«Μπάυρον»

Έτσι, καθώς βρισκόμουνα αυτές τις μέρες στην Αρεόπολη με τους οπλαρχηγούς να κηρύσσουν τον Ξεσηκωμό, ύστερα στην Καλαμάτα, την Τριπολιτσά, την Πάτρα… Κι ύστερα στην αγαπημένη μας Κύπρο (…αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα…), νά σου, μπροστά μου ο αγαπημένος μου ποιητής, ο Φώτης Αγγουλές. Η Επανάσταση του 1821, οι λαϊκοί αγώνες, ο αντιαποικιακός αγώνας των Κυπρίων, το σημερινό μάτωμα των λαών της Ελλάδας και της Κύπρου από τη βαρβαρότητα του —σάπιου— καπιταλισμού, οι εργάτες που αντιπαλεύουν τη λαίλαπα που οι εκμεταλλευτές τους έχουν εξαπολύσει, όλα μες στο μυαλό μου σαν ένα καρουζέλ εικόνων που στριφογυρίζουν ασταμάτητα, σε μια ενότητα που δεν γνωρίζει χρονικά και τοπικά όρια. Και η φωνή του ποιητή διαχρονική, η ματιά του διορατική, οι ιδέες του λεπίδι κοφτερό.

Α, βέβαια! Είναι η επέτειος του Ξεσηκωμού, στις 25 Μάρτη σύμφωνα με τον ύπουλο και υστερόβουλο ορισμό της, ως προς την επιλογή της ημερομηνίας, από τους κρατούντες. Ας είναι· εμείς τον γιορτάζουμε και τον τιμούμε κατά πώς πρέπει τον επικό αγώνα των σκλάβων για απελευθέρωση και κοινωνική δικαιοσύνη. Μα τι να γράψω, τι να βρω να γράψω στο έρμο το μπλόγκι, που 'χω στερέψει, καιρό τώρα… Μα νά, ο ποιητής! Όχι, δεν είναι ποίημα για το '21. Είναι και για το '21, και για το 1940—44, και για το σήμερα· και για τους Γερμανούς, όπως και για κάθε κατακτητή· και για τους Άγγλους, όπως και για κάθε δυνάστη. Είναι γραμμένο και για τους κλέφτες και αρματολούς, και για τους αντάρτες, και για τους ανυπότακτους επαναστάτες κάθε τόπου και κάθε εποχής. Είναι προφητικό για τον μετέπειτα, από τον χρόνο που γράφτηκε, βρόμικο ρόλο των τάχα συμμάχων μας Εγγλέζων, για τα φρικτά τους εγκλήματα (πάλι στο μυαλό μου η Ελλάδα και η Κύπρος…).

Είναι το ποίημά του «Μπάυρον». Το 'γραψε μια νύχτα της αιχμαλωσίας του σε στρατόπεδο της Μέσης Ανατολής. Είναι ένα ποίημα διαμαρτυρίας των αντιφασιστών εθελοντών, Ελλήνων και ξένων, οι οποίοι έφυγαν από τις κατακτημένες από τους φασίστες χώρες τους για να πολεμήσουν τις ορδές του Ρόμελ, αλλά ύστερα, όταν θέλησαν να επιστρέψουν στις κατεχόμενες πατρίδες τους για να βοηθήσουν στον αγώνα για απελευθέρωση που διεξαγόταν εκεί από τους αντάρτες ενάντια στον φασιστικό ζυγό, ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, βρέθηκαν αιχμάλωτοι των "συμμάχων" (τίνος σύμμαχοι άραγε;) Εγγλέζων, κλείστηκαν σε στρατόπεδα κάτω από αφόρητες συνθήκες…

ΜΠΑΫΡΟΝ

Γιατί να ρθεις στην όμορφη Ελλάδα να πεθάνεις;
Ξανθέ ποιητή,
γιατί;

Εμείς, την εχτιμούμε τη φιλία.
Εμείς, τη λευτεριά την αγαπούμε.
Τώρα που βάρβαρα οι δικοί σου
μας τυραγνούν, τι να τους πούμε;
Κοίταξε, απ' έξω μάς φρουρούνε
διπλοφρουροί.

Τούτη τη νύχτα, δεν μπορούμε
να θυμηθούμε τη μορφή σου,
γιατί στα σύρματα μπορεί η σκέψη μας ν' αγκυλωθεί,
και να ματώσει την ψυχή σου

του Φώτη Αγγουλέ
(για την αντιγραφή: Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας)

Αδέρφια, ας σκεφτόμαστε, ας πορευόμαστε πάντα
λεύτερα και δίκαια!

