Ελληνικά, ρεεεεεεεεε!

Ο τίτλος «Η γιατρός κατά της βίας έπεσε θύμα βίας, όμως…», ο υπότιτλος «…παρά την περιπέτεια που είχε δεν ζήτησε τη δίωξη των δραστών» και ο παράτιτλος [σημ. ιστολόγου: μόνο στην έντυπη έκδοση· μην τον ψάχνετε στην ηλεκτρονική] «Η μαρτυρία της κ. Πίνιου–Καλλή, γιατρού και ιδρύτριας το 1989 του περίφημου Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Βασανιστηρίων» δίνουν με περιεκτική ενάργεια όσα, γεγονότα και σκέψεις, αποτυπώνει με γλαφυρότητα στο ενδιαφέρον άρθρο της η Λίνα Γιάνναρου στην «Καθημερινή» της Κυριακής 14/2/2010. Για το άρθρο αυτό μόνο καλά λόγια θα είχα να πω, αν δεν υπήρχε μία μελανή πλευρά του. Ειλικρινά λυπάμαι γι' αυτήν, κυρίως γιατί χαλάει την εικόνα ενός κατά τα λοιπά καλογραμμένου άρθρου, για ένα τόσο σοβαρό κοινωνικό θέμα μάλιστα. Περί τίνος όμως πρόκειται;

Το κύριο ως άνω άρθρο συνοδεύεται από ένα, τρόπον τινά, προσάρτημα κατατοπιστικό για τον χαρακτήρα, τη δραστηριότητα και τους πόρους του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Βασανιστηρίων (ΙΚΑΘΒ). Το προσάρτημα αυτό, υπό την επικεφαλίδα «Trafficking ναι, βασανιστήρια όχι», έχει ως εξής (παραλείπω τμήματά του που δεν αφορούν το θέμα της σημερινής ιστογραφής):

Trafficking ναι, βασανιστήρια όχι

«Βάλτε κι εσείς λίγο… trafficking!» Αυτήν την απάντηση έλαβαν, ανεπισήμως φυσικά, τα μέλη του ελληνικού Ιατρικού Κέντρου για την Αποκατάσταση Θυμάτων Βασανιστηρίων (ΙΚΑΘΒ) από αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν πριν από λίγους μήνες τούς ανακοινώθηκε ότι διακόπτεται οριστικά η χρηματοδότηση του Κέντρου. Το trafficking σήμερα «πουλάει», τα βασανιστήρια όχι και τόσο… Το ΙΚΑΘΒ ιδρύθηκε το 1989 από […]

[…] Εδώ κι ένα χρόνο περίπου, το Κέντρο παραμένει κλειστό λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων. «Δεν πρόκειται να μεταλλάξω τους στόχους του κέντρου για να πάρω χρηματοδότηση», λέει η κ. Καλλή στην «Κ». «Είμαι ειδική στα θύματα βασανιστηρίων –και όποιος νομίζει ότι το φαινόμενο του βασανισμού έχει εκλείψει, απατάται».

Από τον τίτλο της ιστογραφής μου και από τα παραπάνω αποσπάσματα, μάλλον θα έχετε ήδη σπεύσει να μαντέψετε τι με ενόχλησε τόσο, ώστε να το χαρακτηρίσω «μελανή πλευρά» του άρθρου. Όμως μη βιάζεστε· περιμένετε.

Νάτα τα λεφτά! Πάρτε τα! (αναδημοσίευση)

Αναδημοσιεύω από τον Ριζοσπάστη, από την καθημερινή σελίδα του «ημεροδρόμος», που τη γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος, το εξαιρετικό άρθρο–σχόλιο με τίτλο «Νάτα τα λεφτά! Πάρτε τα!». Το άρθρο δημοσιεύτηκε σε δύο διαδοχικά φύλλα της εφημερίδας, στο προχτεσινό (17/2) και στο χτεσινό (18/2). Απλά και εύληπτα αποκαλύπτει τα ψέματα των γιάπηδων (εξαιρείται ο Πάγκαλος· δεν είναι γιάπης…).

Ιδού το 1ο μέρος, στο φύλλο της Τετάρτης 17 Φεβρουαρίου 2010:

Είναι αδιανόητο, είναι ασύλληπτο, είναι εξωφρενικό το πόσα (μα πόσα!) πολλά λεφτά υπάρχουν!

Είναι τα ίδια τους τα στοιχεία που το ομολογούν.

Κι είναι αυτοί, οι κλέφτες, οι λωποδύτες, οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι, με μια λέξη οι στυγνοί εκμεταλλευτές, που διά των πολιτικών τους εκπροσώπων, από το πρωί μέχρι το βράδυ, επιδίδονται σε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση λοβοτομής του ελληνικού λαού, που καλείται να φάει το παραμύθι ότι «δεν υπάρχει σάλιο» και ότι η «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας» περνάει μέσα από τον πλήρη εξανδραποδισμό του εργάτη, του άνεργου, του βιοπαλαιστή!

Ιδού, λοιπόν, «πού πήγαν τα λεφτά», εκείνα τα λεφτά που τα... έψαχνε ο Παπανδρέου προεκλογικά.

Το κακό έγινε, αποτράπηκαν τα… χοιρότερα!

Το περιβάλλον κατέχει εξέχουσα θέση στην ιεραρχία των ζητημάτων που με απασχολούν, χωρίς ωστόσο να απολυτοποιώ τη σημασία του, τη συμβολή του, στη διαμόρφωση της τάξης των πραγμάτων. Σέβομαι, εκτιμώ και συμμερίζομαι, υπό αυτή την οπτική, την ευαισθησία του σημερινού ενεργού πολίτη σε θέματα οικολογίας. Περαιτέρω, πιστεύω ακράδαντα από θέση αρχής στην ανάγκη συλλογικής οργάνωσης και δράσης για την προώθηση ή διεκδίκηση λύσης σε προβλήματα που απασχολούν είτε την ανθρωπότητα είτε κάποια μικρότερη ομάδα ανθρώπων, από το πανανθρώπινο πρόβλημα της εξάλειψης των πολεμικών συγκρούσεων ή το πρόβλημα των ατομικών ελευθεριών μέχρι το πρόβλημα μιας κατηγορίας επαγγελματιών. Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος ως συνέπεια των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων αποτελεί σήμερα οικουμενικό πρόβλημα ζωτικής σημασίας για το ίδιο το μέλλον του πλανήτη μας, και το οικολογικό κίνημα ασφαλώς διαδραματίζει καίριο ρόλο στην προστασία του περιβάλλοντος και στη διεκδίκηση καλύτερης ποιότητας ζωής. Το οικολογικό κίνημα, βεβαίως, με τις οικολογικές οργανώσεις που το υπηρετούν· διότι υπάρχουν κι εκείνες οι κατ' επίφαση οικολογικές οργανώσεις, κερδοσκοπικές στην πραγματικότητα, οι οποίες υπό τον ελκυστικό πλην απατηλό του συρμού μανδύα της οικολογίας περί άλλα μεριμνούν και τυρβάζουν [τυρβάζονται κατά Μπαμπινιώτη]. Αυτές οι κατά κανόνα μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), πλην χρηματοδοτούμενες από τις κυβερνήσεις, είναι το ίδιο κάλπικες με τους κυβερνώντες μας, που κι αυτοί κόπτονται τάχατες για πράσινη ανάπτυξη και πράσινα άλογα [σιγά, σχολαστικοί μου, μην απαρνηθώ τα εκφραστικότατα πράσινα αλογάκια για χάρη του άνοστου πράσσειν άλογα!], αλλά στην πραγματικότητα έχουν αδράξει την ευκαιρία, ποντάροντας στην οικολογική ευαισθησία μας, για να μας δημιουργήσουν σε πρώτη φάση αισθήματα ενοχής, ότι τάχα εμείς φταίμε για τη συντελούμενη οικολογική καταστροφή, ώστε στη συνέχεια να δεχθούμε αγόγγυστα να πληρώσουμε προκειμένου να έχουμε την περιπόθητη αειφόρο ανάπτυξη (και αειφόρα κέρδη οι αεί κερδίζοντες). Μ' αυτά και μ' αυτά, θα φτάσουμε στο σημείο ν' ακούμε για οικολογία και να φτύνουμε τον κόρφο μας (ήδη στη Νέα Ζηλανδία, διάβαζα τις προάλλες, οι πολίτες είναι πολύ δύσπιστοι σε κάθε σχετική αναφορά) και, αντί να δυναμώνουμε το οικολογικό κίνημα, θ' ακούμε για οικολογικές οργανώσεις και θα παίρνουμε δρόμο. Ή μήπως αυτό έχει κιόλας αρχίσει να γίνεται; Χμ! Μάλλον… Μάλιστα, κάποιοι τόσο πολύ τρομάξανε από τις διαμαρτυρίες περιβαλλοντικών οργανώσεων ενάντια στη χρησιμοποίηση γουρουνιών ως πειραματοζώων, ώστε… όπου φύγει φύγει. Τόσο άτακτα δε, που πήραν τα όρη και τα βουνά, και τελικά καταπλακώθηκαν από χιονοστιβάδες! Απίστευτο!

