στον Γκούγκλη θα σας πείσει…). Εδώ πάντως ακόμη… κρατάμε· το δέντρο μουριά το γράφουμε «μουριά» (και όχι «μουργιά») και τα ψάρια «ψάρια» (και όχι… «πσάργια»!). Θα μου πείτε, εδώ κοτζάμ «ΒΗΜΑ» γράφει (και ξαναγράφει και ξαναματαγράφει) για τις… φώκες! Δεν τις αναγνωρίζετε; Είναι οι συμπαθέστατές μας φώκιες, δείτε εδώ! Αλλά ξεστράτισα (άλλη φορά θα καταπιαστώ με το πελώριο θέμα της προφοράς της ελληνικής και των παρεπομένων της —ή παρενεργειών της, αν προτιμάτε). Εδώ η λέξη «μουργιά» σημαίνει την πράξη ή τη συμπεριφορά του μούργου. Μούργος, ως γνωστόν, αποκαλείται μεταφορικώς ο άξεστος, ο βρομιάρης, και αυτουνού τις πράξεις χαρακτηρίζουμε μουργιές, και όχι του συμπαθητικού τετράποδου μουργάκου. Ένας τέτοιος μεταφορικώς μούργος τούς ξέφυγε προχτές και γαύγισε —νόμισε εκ του ασφαλούς, σε οικείο του περιβάλλον (γενική συνέλευση της Ένωσης Ασφαληστρικών Εταιρειών γαρ), αλλά για κακή του[ς] τύχη το γαύγισμα ακούστηκε παραέξω— και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν, να συμμαζέψουν τ' ασυμμάζευτα. Όπως θα καταλάβατε, πρόκειται για τον Μούργο που κατέχει τη θέση του γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Οικονομικών. Ακούστε τον να γαυγίζει κι ακούστε και τ' άλλο το μαντρόσκυλο τάχα να προσπαθεί να τα κουκουλώσει (ίδια ακριβώς συμπεριφορά με τα σκυλιά, που τα κατρουλιά του πρώτου έρχεται να τα σκεπάσει το δεύτερο με τα δικά του· στην πραγματικότητα το ένα συμπληρώνει το άλλο στη βρομιά και δυσωδία που μας προσφέρουν).

Οι "φίλοι" των ναυτεργατών

Αναδημοσιεύω από τη διαδικτυακή πύλη (πόρταλ ελληνιστί ή, καλύτερα, portal…) 902.gr την είδηση χωρίς σχόλια, είναι εύγλωττη από μόνη της για τον ολισθηρό κατήφορο των οπορτουνιστών.

Σε δήλωσή του ο βουλευτής Λασιθίου του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Δερμιτζάκης μεταξύ άλλων δήλωσε ότι «αυτή τη στιγμή υπάρχει στον ορίζοντα αυτή η απεργία (των ναυτεργατών) που γεμίζει τον κόσμο αγωνία και ανασφάλεια».

Ακολούθως καλεί τους ναυτεργάτες να αντιληφθούν, όπως αναφέρει, «το μέγεθος των προβλημάτων και να επιτρέψουν, να δείξουν καλή θέληση και να σκύψουν στα προβλήματα των αγροτών για να δουν ότι εδώ το πρόβλημα είναι τεράστιο. Καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές. Να δώσουν συγκαταβατικά μια λύση ώστε να βρεθεί διέξοδο».

Δηλαδή, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, τα προβλήματα των αγροτών τα προκαλεί η απεργία των ναυτεργατών και όχι η εφαρμοζόμενη πολιτική που εξαθλιώνει και τις οικογένειες των ναυτεργατών και των μικρών και μεσαίων αγροτών.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ από την προηγούμενη βδομάδα συμμετείχε σε όλες τις συσκέψεις της Περιφέρειας Κρήτης με σκοπό να στηθεί ο απεργοσπαστικός μηχανισμός ενάντια στους ναυτεργάτες —στο πλαίσιο αυτό έγιναν και οι παραπάνω δηλώσεις του.