Και το όνομα αυτής…

Επιτέλους! Το πρόβλημα λύθηκε! Βρέθηκε αμοιβαία αποδεκτή ονομασία για το μέχρι σήμερα ακατονόμαστο κράτος στη βόρεια γειτονιά μας: Πουγδουμία! Έτσι και οι κάτοικοί του απόκτησαν όνομα: Πουγδούμιοι. Και, βέβαια, έχουν πουγδουμιακή υπηκοότητα και ομιλούν τα πουγδουμιακά. Τα παράγωγα ασφαλώς θα διαμορφωθούν με τη χρήση και με τον τρόπο που η γλώσσα γνωρίζει να επιλύει τέτοια ζητήματα· ίσως έτσι προκύψουν τύποι όπως Πουγδουμιανοί, πουγδουμιανέζικα κ.λπ.

Η εξέλιξη αυτή, πέρα από τη θετική συμβολή της στην οικοδόμηση σχέσεων καλής γειτονίας και στην ανάπτυξη αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας με τη συγκεκριμένη χώρα, μας απαλλάσσει επίσης από μια σειρά δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε στην καθημερινή μας ζωή, όπως, για παράδειγμα:

• Μεταδίδει ο εκφωνητής ποδοσφαιρικού αγώνα: …κατεβαίνει ο Γκλιγκόρωφ, τον κόβει ο Ψωμιάδης, αλλά παίρνει ξανά την μπάλα^[1] ο παίκτης από την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μα… (στο σημείο αυτό ακούγεται από το γήπεδο η ουρανομήκης ιαχή των φιλάθλων «γκοοοοολ») …κεδονίας^[2], ντριμπλάρει τον Άνθιμο, σουτάρει και ανοίγει το σκορ μ’ ένα καταπληκτικό γκολ. (Καλέ, σώωωπα! Από σένα περιμέναμε να τ’ ακούσουμε!)
• Μεταδίδει η τηλεπαρουσιάστρια της Γιουροβιζιόν^[3]: Και τώρα η Γκρουέφσκαγια, η αγαπημένη τραγουδίστρια των πολιτών της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, θα ερμηνεύσει το τραγούδι με τον τίτλο «Παμπιέντα». «Παμπιέντα»^[4] στη γλώσσα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας σημαίνει «νίκη».
• Οι ειδήσεις: Ενώ ο πρωθυπουργός της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας σχολίασε το γεγονός μιλώντας στ’ αγγλικά, ο Βρετανός ομόλογός του απευθύνθηκε στον κ. Γκρούεφσκι σε άπταιστη γλώσσα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας…
• Όταν ένας Έλληνας, για παράδειγμα, αποκτήσει παιδί με μια Γαλλίδα ή Αγγλίδα ή Αλβανίδα κ.λπ., τότε λέμε ότι το παιδί είναι, αντίστοιχα, Ελληνογαλλάκι ή Ελληνοεγγλεζάκι ή Ελληνοαλβανάκι κ.λπ. Το παιδάκι του Έλληνα φίλου μου, του Αργύρη, και της Astrid, της συζύγου του από την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τι είναι; Ελληνοαποτηνπρωηνγιουγκοσλαβικηδημοκρατιατηςμακεδονιασάκι; Κάτι τέτοιο ασφαλώς…

Επίμετρο: Αχ! Βρε παλιοϊμπεριαλιστές, τι τραβάν για σας οι λαοί!… (Για να παραφράσουμε το διαχρονικό άσμα του αγαπημένου μας Μάνου, σε ανεπανάληπτη ερμηνεία από τον αξέχαστο Βασίλη Αυλωνίτη). Μακριά από τα επικίνδυνα "παιχνίδια" –εν ου παικτοίς!– των ένθεν και ένθεν σοβινιστών!

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

^[1]Εδώ ο εκφωνητής, επιδέξιος (ε, είναι και αθλητικός ρεπόρτερ –τι διάολο, το ‘χουν αυτοί!), αποφεύγει να υποπέσει στο… θανάσιμο λάθος της επανάληψης, να ξαναπεί Γκλιγκόρωφ, δηλαδή…

^[2]Πω, πω! Σημαδιακή η σύμπτωση, η ιαχή ν’ ακουστεί σ’ αυτό το σημείο! Προφανώς καταχθόνιες δυνάμεις συνέβαλαν σ’ αυτό· αυτές που παλαιόθεν απεργάζονται τον κατακερματισμό της Μακεδονίας!

^[3]Γιουροβυζιών(;)

^[4]победа