Για του λόγου το ασφαλές, δείτε τη σχετική είδηση στο econews.gr, όπως την έγραψε η Λίντα Σπυρέλη (η επισήμανση με χοντρά γράμματα δική μου):

Ακυρώθηκε πείραμα στην Αυστρία, στο οποίο θα θάβονταν ζωντανά 29 γουρούνια, κάτω από μάζες χιονιού, για να μελετήσουν οι επιστήμονες τις πιθανότητες επιβίωσης των ανθρώπων που καταπλακώθηκαν από χιονοστιβάδες, μετά από διαμαρτυρίες περιβαλλοντικών οργανώσεων, όπως ανακοίνωσε η αστυνομία.

Εμπρός να ξεπαστρέψουμε τον Λόρδο Άκλιτον!

Τον Αύγουστο του 2008, ως γνωστόν, το Πεκίνο φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το κορυφαίο ανά τετραετία γεγονός για τους μεγαλεμπόρους του α(θ)λητισμού, δηλαδή την κορυφαία ευκαιρία της τετραετίας μέχρι την επόμενη Ολυμπιάδα για τρελά κέρδη. Έτσι, η ανθρωπότητα, που αντικειμενικά δεν είχε κανένα λόγο να δείχνει ιδιαίτερη κάψα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, "έπρεπε" (δηλαδή τα συμφέροντα των εμπόρων επέβαλλαν) επί μήνες να βομβαρδίζεται καθημερινά με τόνους από κάθε είδους ειδήσεις που είχαν οποιαδήποτε, μεγάλη ή μικρή, άμεση ή έμμεση, σχέση με τους αγώνες, ώστε να υποστεί τη δοκιμασία υποβολής της στην ιδέα ότι κάτι το μεγαλειώδες, τάχα, συντελείται κάθε τετραετία με αυτούς τους αγώνες και να τσιμπήσει να καταναλώσει βουλιμικά τα σχετικά προϊόντα. Όπου το «σχετικά» είναι πολύ… σχετικό… μπορεί να αγκαλιάσει τα πάντα (βλ. κόκα κόλα). Αλλά παρασύρθηκα και ξέφυγα από το θέμα που έχω σκοπό να πραγματευθώ σ' αυτή την ιστογραφή. Ας αφήσουμε λοιπόν, μάλλον για κάποια άλλη φορά, τα περί την Ολυμπιακή ιδέα, το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο», τα «citius, altius, fortius» και άλλα φληναφήματα. Τον καιρό εκείνο του Ολυμπιακού αναβρασμού, λοιπόν, εργαζόμουν ως διορθωτής σε αθλητική εφημερίδα. Γκρινιάρης και ιδιοτροπίλας καθώς είμαι, καταπώς φαίνεται, όχι μόνο δεν αισθανόμουνα άνετα μέσα στο γενικό κλίμα Ολυμπιακής ευφορίας και δεν με άγγιζε κανένα αίσθημα ψυχικής ανάτασης ή –άκουσον, άκουσον!– εθνικής υπερηφάνειας λόγω καταβολών του Ολυμπιακού ιδεώδους, αλλά ευχόμουν να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα όλη αυτή η ιστορία. Την επιθυμία μου αυτή την επέτεινε ένα γλωσσικό παράδοξο, που δεν ήταν μεν καθόλου άγνωστο μέχρι τότε, αλλά η κινεζική αύρα τού έδωσε τέτοια ώθηση, τέτοια ορμή, ώστε ν' αποκτήσει γιγάντιες διαστάσεις ή μάλλον, για να μείνουμε στις παραδόσεις της Άπω Ανατολής, ώστε το υπό συνήθεις συνθήκες απαλό αεράκι να μετατραπεί σε τυφώνα.

Καλές Απόκριες!

Απευθύνομαι σε σας, καλοί μου συνάνθρωποι, σε σας που, χωρίς να λογαριάζετε προσωπικό κόστος και θυσίες, διαφυλάσσετε την ανθρώπινη όψη σας και υπόστασή σας· κι αυτό το κάνετε όχι από κάποια παραξενιά ή αρρωστημένη εγωπάθεια, αλλά στην προσπάθειά σας, προσπάθεια–σκοπό ζωής, να υπερασπιστείτε την ανθρώπινη ουσία του κόσμου μας. Σε σας, λοιπόν, απευθύνομαι και σας εύχομαι καλές Απόκριες. Εσάς προτρέπω να βάλετε τις μάσκες και να χαρείτε τις Απόκριες. Εσάς, όχι τους… άλλους, αυτούς που έχουν επιλέξει να βρίσκονται στην αντίπερά μας όχθη. Αυτοί, έχοντας αποβάλει την ανθρωπιά από πάνω τους όπως εμείς αποδιώχνουμε όποια βρομιά μάς αγγίξει, περιφέρουν πλέον τη θλιβερή ύπαρξή τους ανάμεσά μας, φορώντας κατ' ανάγκη μονίμως μάσκες. Έτσι, ποιες μάσκες να βάλουν αυτοί τώρα τις Απόκριες; Ποια μάσκα να βάλει τώρα, για παράδειγμα, ο Αλάριχος, αυτός που κυκλοφορεί καθημερινά με τη μάσκα του εθνικού μας προμηθευτή. Ποια μάσκα να βάλει τώρα ο Νικήτας, αυτός που κυκλοφορεί καθημερινά με τη μάσκα του κατά φαντασίαν υγιούς, του χαρουμενόχαζου καρτούν που έχει πιστέψει ότι η φαιδρότητά του μπορεί να μας είναι πολύτιμη. Ποια μάσκα να βάλει τώρα ο άλλος… (ας τον πούμε κι αυτόν "Νικήτα"· ναι, έχουμε πολλούς από δαύτους· αφήστε τα "Νικητάκια"… όνομα–σύμβολο!), αυτός που κυκλοφορεί καθημερινά με τη μάσκα του μειωμένης αντίληψης χοντρομπακάλη της δεκαετίας του '50, γαντζωμένου όμως με νύχια και με δόντια στην πολυθρόνα του τζένεραλ μάνατζερ όπου τον έστησαν άλλοι ΝΙΚΗΤΕΣ, μήπως και μας ξεγελάσει το ανθρωπάκι και πιστέψουμε ότι «ο καημενούλης τόσα καταλαβαίνει, τόσα κάνει» κι όχι ότι μας παίζει (με) τον… παπά! Ποια μάσκα να βάλουν τώρα ο καβαλημένος Ιαβέρης, η παλλακίδα, οι αγριόγατες, οι πάπιες, οι τυφλοπόντικες, οι ασπάλακες, οι μπριόζικες αρκούδες, τα μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, οι ουτιδανοί, οι Ζορό, οι άτιμοι από καιρό, οι…

Χμ! Έχουμε κι άλλους… "άλλους". Βρίσκονται, δυστυχώς, κι άλλοι στην αντίπερα όχθη. Με μόνιμη μάσκα κι αυτοί, μάσκα γιάπη εσχάτως, κρύβουν το αποκρουστικό τους πρόσωπο από μας, για να καταφέρουν –και το καταφέρνουν…– να μας εξαπατούν κυβερνώντας μας και να μας κυβερνούν εξαπατώντας μας. Εξ αυτών ο πρώτος τη τάξει δεν αρκείται μόνο στις κωλοτούμπες που συνηθίζουν όλοι στο σινάφι του, αλλά σεμνύνεται κιόλας –τρομάρα του– για τις αντιστασιακές κατά των Γερμανών κατακτητών δάφνες της οικογενείας του. Ειδικά γι' αυτό το τελευταίο, εγώ του αφιερώνω εξαιρετικά ένα υπέροχο τραγούδι από τον αξεπέραστο Νίκο Γούναρη. Ας το απολαύσουμε εμείς, καλοί μου, κάνοντας κλικ εδώ. (Ο Γ.Α.Π., αν τύχει να… περάσει από 'δώ, μάλλον δεν θα νιώσει απόλαυση).

Καλές Απόκριες!