Μια ρεαλιστική λύση για όλους

Τελευταία, θα 'χουν προσέξει οι επισκέπτες του ιστολόγιου, η αφεντιά μου δεν δείχνει ιδιαίτερη επιμέλεια και ζήλο στα του ιστολογίου της. Ωστόσο δεν ήθελα να μείνει για κάνα μήνα φάτσα κάρτα στο ιστολόγιο το τελευταίο άρθρο μου, αυτό για τις λέρες και τα καθάρματα. Το εξαιρετικό άρθρο του φίλου συνιστολόγου Redfly Planet Μια ρεαλιστική λύση για όλους μου έδωσε την καλύτερη διέξοδο: όχι μονάχα με απάλλαξε από τον κόπο να γράψω κάτι δικό μου, αλλά, στ' αλήθεια, με έκανε να νιώσω ότι έπρεπε να το αναδημοσιεύσω στο ιστολόγιό μου· αν όχι για να αυξήσω την αναγνωσιμότητά του (ποιος είμαι, άλλωστε), τουλάχιστον επαίνου ένεκεν. Μία παρατήρηση μονάχα: Το βίντεο που παρατίθεται στο τέλος έχει επισημανθεί ότι είναι φτιαχτό ή, κατ' άλλους παραπλανητικό, διότι κάποιος από τους δύο πολιτικούς, δεν θυμάμαι ποιος ισχυρίζονται ότι είναι, ανέφερε τα λόγια του άλλου για να τα σχολιάσει, κι έτσι διά κοπτορραπτικής προέκυψε ένα απατηλό βίντεο. Ίσως και να είναι έτσι, αλλά: Πρώτον, το βίντεο δεν είναι η ουσία του άρθρου του Redfly και, δεύτερον, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν (αν δεν είναι) αληθινό! Επομένως καθόλου απατηλό.

Φεβρουάριος 1953. Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας καταρρέει από το χρέος και απειλεί να παρασύρει το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών. Ανήσυχοι για την τύχη τους, οι πιστωτές της —ανάμεσά τους και η Ελλάδα— προκρίνουν το αυτονόητο: ότι η πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης», δηλαδή της αφαίρεσης εισοδημάτων, πόρων και δυναμικής από την οικονομία, επ’ ουδενί δεν διασφαλίζει την αποπληρωμή των χρεών της. Μάλλον στο αντίθετο οδηγεί. Και γι’ αυτό συνέδεσαν την αποπληρωμή με την πραγματική δυνατότητα της οικονομίας να αποπληρώσει.

Στην έκτακτη Διάσκεψη που έγινε στο Λονδίνο, 21 χώρες αποφάσισαν να απαλλάξουν τη Γερμανία από το, περίπου, 60% του συσσωρευμένου ονομαστικού χρέους της. Τη διευκόλυναν, επιπλέον, με πενταετές μορατόριουμ στην αποπληρωμή των χρεολυσίων (1953-1958), «ρήτρα ανάπτυξης» στο σταθερό ποσό των έκτοτε ετήσιων πληρωμών και τριακονταετή χρονικό ορίζοντα αποπληρωμής. Η Διάσκεψη του Λονδίνου αντέστρεψε τη λογική της Συνθήκης των Βερσαλλιών και έθεσε τις βάσεις της μεταπολεμικής ανάπτυξης της τότε Δυτικής Γερμανίας.

Αυτό ακριβώς προτείνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Να αντιστρέψουμε τις μικρές, ξεχωριστές Συνθήκες των Βερσαλλιών που επιβάλλει το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε σε κάθε χώρα του ευρωπαϊκού νότου με πρόβλημα δανεισμού. Και να εμπνευστούμε από μία εκ των διορατικότερων στιγμών στην ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης.

Ψόφησε το κάθαρμα και μας πήρε (ξανά) η μπόχα του Τέλλογλου

Ψόφησε το κάθαρμα, ο (και) δολοφόνος Ντερτιλής, και ποιοι έκλαψαν για δαύτον; Ε, όπως είναι φυσικό και επόμενο, οι όμοιοί του κι οι θαυμαστές του, με πρώτα τα χρυσάβγουλα… Από κοντά και το γνωστό και μη εξαιρετέο σκουπίδι της αθλιότητας της δημοσιογραφίας, ο πολύς κύριος Τάσος Τέλλογλου, από τις στήλες της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης (και εξακολουθητικώς περιπιπτούσης, ου μην αλλά και μη μετανοούσης…) «Καθημερινής», της προβαλλόμενης και ως ναυαρχίδας —μη χέ…— του αστικού Τύπου.

Οι φίλοι αναγνώστες μου γνωρίζουν ότι έχω παλιούς προσωπικούς λογαριασμούς μ' αυτή την ελεεινή φυλλάδα και με τον εξίσου ελεεινό τρόφιμό της, όπως μαρτυρούν οι παρακάτω αναρτήσεις μου· λογαριασμούς ανοικτούς ακόμη, όσο η «ναυαρχίδα» και ο μούτσος της, αν μη τι άλλο, δεν πληροφορούν το αναγνωστικό τους κοινό τι απέγινε με την… «πολύκροτη δίκη»(sic) και δεν απαντούν στην επιστολή μου!
1. Δηλητηριώδες Δήγμα Δημοσιογραφίας (Τα 3 Δ) και
2. Το παρασκήνιο ενός δημοσιεύματος με… μπόχα Τέλλογλου

Άλλες σχετικές επίσης αναρτήσεις μου:
1. Η επόμενη μέρα
2. Αναρτώ εις το μπλόγκι όταν ο Τάσος δεν είναι εδώ
3. Η δίκη των επτά επί Θήβας
4. Για την πολύκροτη δίκη
Όρεξη να 'χετε να διαβάζετε…