Μία υπεύθυνη πολιτεία…

«Ο λαός βγαίνει χαμένος» είναι ο τίτλος του κεντρικού σχολίου του σημερινού «Ριζοσπάστη»: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8064979&publDate=12/8/2014. Και ξέρετε γιατί; Διότι ο λαός αυτός έχει την αγαθή τύχη να ζει σε μια πολιτεία που είναι… υπεύθυνη, όπου η έννοια της υπευθυνότητας έχει αυθεντικό ερμηνευτή την οπωσδήποτε τουλάχιστον εξίσου υπεύθυνη (τι λέμε τώρα!) κυβέρνησή της. Πώς γίνεται αυτό; Διαβάστε παρακάτω το σχόλιο της εφημερίδας και ύστερα… ας μου επιτραπεί να προσθέσω κι εγώ μια πινελιά σχολίου. Μονάχα, τώρα που το βλέπω, να διευκρινήσω κάτι, για τον φόβο κάποιας ενδεχόμενης παρερμηνείας: Αυτό το «αγαθή τύχη», το καταλαβαίνετε ασφαλώς ότι το μεν «αγαθή» είναι ειρωνικό, το δε «τύχη» τρόπος του λέγειν· δεν έχει δουλειά η μεταφυσική για πράγματα που τα καθορίζουμε εμείς, σωστά;

Ο λαός βγαίνει χαμένος

«Μία υπεύθυνη πολιτεία δεν καθορίζει την εξωτερική πολιτική με βάση κάποια φορτία ροδάκινου», δήλωσε χτες η κυβερνητική εκπρόσωπος, συμπληρώνοντας προηγούμενη δήλωσή της σύμφωνα με την οποία και «η Ρωσία αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα ως μέλος της ΕΕ δεν μπορεί να απαρνηθεί τη συμμαχία στην οποία ανήκει και να κάνει δική της πολιτική». `Η, με τα λόγια πάντα της κυβερνητικής εκπροσώπου, «υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο να λυθεί το πρόβλημα των αγροτών και να αλλάξουμε συμμάχους» (…) Η Ελλάδα ακολουθεί την εξωτερική πολιτική της ΕΕ και «δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τις συμμαχίες της στο δυτικό στρατόπεδο». Σωστά τα λέει από τη σκοπιά των συμφερόντων που υπηρετεί η εκπρόσωπος. Αυτοί που πρέπει να αναρωτηθούν είναι οι φτωχοί παραγωγοί «αθροίζοντας» τις τελευταίες εξελίξεις σε όλη την προηγούμενη πείρα τους από την πολιτική της ΕΕ, την ΚΑΠ. Να σκεφτούν ότι βγαίνουν χαμένοι από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Ωμά και κυνικά η κυβέρνηση δηλώνει πως πάνω από τα οξυμένα προβλήματα των φτωχών αγροτών —που γέννησαν αυτές οι στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου— υπάρχουν τα συμφέροντα των καπιταλιστικών επιχειρηματικών ομίλων, που επιβάλλουν —με όποιο κόστος για το λαό— συμπόρευση με την πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Η καταστροφή που απειλεί τους φτωχούς αγρότες από το εμπάργκο της Ρωσίας δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Απορρέει από την επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ στην Ουκρανία, επέμβαση που στηρίζει η ελληνική κυβέρνηση. Η ευθύνη της κυβέρνησης παραμένει όσο δε διαχωρίζει τη θέση της από τα μέτρα της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία και όσο δε σχεδιάζει μέτρα στήριξης των φτωχών αγροτών, με αποζημιώσεις σε τιμές που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής των προϊόντων τους. Παζάρια που θα γίνουν για λογαριασμό μεγαλεμπόρων και μεγαλοεπιχειρηματιών των εξαγωγών δεν πρόκειται να ευνοήσουν το φτωχό αγρότη.

Μουργιές…

Η λέξη του τίτλου είναι λαϊκότροπη (ή λαϊκή, αν προτιμάτε). Περιέργως δεν την έχουν τα μεγάλα λεξικά μας (Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, Μπαμπινιώτη, Παπύρου, Τεγόπουλου Φυτράκη, αυτά κοίταξα), αλλά τη χρησιμοποιούμε. Δεν πρόκειται βέβαια για τα δέντρα, τις γνωστές μας μουριές, όσο κι αν δεν λείπουν εκείνοι που γράφουν (δεν λέω «προφέρουν», γιατί στην προφορά… συμφωνούμε όλοι) «μουργιά» κι εννοούν «μουριά» (μια αναζήτηση στον Γκούγκλη θα σας πείσει…). Εδώ πάντως ακόμη… κρατάμε· το δέντρο μουριά το γράφουμε «μουριά» (και όχι «μουργιά») και τα ψάρια «ψάρια» (και όχι… «πσάργια»!). Θα μου πείτε, εδώ κοτζάμ «ΒΗΜΑ» γράφει (και ξαναγράφει και ξαναματαγράφει) για τις… φώκες! Δεν τις αναγνωρίζετε; Είναι οι συμπαθέστατές μας φώκιες, δείτε εδώ! Αλλά ξεστράτισα (άλλη φορά θα καταπιαστώ με το πελώριο θέμα της προφοράς της ελληνικής και των παρεπομένων της —ή παρενεργειών της, αν προτιμάτε). Εδώ η λέξη «μουργιά» σημαίνει την πράξη ή τη συμπεριφορά του μούργου. Μούργος, ως γνωστόν, αποκαλείται μεταφορικώς ο άξεστος, ο βρομιάρης, και αυτουνού τις πράξεις χαρακτηρίζουμε μουργιές, και όχι του συμπαθητικού τετράποδου μουργάκου. Ένας τέτοιος μεταφορικώς μούργος τούς ξέφυγε προχτές και γαύγισε —νόμισε εκ του ασφαλούς, σε οικείο του περιβάλλον (γενική συνέλευση της Ένωσης Ασφαληστρικών Εταιρειών γαρ), αλλά για κακή του[ς] τύχη το γαύγισμα ακούστηκε παραέξω— και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν, να συμμαζέψουν τ' ασυμμάζευτα. Όπως θα καταλάβατε, πρόκειται για τον Μούργο που κατέχει τη θέση του γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Οικονομικών. Ακούστε τον να γαυγίζει κι ακούστε και τ' άλλο το μαντρόσκυλο τάχα να προσπαθεί να τα κουκουλώσει (ίδια ακριβώς συμπεριφορά με τα σκυλιά, που τα κατρουλιά του πρώτου έρχεται να τα σκεπάσει το δεύτερο με τα δικά του· στην πραγματικότητα το ένα συμπληρώνει το άλλο στη βρομιά και δυσωδία που μας προσφέρουν).