Τι 2035, τι 2350; Λεπτομέρειες…

Διαβάζω στο προχθεσινό (20 Ιαν. 2010) φύλλο της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» την ακόλουθη είδηση, σε αναδημοσίευση από τους «Sunday Τimes»:

Στην έκθεση–σταθμό που δημοσιοποίησε το 2007, η Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή προειδοποιούσε, μεταξύ άλλων, πως οι παγετώνες των Ιμαλαΐων κινδυνεύουν να έχουν εξαφανιστεί έως το 2035. […] αποκαλύπτεται πως βασίστηκε σε σαθρά επιστημονικά θεμέλια […] οι επιστήμονες που βρίσκονται πίσω από την προειδοποίηση ομολόγησαν τις τελευταίες ημέρες πως στηρίχθηκε σε ένα άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Νew Scientist» το 1999 […] Αποκαλύφθηκε επίσης πως το εν λόγω άρθρο βασίστηκε σε μια σύντομη συνέντευξη που πήρε μέσω τηλεφώνου ο δημοσιογράφος Φρεντ Πιρς από τον Σιέντ Χασνάιν, έναν Ινδό επιστήμονα με έδρα, τότε, το Πανεπιστήμιο Γιαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί […] ο Χασνάιν έχει αναγνωρίσει πως απλώς «πιθανολογούσε» και οι προειδοποιήσεις του δεν στηρίζονταν σε επίσημες έρευνες […] το άρθρο στο «Νew Scientist» είχε λίγο–πολύ ξεχαστεί μέχρι το 2005, όταν το επικαλέστηκε το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF) σε μια έκθεση με τίτλο «Μια επισκόπηση των παγετώνων: Η υποχώρηση των παγετώνων και οι πιθανές επιπτώσεις της στο Νεπάλ, την Ινδία και την Κίνα» […] έγινε μια από τις βασικές πηγές του Μουράρι Λαλ, επιβλέποντα του κεφαλαίου που αφιέρωσε η ΙΡCC στους παγετώνες στην έκθεση του 2007. Μάλιστα, η ΙΡCC έκανε ένα βήμα πιο πέρα, χαρακτηρίζοντας «πολύ πιθανή» (με πιθανότητες, δηλαδή, άνω του 90%) την τήξη των παγετώνων […] Ο Γκράχαμ Κόλι, γεωγράφος από το Πανεπιστήμιο Τρεντ του Οντάριο, που ανακίνησε το όλο θέμα, χαρακτηρίζει μιλώντας στους «Sunday Τimes» «απίστευτη τεμπελιά» εκ μέρους της ΙΡCC το γεγονός πως στηρίχτηκε στην έκθεση του WWF και δεν μπήκε στον κόπο να αναζητήσει και να αξιολογήσει την αρχική πηγή.

Για το ίδιο θέμα, η χθεσινή (21 Ιαν. 2010) «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» γράφει:

Και το όνομα αυτής…

Επιτέλους! Το πρόβλημα λύθηκε! Βρέθηκε αμοιβαία αποδεκτή ονομασία για το μέχρι σήμερα ακατονόμαστο κράτος στη βόρεια γειτονιά μας: Πουγδουμία! Έτσι και οι κάτοικοί του απόκτησαν όνομα: Πουγδούμιοι. Και, βέβαια, έχουν πουγδουμιακή υπηκοότητα και ομιλούν τα πουγδουμιακά. Τα παράγωγα ασφαλώς θα διαμορφωθούν με τη χρήση και με τον τρόπο που η γλώσσα γνωρίζει να επιλύει τέτοια ζητήματα· ίσως έτσι προκύψουν τύποι όπως Πουγδουμιανοί, πουγδουμιανέζικα κ.λπ.

Η εξέλιξη αυτή, πέρα από τη θετική συμβολή της στην οικοδόμηση σχέσεων καλής γειτονίας και στην ανάπτυξη αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας με τη συγκεκριμένη χώρα, μας απαλλάσσει επίσης από μια σειρά δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε στην καθημερινή μας ζωή, όπως, για παράδειγμα:

• Μεταδίδει ο εκφωνητής ποδοσφαιρικού αγώνα: …κατεβαίνει ο Γκλιγκόρωφ, τον κόβει ο Ψωμιάδης, αλλά παίρνει ξανά την μπάλα^[1] ο παίκτης από την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μα… (στο σημείο αυτό ακούγεται από το γήπεδο η ουρανομήκης ιαχή των φιλάθλων «γκοοοοολ») …κεδονίας^[2], ντριμπλάρει τον Άνθιμο, σουτάρει και ανοίγει το σκορ μ’ ένα καταπληκτικό γκολ. (Καλέ, σώωωπα! Από σένα περιμέναμε να τ’ ακούσουμε!)
• Μεταδίδει η τηλεπαρουσιάστρια της Γιουροβιζιόν^[3]: Και τώρα η Γκρουέφσκαγια, η αγαπημένη τραγουδίστρια των πολιτών της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, θα ερμηνεύσει το τραγούδι με τον τίτλο «Παμπιέντα». «Παμπιέντα»^[4] στη γλώσσα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας σημαίνει «νίκη».
• Οι ειδήσεις: Ενώ ο πρωθυπουργός της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας σχολίασε το γεγονός μιλώντας στ’ αγγλικά, ο Βρετανός ομόλογός του απευθύνθηκε στον κ. Γκρούεφσκι σε άπταιστη γλώσσα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας…
• Όταν ένας Έλληνας, για παράδειγμα, αποκτήσει παιδί με μια Γαλλίδα ή Αγγλίδα ή Αλβανίδα κ.λπ., τότε λέμε ότι το παιδί είναι, αντίστοιχα, Ελληνογαλλάκι ή Ελληνοεγγλεζάκι ή Ελληνοαλβανάκι κ.λπ. Το παιδάκι του Έλληνα φίλου μου, του Αργύρη, και της Astrid, της συζύγου του από την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τι είναι; Ελληνοαποτηνπρωηνγιουγκοσλαβικηδημοκρατιατηςμακεδονιασάκι; Κάτι τέτοιο ασφαλώς…

Επίμετρο: Αχ! Βρε παλιοϊμπεριαλιστές, τι τραβάν για σας οι λαοί!… (Για να παραφράσουμε το διαχρονικό άσμα του αγαπημένου μας Μάνου, σε ανεπανάληπτη ερμηνεία από τον αξέχαστο Βασίλη Αυλωνίτη). Μακριά από τα επικίνδυνα "παιχνίδια" –εν ου παικτοίς!– των ένθεν και ένθεν σοβινιστών!

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

^[1]Εδώ ο εκφωνητής, επιδέξιος (ε, είναι και αθλητικός ρεπόρτερ –τι διάολο, το ‘χουν αυτοί!), αποφεύγει να υποπέσει στο… θανάσιμο λάθος της επανάληψης, να ξαναπεί Γκλιγκόρωφ, δηλαδή…

^[2]Πω, πω! Σημαδιακή η σύμπτωση, η ιαχή ν’ ακουστεί σ’ αυτό το σημείο! Προφανώς καταχθόνιες δυνάμεις συνέβαλαν σ’ αυτό· αυτές που παλαιόθεν απεργάζονται τον κατακερματισμό της Μακεδονίας!

^[3]Γιουροβυζιών(;)

^[4]победа

Αποδείξεις…

Ξαφνικά, με την είσοδο του καινούργιου χρόνου, όλοι άρχισαν να ζητούν αποδείξεις! Τι διάβολο, σκέφτηκα, μεμιάς γίνανε όλοι τους… άπιστοι Θωμάδες; Δεν είναι κακό, ξανασκέφτηκα. Δεν είναι κακό, επίσης, που θα πάψω έτσι να νιώθω μοναξιά… Μάλιστα, καλό θα ήταν να τους βοηθούσα κι εγώ, όσο μπορώ, στη συλλογή αποδείξεων στην οποία έχουν με τόσο ζήλο επιδοθεί (αυτή ήταν η τρίτη σκέψη μου).

Έτσι, αγαπητοί μου διψασμένοι για αποδείξεις, σας προσφέρω σήμερα μία, "αλιευμένη" στον σημερινό Ριζοσπάστη:

Μπούρδες τα περί "διαφάνειας"

Το «Ίδρυμα Ανδρέας Παπανδρέου», ελεγχόμενο πλήρως από το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση, διοργάνωσε χτες συζήτηση με θέμα τις «καλές εμπειρίες υλοποίησης οικονομικών προγραμμάτων σε χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ». Καλεσμένοι να μιλήσουν ήταν τεχνοκράτες από χώρες των παραπάνω ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Από τη συζήτηση παρέλασε, εκτός από τον πρωθυπουργό, το σύνολο σχεδόν του υπουργικού συμβουλίου. Η πολύωρη συζήτηση έγινε όμως με κλειστές τις πόρτες. Σε μια σφραγισμένη αίθουσα, κοράκια της καπιταλιστικής οικονομίας και Έλληνες υπουργοί αντάλλασσαν τεχνογνωσία για το πώς πιο αποτελεσματικά θα χτυπήσουν τα λαϊκά δικαιώματα και το εισόδημα. Το κεκλεισμένο μάλιστα των θυρών έσπευσε να υπερασπιστεί ο Θ. Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, βγαίνοντας από τη συζήτηση. Αυτά τα λίγα, για να καταλάβουν και οι πιο δύσπιστοι πόσο κούφια και αποπροσανατολιστική είναι η μπουρδολογία περί "διαφάνειας" που έχει για παντιέρα της η κυβέρνηση.

Ορίστε; Τι είπατε; Ότι δεν ζητάτε τέτοιες αποδείξεις; Ότι ζητάτε τις άλλες αποδείξεις, αυτές που πιστοποιούν την οικονομική σας αθλιότητα (όπως μας έχουν καταντήσει…); Αφήστε τες, καλοί μου, αυτές· μικρή αξία έχουν! Οι αποδείξεις της ολοκληρωτικής αθλιότητας των εκάστοτε κυβερνώντων, εντολοδόχων των κεφαλαιοκρατών, μας χρειάζονται· για να μη ξεχνούμε τον στόχο μας: να τους στείλουμε στον αγύριστο! Όχι, βέβαια, με τον τρόπο που ο Α.Γ.Π. έκλεισε (τάχα) τη "δεξιά" (ο… σοσιαλιστής!) στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας»…

Καλή χρονιά για τους εργαζόμενους, κακή για τους κεφαλαιοκράτες!

Αγαπητοί μου, επιτρέψτε μου να αρχίσω έτσι την καινούργια χρονιά, όπως πρέπει· χωρίς τις ευπρεπείς στρογγυλεύσεις των σαλονιών αλλά, αντίθετα, με τις επιθετικές αιχμές των μαχητών. Τούτη, λοιπόν, την ευχή επιθυμώ να σας δώσω και να τη δω να πραγματοποιείται: Αυτή η χρονιά να είναι καλή για μας τους εργαζόμενους, (οπότε και) κακή για τους κεφαλαιοκράτες. Να έχουμε, κατά σειρά σπουδαιότητας, δικαιοσύνη, ευτυχία, υγεία, ευημερία. (Τώρα, αν επιθυμείτε τη σειρά κάπως διαφορετική, δεν θα σας χαλάσω το χατίρι. Εξάλλου εύχομαι να έχουμε και τα τέσσερα αυτά αγαθά, οπότε…). Βέβαια, με τις ευχές μόνο, δεν γίνεται τίποτα, ε; Γι' αυτό, καλή δύναμη για αγώνες!

Και για να σας ανταμείψω, κατά κάποιο τρόπο, για την τιμή που μου κάνετε να διαβάζετε τις ιστογραφές μου, σας χαρίζω τα κάλαντα που έψαλε πριν από 100 ακριβώς χρόνια, στις 2 Ιανουαρίου 1910, ο Κ. Γ. Μακρίδης, ο αυτοαποκαλούμενος Μεφιστοφελής, από το «ΕΜΠΡΟΣ», την εβδομαδιαία εφημερίδα «πολιτικής και φιλολογικής σάτυρας»(sic) της Κωνσταντινούπολης, που εξέδιδε ο ίδιος.

Κακιά ώρα…

Κατά πληροφορίες, μη διασταυρωμένες μέχρι στιγμής πλην από αξιόπιστες πηγές, η υπόθεση του τραγικού συμβάντος στο ελληνικό φορτηγό πλοίο «Aegean Wind», που στοίχισε τη ζωή σε τρεις έλληνες και έξι αλλοδαπούς ναυτικούς, ανατέθηκε στον 4^ο ειδικό ανακριτή κ^ο Ουτιδανό(*). Μάλιστα, οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ο κ^ος Ουτιδανός πρόκειται εντός της ημέρας να καλέσει για ανάκριση την κατηγορουμένη ως υπαίτιο της τραγωδίας (όπως έσπευσε με παρρησία περισσή και τόλμη αξιέπαινη να κατονομάσει ευθύς εξαρχής η βασική μάρτυρας κατηγορίας, υπουργός κ^α Λούκα Κατσέλη), την κ^α Κακιά Ώρα(**). Εικάζεται ότι η κατηγορουμένη θα ζητήσει, όπως συνηθίζεται, ολιγοήμερη προθεσμία προκειμένου να ετοιμάσει την απολογία της. Κατ' ασφαλείς πληροφορίες την υπεράσπιση της κατηγορουμένης την έχει αναλάβει ο γνωστός ποινικολόγος κ^ος Μαύρος Γάτος. Άλλες πληροφορίες, όπως περί τελέσεως ευχελαίου στα γραφεία της πλοιοκτήτριας εταιρείας ή περί διαταγής των πλοιοκτητών προς τους κυβερνήτες των πλοίων τους να μεριμνήσουν ώστε να αναρτηθεί σε κατάλληλο μέρος της πλώρης μπλε χάντρα κατά της βασκανίας κ.τ.τ., ελέγχονται ως ανακριβείς.

Αρμόδιοι κύκλοι σημειώνουν πάντως ότι η Κακιά Ώρα έχει πολλάκις κατά το παρελθόν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη για ανάλογα αδικήματα και μάλιστα όχι λίγες φορές έχει κριθεί τελεσιδίκως ένοχη και έχει τιμωρηθεί με βαρύτατες ποινές κάθειρξης. Είναι δε, επισημαίνουν οι ίδιοι κύκλοι, απορίας άξιον πώς προχτές, την ημέρα της τραγωδίας, βρέθηκε να κυκλοφορεί ελεύθερη. Ίσως φταίει το κακό μας συναπάντημα (με την κ^α Κατσέλη, αίφνης).

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

(*)Γνωστός με το ψευδώνυμο Ζοροτρανός κατά τις ημέρες της –πάλαι ποτέ– (παρ)ακμής του, όταν κορδωνόταν και φούσκωνε δυσανάλογα προς το εκτόπισμά του…

(**)Ανήμερα τα Χριστούγεννα, στις 18:15 και ενώ η πυρκαγιά στο πλοίο ήταν ακόμα σε πλήρη εξέλιξη, η αρμόδια υπουργός κ^α Λ. Κατσέλη με χαρισματική οξύνοια και απαράμιλλο θάρρος αποκάλυψε και στιγμάτισε τον βδελυρό εγκληματία: «Το σημερινό τραγικό συμβάν επιβεβαιώνει ότι ακόμα και ανήμερα των Χριστουγέννων ελλοχεύει ο κίνδυνος, η κακιά ώρα».

Πόσα θέλετε να μας τρελάνετε;

—Ποιος καλιγώνει τον ψύλλο;

—Μα… ο πεταλωτής (καλιγάς)! Μάλιστα, ορίστε δείγμα των ικανοτήτων του ανδρός, από την ενημέρωση (λέμε τώρα…) των πολιτικών συντακτών στις 22 Δεκεμβρίου 2009:

κ. Μακρυγιάννης (δημοσιογράφος): Πριν από 10 ημέρες ο πρωθυπουργός, κύριε εκπρόσωπε, είπε στις Βρυξέλλες ότι δεν θα επιβληθούν μέτρα σε μισθωτούς και συνταξιούχους, ότι το πρόβλημα δεν είναι ο μισθωτός, και πάει λέγοντας. Τρεις ημέρες μετά, στο Ζάππειο, ανακοίνωσε μέτρα όπως περικοπές κατά 10% των επιδομάτων και ενιαία φορολογική κλίμακα, κάτι που οδηγεί με αριθμούς σε μείωση των αμοιβών των εργαζομένων· στο Δημόσιο, για παράδειγμα, που συζητούμε, της τάξης του 4, 5, 6%, ανάλογα –εν πάση περιπτώσει, μόλις θα ξεκαθαρίσετε και αυτό, θα βρούμε και εμείς τα νούμερα επακριβώς. Τι μεσολάβησε γι` αυτή την τούμπα; Μήπως ήταν οι διεθνείς οίκοι ή κάτι άλλο; Γιατί έγινε όλη αυτή η στροφή;

κ. Πεταλωτής (πεταλωτής): Μια δικαιότερη στροφή στο φορολογικό σύστημα δεν συνεπάγεται και δεν σημαίνει περικοπή μισθών. Είναι πολύ πιο σύνθετο το ζήτημα. Όταν γνωρίζουμε ότι το φορολογικό μας σύστημα είναι άδικο, όταν ήδη έχουμε δεσμευτεί και προεκλογικά και μετεκλογικά ότι εμείς θα το αλλάξουμε, και ξεκινάμε να το αλλάζουμε. Είναι άλλο το θέμα ότι τα βάρη δεν θα τα πληρώσει ο απλός πολίτης και άλλο ότι κάνουμε πιο δίκαιο το φορολογικό σύστημα.(*)

κ. Θεοδωρόπουλος (δημοσιογράφος): Συγγνώμη, επί του θέματος: Ο κ. Παπακωνσταντίνου στο Λονδίνο, πρόσφατα, δήλωσε ότι η μείωση των επιδομάτων κατά 10% που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, ισοδυναμεί με ονομαστική μείωση των μισθών κατά 4%.

κ. Πεταλωτής: Αυτό, όμως, είναι ως αποτέλεσμα. Δεν είναι μείωση του μισθού.

κ. Θεοδωρόπουλος: Δεν είναι μείωση του μισθού αυτό;

κ. Πεταλωτής: Είναι κάτι διαφορετικό και έτσι πρέπει να κρίνεται.

Υπέρ αδυνάτου (χαρτοφύλακα)

Αύριο θα πάρω τα πόδια μου (και λεωφορείο και μετρό) και θα πάω και πάλι στο ΘΕΜΙΔΟΣ ΜΕΛΑΝΟΝ, για πολλοστή φορά, προκειμένου ακούσια, σαν όμηρος, να λάβω μέρος στο νέο επεισόδιο της θρασοκωμωδίας «Τα Θ(λ)ηβερά Σκάνδαλα» –της γνωστής υπερπαραγωγής σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλάριχου, που παίζεται σχεδόν 7 χρόνια τώρα, με πρωταγωνιστές πλήθος ασπόνδυλα της πανίδας που ενδημεί στα απραγεία, στα αρπαγεία, στα διχαστήρια και σε άλλους πρόσφορους χώρους. Εξυπακούεται ότι θα κουβαλήσω επί… σκηνής –όπως κάθε φορά– την αθωότητά μου, υπό την υλική της υπόσταση. Η άλλη, η άυλη, δεν μετράει εδώ. Αυτή μπορεί να γίνει αντιληπτή μονάχα από ανθρώπους, εφόσον έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν τις έννοιες του δικαίου και της ηθικής. Τα ασπόνδυλα, ως κατώτερη μορφή ζωής, στερούνται παντελώς τέτοιας ικανότητας, και όχι μόνο. Γι' αυτό αυτά τα καημένα δεν είναι ούτε άδικα ούτε ανήθικα. Όμως τα άλλα ασπόνδυλα, σαν τα παραπάνω, αυτά που από παραξενιά της φύσης βρέθηκαν να έχουν ανθρώπινη μορφή, αυτά έχουν ασυζητητί διαρρήξει τις σχέσεις τους με το δίκαιο και την ηθική και κατά κανόνα –θαρρώ απαράβατο– είναι και άδικα και ανήθικα. Σιχαμεροί ανθρωποσκώληκες… Απέναντι σε δαύτους, αν η ατυχία (δηλαδή η προστυχιά κάποιων του είδους) σε υποχρεώσει να υπερασπιστείς την αθωότητά σου, δεν έχεις πολλές επιλογές· ίσως δεν έχεις καμία… Ε, τι να κάνεις τότε; Επιστρατεύεις μερικά κιλά χαρτούρα "αδιάσειστων τεκμηρίων" (μμμ! καλά!…), για να τα τρίψεις στη μούρη τους, όχι μπας και συγκινηθούν (τι λέτε τώρα!), αλλά έτσι, για την τιμή των όπλων, για να μην παραδοθείς αμαχητί, βρε αδερφέ! Σκατά δηλαδή. Στοιβάζεις τη χαρτούρα σε κατάλληλη τσάντα, τη ζαλώνεσαι, ρίχνεις μια τελευταία ματιά στον ρόλο σου (απολογία), τον έχεις μάθει πια, και ξεκινάς για να δώσεις την παράσταση.

Σας παρουσιάζω εδώ δύο αποκαλυπτικές φωτογραφίες της… αθωότητάς μου.

Αριστερά, η αθωότητά μου σε συσκευασία "γίγαντα" των 7 κιλών· δεξιά, σε πρακτική συσκευασία μόλις 250 γραμμαρίων!

Μέχρι και στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς κουβαλούσα –βλακωδώς, όπως κατάφερα, έστω καθυστερημένα, να αντιληφθώ– τη θεόβαρη συσκευασία της αθωότητάς μου, αυτήν αριστερά. Όμως… ανένηψα! Αποφάσισα αύριο να πάρω την πανάλαφρη δεξιά εκδοχή της, για τους ακόλουθους ορθούς και βάσιμους λόγους:

1. Έχω πεισθεί πλέον ότι η αθωότητά μου δεν έχει τόση βαρύτητα όση μού φαινόταν λογικό να έχει. Εξ άλλου έχω επίσης πεισθεί ότι σ' αυτή την άθλια υπόθεση ούτε η λογική κατέχει τη θέση που της αξίζει. Επομένως, 250 γραμμάρια και πολλά είναι!

2. Είναι ανόητο να δίνω μεγαλύτερη βαρύτητα στην αθωότητά μου απ' όση στην (εύθραυστη) υγεία της μέσης μου! Διότι αν μ' εγκαταλείψει η μέση μου θα ταβλιαστώ στο κρεβάτι, ανήμπορος να κινηθώ. Χωρίς τη μέση, λοιπόν, χάθηκα, ενώ χωρίς την αθωότητα… κάτι τρέχει στα γύφτικα!

3. Ο ελαφρύς χαρτοφύλακας ταιριάζει απόλυτα με την ανείπωτη ελαφρότητα που κυκλοφορεί ασύδοτη στην προκείμενη υπόθεση…

Υπέρ αναπαύσεως… του θηρίου δεηθώμεν!

Πριν από λίγο άκουσα στις ειδήσεις ότι «Σήμερα σημειώθηκαν δύο θάνατοι ασθενών που είχαν προσβληθεί από τη νέα γρίπη· ο ένας ασθενής ήταν ηλικιωμένος με ιστορικό κακοήθειας, ο άλλος…» (sic, η υπογράμμιση δική μου). Αυθόρμητα σκίρτησα: «Λες να;» σκέφτηκα, και μια κρυφή ελπίδα μού γεννήθηκε. «Ιστορικό κακοήθειας… Λες να 'ναι ο θηριώδης Αλάριχος; Ή, έστω, κανένας τιποτένιος Νικήτας; Κι αν όχι, ούτε Αλάριχος ούτε Νικήτας, μήπως κανένα από τα ενεργούμενά τους;» Θα συμβιβαζόμουνα, ακόμη και με την τελευταία αυτή εκδοχή. Αλλά φευ! Δεν επρόκειτο για «ιστορικό κακοήθειας», το οποίο επιπολέως έμελλε να αποδοθεί μετά θάνατον στον δύστυχο αποδημήσαντα! Ιστορικό κακοήθους ασθένειας είχε ο άμοιρος, και ταλαιπωριόταν ενόσω ζούσε. Πού να το φανταζότανε ο έρμος ότι τα βάσανά του δεν ήταν γραφτό να λάβουν τέλος με τον θάνατό του, αλλ' ότι θα συνεχίζονταν χάρη στην ευγενή φροντίδα δεινών χειριστών του λόγου. Τώρα, μη με ρωτήσετε τι είδους ιστορικό βαρύνει τον λαμπρό ειδησεογράφο. Ίσως ιστορικό τερατογενέσεων (γλωσσικών)…

Ο διάλογος έχει πολλά ποδάρια!

Οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ (κατασυκοφαντημένοι) σταμάτησαν την απεργία τους και πάνε σε διάλογο…

Θ' ανοίξει νέος διάλογος για το ασφαλιστικό, θάναι σοσιαλιστικός αυτή τη φορά…

Πάμε κατά διαλόγου!

Ψυχή (πληγωμένη) βαθιά

Με την ψυχή μου πληγωμένη βαθιά, όπως η ψυχή των τιμημένων μαχητών του ηρωικού ΔΣΕ, όπως κάθε ψυχή που δονείται από το μεγαλείο της προσφοράς εκείνων, πληγωμένη εξαιτίας της ταινίας «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη (άραγε ο τίτλος της ταινίας αποτελεί ελλειπτική διατύπωση αυτής της πραγματικότητας;), παραχωρώ το βήμα στον εξαίρετο Γιώργο Κακουλίδη: αναδημοσιεύω από την τακτική κυριακάτικη στήλη του Το απόλυτο ρόδο όσα έγραψε για την ταινία αυτή στον Ριζοσπάστη της Κυριακής 1ης Νοέμβρη 2009:

Ψυχή φραπέ

Αφορμή, η ταινία «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη

1. Ο σκηνοθέτης έπεσε, δυστυχώς, θύμα εκείνης της μεταφυσικής που σε κάνει να πιστέψεις πως μπορείς να γράψεις από την αρχή όποιο κομμάτι της Ιστορίας επιθυμείς: η αγάπη, η συμπόνια, η φιλευσπλαχνία, το γεγονός ότι όλοι θα πεθάνουμε και ότι κάποιος πρέπει να μπει στον κόπο ν' αποκαταστήσει εμάς και τα πάθη μας όπλισαν την κάμερα του Βούλγαρη για τα «βαθιά». Αντί όμως να «γυρίσει», φρόντισε να «χτυπήσει» σ' ένα σέικερ τα αντίπαλα στρατόπεδα του Εμφυλίου με αποτέλεσμα, αντί για ψυχή βαθιά όπως επεδίωξε, η ταινία να καταλήξει σε ψυχή φραπέ. Βασανίζοντας τα αυτονόητα του τύπου αν ο πόλεμος είναι κακός ή ο Εμφύλιος είναι τραγωδία, αφαίρεσε μ' έναν καθωσπρέπει τρόπο τις γενεσιουργές αιτίες της σύρραξης σκεπάζοντας με ό,τι βρήκε εύκολο το δικαίωμα της ιδέας για την οποία έπεσαν οι στρατιώτες του Δημοκρατικού Στρατού. Τους παρέδωσε στη Μοίρα με την εύνοια που της δίνουν αναιμικοί θεολόγοι. Από τη στιγμή που ο σκηνοθέτης δεν μπορούσε να πετάξει στο δικό τους ύψος, υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με τη σκόνη τους και να πνιγεί σ' αυτήν.

2. Μπαίνοντας σε μια Ιστορία που δε χωρούσε, με τη θολή ανάμνηση μιας Αριστεράς που κάποτε γνώρισε, κινούσε την κάμερά του με τον τρόπο των ευσεβών χριστιανών που γυρνούν με τα εικονίσματα στα νεκροταφεία προσπαθώντας να εξορκίσουν το κακό.

3. Δαιμονικό ερώτημα: Πώς ο σκηνοθέτης είναι τόσο σίγουρος πως αν ένας νεκρός αντάρτης ανασταινόταν δε θα έτρεχε πάλι στο Γράμμο;

4. Πρόκειται για ταινία επιτομή του μικροαστισμού. Ακόμα χειρότερο, γιατί αποκτά ιδεολόγημα ένας ολόκληρος συρφετός που, με καλές προθέσεις όπως πάντα, είναι στήριγμα και καμάρι όλων των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση έως σήμερα.

5. Ψάχνοντας στα τυφλά πληγές, έπαψε να είναι κύριος του εαυτού του και παραδόθηκε σε μια ηθική που συναντάς σε αφθονία στις Αρσακειάδες, σε όσους ουδεμία σχέση έχουν με Εμφυλίους ή με το αίμα. Ωστόσο, το αίμα εκείνο συνεχίζει και σήμερα αδιάκοπα τη ροή του –ο σκηνοθέτης είναι αυτός που έχει χάσει την ικανότητα να το παρακολουθεί.

6. Καμία απολύτως έκπληξη δε μου προκάλεσε η ταινία του Βούλγαρη. Με αφορμή όμως την προβολή της, κέρδισα χρόνο από το να κάνω βαρετούς κύκλους ρωτώντας τα άστρα αν έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε στο όνομα των νεκρών. Προσωπικά πιστεύω πως δεν είμαι πιο ζωντανός από έναν αντάρτη που έπεσε στο Γράμμο. Αυτό άραγε λέει κάτι στον σκηνοθέτη;

Το περιτύλιγμα ή το περιεχόμενο;

Προχτές, συζητώντας με τον ανιψιό μου, η κουβέντα ήρθε στο θέμα τού πόσο μεγάλη σημασία έχει ο τρόπος που επιλέγεις να παρουσιάσεις ή να ζητήσεις κάτι. Μάλιστα, όπως υποστήριξα, πολλές φορές απ' αυτόν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό αν η άποψή σου, η πρότασή σου, το αίτημά σου, θα γίνει αποδεκτό ή θα απορριφθεί. Τότε, προς επίρρωση των λεγομένων μου, διηγήθηκα στον ανιψιό μου το ακόλουθο διδακτικό περιστατικό, του οποίου υπήρξα πρόσφατα αυτόπτης μάρτυρας.

Δύο φίλοι, ο Γ. και ο Κ., μανιώδεις καπνιστές και οι δύο, επισκέπτονται κάποιο μοναστήρι. Μαζί με μια μικρή ομάδα άλλων επισκεπτών, παρακολουθούν με ενδιαφέρον τον αγαθό μοναχό που τους ξεναγεί. Ωστόσο, μη έχοντας για αρκετή ώρα ανάψει τσιγάρο, έχουν εμφανώς αρχίσει να νιώθουν το σχετικό σύνδρομο στέρησης της νικοτίνης. Έτσι, κάποια στιγμή ο Γ. σκύβει και ψιθυρίζει στον Κ.:

—Να πάρει η ευχή, θα σκάσω αν δεν ανάψω τσιγάρο!

—Κι εγώ το ίδιο, απαντάει ο Κ. Μήπως να ζητούσαμε άδεια από τον μοναχό να κάνουμε ένα τσιγαράκι; Τι λες;

—Καλή ιδέα! Πάω, λέει ο Γ. και τρέχει προς τον μοναχό.

Τον πλησιάζει, κάτι του λέει χαμηλόφωνα, εκείνος φαίνεται να του αποκρίνεται, χαμηλόφωνα επίσης, και ο Γ. επιστρέφει κοντά στον φίλο του, έχοντας ήδη ανάψει τσιγάρο.

—Ώστε λοιπόν, ρωτάει ο Κ., μάλλον προεξοφλώντας ότι το δίχως άλλο η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική, επιτρέπεται ν' ανάψουμε τσιγάρο;

—Όχι! τον αντισκόφτει ο Γ. Άδεια έδωσε σ' εμένα μονάχα ο καλόγερος. Αν θες κι εσύ, πρέπει να πας να του τη ζητήσεις.

Ο Κ. δεν περιμένει να τελειώσει ο Γ. Ήδη έχει πλησιάσει τον μοναχό και υποβάλλει, ψιθυρίζοντας σχεδόν, το αίτημά του, βέβαιος ότι θα γίνει αποδεκτό. Ο μοναχός φαίνεται να του απαντάει σιγανά, και ο Κ. απομακρύνεται και επιστρέφει κοντά στον φίλο του, πλην με σκυμμένο το κεφάλι και χωρίς να έχει ανάψει τσιγάρο.

—Δεν μου το επέτρεψε, ψελλίζει απογοητευμένος.

Τέλος, η ξενάγηση τελειώνει και οι δύο φίλοι βρίσκονται στην αυλή του μοναστηριού.

—Καλά, ξεκινάει ο Κ., που τον τρώει η απορία, αλλά και πάει να σκάσει από το κακό του, επειδή ο μοναχός επέτρεψε στον φίλο του ν' ανάψει τσιγάρο την ίδια στιγμή που το απαγόρεψε σ' αυτόν. Πώς εσένα σου έδωσε άδεια κι εμένα όχι; Τι του είπες;

—Είναι απλό, απαντάει ο Γ. Τον ρώτησα: «Άγιε πατέρα, όταν καπνίζω, μπορώ να προσεύχομαι;» «Βεβαίως, τέκνο μου, προσεύχεσαι εν παντί τόπω και χρόνω!» μου απάντησε. Καλά, εσύ τι του είπες;

—Εεε χμ…, μορφάζει ο Κ. Εγώ τον ρώτησα: «Άγιε πατέρα, όταν προσεύχομαι, μπορώ να καπνίσω;» «Όχι, τέκνο μου, ασέβεια μεγάλη! Ν' ανάψεις τσιγάρο τη στιγμή που προσεύχεσαι;»

—Κατάλαβα. Κι έτσι, θείε, το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τη ΝΔ στις εκλογές, πέταξε αναπάντεχα ο ανιψιός μου.

Κι εγώ βρέθηκα μετά τον απρόσμενο, όχι άστοχο πάντως, συνειρμό του ανιψιού μου να προσπαθώ μάταια να τον πείσω ότι η υπόθεση των εκλογών είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύπλοκη· η “παραβολή” είναι πάντα ακαταμάχητα ελκυστική και γιαυτό υπέρμετρα δυνατή, σκέφθηκα.

Υ.Γ.: Τα ονόματα των δύο φίλων επισκεπτών της μονής δεν μου είναι γνωστά. Για την οικονομία της αφήγησης, θεώρησα καλό να τους δώσω από ένα όνομα (έστω από ένα… αρχικό ονόματος), το οποίο –ομολογώ– δεν το διάλεξα στην τύχη αλλά παίρνοντας υπόψη την κατάληξη της συζήτησης με τον ανιψιό μου.

Η άνοδος και η πτώση ενός… Ζ…

Ναι! Ζ…! Η λέξη αυτή, το ανθρωπωνύμιο αυτό, αρκεί και για τα δύο: και για προσδιορίσει κανείς σε ποιον αναφέρεται, αλλά και για να τον χαρακτηρίσει! Είναι κάτι σαν το ιδιώνυμο αδίκημα (το όνομα το ίδιο είναι έγκλημα από μόνο του) ή το ιδιοπαθές νόσημα (ομοίως, είναι από μόνος του νόσημα ο άνθρωπος, το οποίο εμφανίζεται χωρίς τη συνδρομή κάποιας γενεσιουργού αιτίας): Ζ…. Άλλως πως, αν προτιμάτε, είναι sui generis (ιδιογενής) γκαζοτενεκές. (Τς τς τς! Χρησιμοποίησε, καημένε, πιο κόσμιες εκφράσεις! Κύμβαλον αλαλάζον, ας πούμε… Δηλαδή, ας φορέσουμε, τουλάχιστον, φράκο στον γκαζοτενεκέ. Για κοτζάμ «ειδικό» πρόκειται, διάολε! Λιγάκι τακτ…)

Τώρα θα μου πείτε –και θα έχετε απόλυτο δίκιο– για ποια λέξη, όνομα, ανθρωπωνύμιο, γράφω; Γι' αυτό το σκέτο «Ζ», ακολουθούμενο από κοροϊδευτικά αποσιωπητικά; Μα τι μπορεί να καταλάβει κανείς έτσι;

Ε, αγαπητοί μου, μη ζητάτε περισσότερα. Υπάρχει λόγος «ειδικός» που υπαγορεύει την… αυτολογοκρισία. Όχι πως οι υποψιασμένοι και τα σαΐνια δεν θα καταλάβετε· εσείς δεν θα δυσκολευτείτε να "διαβάσετε" τα αποσιωπητικά ή τα αποσιωπούμενα. Οι υπόλοιποι ας περιοριστείτε στο ότι υπάρχει κάποιος «άγνωστος Ζ» –πείτε τον, για παράδειγμα, Ζορό ή και Ζερό (Zero), για να πλησιάσετε κάπως– με τα χαρακτηριστικά και τα κατορθώματα που περιγράφω. Μπορείτε επίσης να τον πείτε… Νικήτα (πού το θυμήθηκα τώρα!).

«Μα είναι δυνατόν απ' αυτό το Ζ… να καταλάβει κανείς για ποιον πρόκειται;» ίσως αναρωτηθείτε. Αλλά η απάντηση έρχεται αποστομωτική από τον ίδιο τον Ζ…! Αυτός αναγνώρισε ότι το Σ/Κ, αναγραφόμενο σε υποσέλιδο εγγράφου, είναι δηλωτικό συγκεκριμένου ονοματεπώνυμου, του Σ(τάδε) Κ(ταδόπουλου)! Μάλιστα τόσο βέβαιος ήταν για την οξυδέρκειά του (η οξύνοιά του δεδομένη επίσης), ώστε με μοναδικό "στοιχείο" αυτό έπλεξε ολόκληρο σενάριο για υποτιθέμενες ενέργειες του Σ(τάδε) Κ(ταδόπουλου). Σκεφτείτε, δηλαδή, να ήταν ο Ζ… ανακριτής. Θα είχε τυλίξει τον άμοιρο τον Σ(τάδε) Κ(ταδόπουλο) σε μια κόλλα χαρτί. Θεός φυλάξοι!

Από το διπλανό γραφείο ουρανομήκεις ακούγονται οι φωνές κάποιου που βρίσκεται, προφανώς, εκτός εαυτού. Οι φωνές συνοδεύνται με δυνατά χτυπήματα του χεριού στο τραπέζι. Εγώ παγώνω, αλλά αυτό μάλλον δεν γίνεται αντιληπτό, διότι όρθιος και ακίνητος ήμουνα, όρθιος και ακίνητος παρέμεινα. Κάποια σύσπαση αιφνιδιασμού και φόβου στο πρόσωπό μου μονάχα, αλλά σίγουρα δεν την είδε κανένας τους, ούτε ο Ζ… ούτε η γραμματέας του. Η γραμματέας του επίσης πάγωσε. Αντίθετα όμως μ' εμένα, αυτή δεν μπόρεσε να κρυφτεί. Βρισκόταν σε κίνηση όταν ξέσπασαν οι φωνές, ξαφνιάστηκε και ακινητοποιήθηκε. Φάνηκε να ταράχτηκε αρκετά. Ο Ζ…; Σ' αυτόν μάλλον αγαλίαση προκάλεσαν οι φωνές. Χαμογέλασε και είπε ήρεμα και αργά, με μια δόση σαδιστικής ευφορίας: «Χμ! Ο συνάδελφος… Ξέρει κόλπα… Κι εγώ ξέρω τέτοια κόλπα, και καλύτερα!»

Καταλάβατε; Όχι; Ούτε κι εγώ… Αυτά είναι για "ατσίδες"!

Εκλογές...

Η αποκήρυξη της Επανάστασης του 21 από την Εκκλησία

Είναι γνωστή η εθνοπροδοτική στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, γενικότερα, όπως και ο δωσιλογισμός του "εθνομάρτυρα" Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' (κατά κόσμον Γεώργιου Αγγελόπουλου), ειδικότερα, αλλά και η φιλοτουρκική και αντεθνική στάση της επίσημης Εκκλησίας τόσο κατά τα χρόνια της σκλαβιάς όσο, κυρίως και... καιρίως, και κατά τη διάρκεια της εθνεγερσίας -μάλιστα ξεκινώντας από το 1453... Κατά τη μακρά θητεία του ιερατείου στην υπηρεσία του κατακτητή, όχι ένεκα δειλίας ή αφελείας αλλ' ένεκα υπολογισμού προς εξυπηρέτηση των ιδιοτελών επιδιώξεών του, ενσυνειδήτως τοποθετημένου ενάντια σε κάθε λαϊκή προσπάθεια για αποτίναξη του ζυγού της σκλαβιάς, κορυφαία ίσως στιγμή αποτελεί η αποκήρυξη της Επανάστασης του 21 και ο αφορισμός του Αλ. Υψηλάντη και του Μιχ. Σούτσου. Το ανοσιούργημα αυτό διαπράχθηκε από τον σιχαμερό εσμό των διεφθαρμένων, ασυνείδητων, φιλοτομαριστών συνοδικών, στη σύσκεψη που συγκάλεσε ο Πατριάρχης Γρηγόριος στο Πατριαρχείο τον Μάρτη του 1821. Το κατάπτυστο κείμενο που συντάχθηκε και υπογράφτηκε από τους ελεεινούς αυτούς ιερωμένους στάλθηκε σ' όλες τις κατά τόπους ελληνικές κοινότητες, στοχεύοντας στην αναχαίτηση της Επανάστασης που φούντωνε. Προξένησε μεγάλη ζημιά στην ανάπτυξη του απελευθερωτικού αγώνα, πλην όμως η Επανάσταση επικράτησε στην κυρίως Ελλάδα, ο δε προδότης Πατριάρχης, για... καλή του τύχη (τι ειρωνεία!), απαγχονίστηκε -πέφτοντας θύμα της συκοφαντίας του γερο-πόρνου (κυριολεκτικά!) Μητροπολίτη Πισιδίας Ευγενίου (από τα καλόπαιδα [αν διαβάσατε "κωλόπαιδα", μικρό το λάθος· διότι δεν ήσαν, βέβαια, παιδιά...] που υπογράψανε το έμεσμα της αποκήρυξης...) προς τον Σουλτάνο, ότι τάχα ο Πατριάρχης Γρηγόριος ήταν επικεφαλής της Επανάστασης, η οποία είχε ήδη ξεσπάσει. Μετά τον απαγχονισμό του μικρού αυτού ανθρώπου, η Εκκλησία, πιστή στις παραδόσεις της, της υποκρισίας και του ψεύδους, έδωσε εντολή να καταστραφεί το έγγραφο αυτό, όπου βρισκόταν. Διασώθηκε ένα μοναδικό αντίγραφο στη Σκύρο, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο Μάνος Φαλτάιτς (βλ. Ντοκουμέντα και ιστορικά έγγραφα). Το παραθέτω, διατηρώντας την ορθογραφία και την (απαίσια) στίξη του (για να δείτε το κείμενο σε μορφή pdf κάντε κλικ εδώ):

Άμα το ψέμα αρχίζει απ' τ' όνομα…

Ο (κατ'  ευφημισμόν) Πάγκαλος, ο Θεόδωρος (κατ' ευφημισμόν, επίσης, διότι, αν είναι ο Θεός να δίνει τέτοια… δώρα, τότε… άσ' τα να πάνε στον διάβολο, καλύτερα θα 'ναι το δίχως άλλο!), δήλωσε χτες, 24 Ιουνίου 2009, στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ «Πρώτη Γραμμή»: «(Ζητάμε) έλεγχο από αντικειμενικό σώμα και ορκωτούς λογιστές των οικονομικών των κομμάτων. Αυτό δεν το δέχεται το ΚΚΕ, είναι γνωστό εξάλλου, το έχει πει επανειλημμένα. Και χρησιμοποιώντας την άρνηση του ΚΚΕ ως πρόσχημα, η ΝΔ δεν το προχώρησε τα πέντε αυτά χρόνια»!

Το ΚΚΕ απάντησε λίγες ώρες αργότερα. Η Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε για το ζήτημα της μετανάστευσης, έδωσε στους δημοσιογράφους την Έκθεση Ελέγχου Ελεγκτών Λογιστών επί του ισολογισμού χρήσεως 2007 του ΚΚΕ, που έγινε στις 5 Φεβρουαρίου 2009!



Υ.Γ.: Όχι, ο τίτλος δεν περιορίζεται στο παχύδερμο. Αφορά ολόκληρο το σόι του, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα… Αυτό ευθύνεται!

Αιδώς, Αχρείοι!

Σπάνια βλέπω τηλεόραση. Ωστόσο, τους τελευταίους μήνες επεδίωξα και κατάφερα να παρακολουθήσω ανελλιπώς τη σειρά επεισοδίων της σπουδαίας παραγωγής της ΕΤ1 «Κώστας Καρυωτάκης» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τάσου Ψαρρά. Άξιζε τον κόπο, και με το παραπάνω…

Στο τελευταίο επεισόδιο ο ποιητής ειρωνευόταν ένα έγγραφο του Υπουργείου προς αυτόν –ένα από αυτά με τα οποία το Υπουργείο τον είχε καταδιώξει ή τιμωρήσει για τη δράση του και τις ιδέες του– το οποίο στηριζόταν σε έγγραφο… μεταγενέστερο! Έτσι έμαθα κάτι· ότι στο Υπουργείο Αηδίας (στο Υπουργείο μας, αγαπημένε μου ποιητή) τέτοιου είδους χαλκεία έχουν μακρά παράδοση. Το 2003, στις 21 Οκτωβρίου, έγγραφό του προπαρασκευαστικό της δίωξής μου, στηριζόταν επίσης σε έγγραφο… μεταγενέστερο!

Και τι απάντησε το Υπουργείο όταν καταγγέλθηκε το απαράδεκτο αυτό γεγονός; Ότι… αυτό ουδόλως επηρέασε την εξέλιξη της υπόθεσης! Αμέ; Τι νομίζατε, δηλαδή; Ότι μπορεί να κωλώσει κάποιος που έχει κάνει τον κώλο του μούρη;

Υ.Γ.: Επιφυλάσσομαι να δημοσιεύσω αυτά τα έγγραφα μόλις τα εντοπίσω ανάμεσα στα πλούτη που αποκόμισα από το Υπουργείο Αηδίας –κάμποσες κούτες με έγγραφα, τα οποία έχουν καταλάβει το μισό πατάρι (κάνει και ζέστη τώρα, πού να μπεις να ψάξεις…).

Έτσι συρρικνώνεται η ελευθερία μας

Στις 11 Ιουνίου 2009 ο panadeli δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Η γλώσσα μας συρρικνώνεται» στο ιστολόγιο lexilogia. Το άρθρο σχολίαζε το ακόλουθο θέμα έκθεσης που δόθηκε σε μαθητές της 3ης γυμνασίου:

Η γλώσσα μας, παρά την τεράστια σημασία της για τον πολιτισμό μας, στις μέρες μας συρρικνώνεται. Πού οφείλεται το φαινόμενο και πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά θα περιληφθούν σε άρθρο που δημοσιεύεις στη σχολική εφημερίδα.

Ειδικότερα το άρθρο σχολίαζε τόσο το θέμα καθαυτό όσο και τον τρόπο με τον οποίο ο καθηγητής είχε προετοιμάσει τα παιδιά για τη συγκεκριμένη έκθεση, διότι όντως υπήρξε τέτοια προετοιμασία, με διανομή φωτοτυπημένου βοηθήματος ("ρετσέτες" τους λέγαμε αυτούς τους τυφλοσούρτες του στυλ: «Πέντε εύκολες συνταγές για κοκτέιλ»), στο οποίο συνοπτικά παρουσιάζονταν οι (υποτιθέμενοι, λέω εγώ) λόγοι που οδηγούν στη (υποτιθέμενη, ξαναλέω, εμφατικά τώρα) συρρίκνωση της ελληνικής γλώσσας (ανάπτυξη τεχνολογίας, λειτουργία των ΜΜΕ, λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος, λειτουργία της οικογένειας), ως και οι «λύσεις» (sic) για την αντιμετώπιση του προβλήματος (εκπαίδευση, προβολή του βιβλίου, ΜΜΕ).

Το άρθρο του panadeli το αναδημοσίευσε στις 12 Ιουνίου 2009 ο Νίκος Σαραντάκος σε ανάρτησή του με τίτλο «Γι’ αυτό λοιπόν συρρικνώνεται η γλώσσα;», στο ιστολόγιό του Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία. Κι επειδή το ιστολόγιο του Σαραντάκου είναι πολυσύχναστο στέκι στο Διαδίκτυο, ακολούθησε πλήθος σχολίων (58 μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές), μεταξύ των οποίων ένα δικό μου, το υπ’ αριθμό 8.

Τόσο στο ιστολόγιο του Ν. Σαραντάκου όσο και στη lexilogia (Λεξιλογία, Φόρουμ Μεταφραστών) τα σχόλια που γράφτηκαν -μέχρι στιγμής- με αφορμή το ζήτημα που έθεσε ο panadeli (εκπαιδευτικός, μας πληροφορεί ο Ν. Σαραντάκος), κινούνται χονδρικά σε δύο κατευθύνσεις.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

Απαραίτητη εισαγωγική επεξήγηση: Ο τίτλος είναι παρμένος, όπως θα έχεις ήδη αναγνωρίσει, αναγνώστη, από το ποίημα του Κ. Καβάφη «Στα 200 π.Χ.»· είναι ο τελευταίος στίχος του. Επειδή πολλές φορές αποδίδεται στον στίχο αυτό –κατ’ επέκταση και σ’ ολόκληρο το ποίημα– διαφορετικό νόημα από αυτό με το οποίο εγώ τον κατανοώ και τον παραθέτω, σημειώστε ότι δέχομαι την ανάλυση του Δημήτρη Λιαντίνη, ότι ο Καβάφης δεν ειρωνεύεται τους Σπαρτιάτες, όπως άλλοι τον ερμηνεύουν, αλλά τους Μακεδόνες και όλους τους υπόλοιπους Έλληνες που συνέτρεξαν τον Αλέξανδρο στο καταστροφικό του έργο «ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας», όπως γράφει η Ουρανία Ν. Τουτουντζή στο άρθρο της «Σπαρτιάτης» στο περιοδικό ΔΙΙΠΕΤΕΣ (βλ. αναδημοσίευση στην ιστοσελίδα http://www.ysee.gr/index.php?type=article&f=spartan του Ύπατου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών –ΥΣΕΕ).

Έτσι λοιπόν: Για τους Λακεδαιμονίους θα καθόμαστε να μιλάμε τώρα; Σωπάτε, καλέ! Μπα σε καλό σας! Τι 'ναι τούτο πάλι! Πώς σας ήρθε; Δεν ακούσατε τις προάλλες αυτό το πάγκαλο τέρας ευφυΐας τι είπε; Ότι όσοι τούς υποστηρίζουν είναι πνευματικά και πολιτιστικά καθυστερημένοι. Γι' αυτούς λοιπόν θα μιλάμε τώρα; Αφήστε τους, καλέ, στην κοσμάρα τους, να ξεσκονίζουν τ' αγάλματα του Στάλιν! Εσείς ασχοληθείτε με τα καυτά θέματα της επικαιρότητας: τη Eurovision και τον Sakis, την κυρία Μενεγάκη, τον Ψινάκη, την Έρμη τη Θώδη... Αφήστε τους, σας λέω, να βγάζει μαλλιά η γλώσσα τους για να μας πείσουν ότι δεν πρέπει κανένας να απέχει από τις εκλογές. Κολοκύθια! Μπορείτε σεις να πάτε στη Μύκονο να χαλαρώσετε ή -γιατί όχι;- να ξεφαντώσετε; Κάντε το! Κι αν δεν μπορείτε, αντί να χάσετε τη μέρα σας (ή το 3ήμερό σας) για να ψηφίσετε, πηγαίνετε μέχρι το χωριό σας κι αράξτε. Χωρίς, βέβαια, να σας διαφύγει να απολαύσετε τις ηδονές της Μυκόνου από την τουβούλα σας (κι αν είναι και high definition, ε ρε χαϊλίκι και χλίδα, ε;), αραχτοί και λάιτ. Τα της Μυκόνου θα μεταδίδονται ζωντανά για σας (ε, χμ, τα ζωντανά…), με γκρο πλαν και ζουμ και ξανά ζουμ σε ό,τι ζουμερό, για σκεφθείτε το! Μη το χάσετε, λοιπόν· αυτό μονάχα κάτι κολλημένοι κουκουέδες μπορούν να το πάθουν, και μάλιστα για εντελώς ηλίθιους λόγους, όπως π.χ. για ν' ακούσουν τις τελευταίες δηλώσεις της σ. Αλέκας ή του σ. Γκρουγκρούντωφ* για την τελευταία σύνοδο του ΕΚΟΦΙΝ -το άκρον άωτον της διαστροφής, σας λέω… Αφήστε τους, δεν φτουράνε. Τη στιγμή που εσείς ξεκαρδίζεστε στα γέλια απολαμβάνοντας τη σπιρτάδα, τη ζωντάνια και το ταλέντο του χαρισματικού Λαζόπουλου, στην τακτική σατιρική παράστασή του (άριστα μελετημένη, λένε οι "Λακεδαιμόνιοι", ώστε όχι μόνο να είναι ανώδυνη για το σύστημα, αλλά επιπρόσθετα να κατευθύνει σε στάση, ενέργειες και διαμόρφωση αντιλήψεων που το εξυπηρετούν κιόλας -τς, τς, τς! Κακίες…), την ίδια στιγμή μπορείτε να βρείτε τους "Λακεδαιμόνιους" να έχουν χώσει τη μούρη τους μέσα σε καμιά κομματική μπροσούρα, όχι απαραίτητα πρόσφατης έκδοσης, για να μη σας πω ότι έχω αντιληφθεί πως τα παλαιάς κοπής κομματικά ντοκουμέντα χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης στους κύκλους των "Λακεδαιμονίων". Καλά, το ράφι με τα Άπαντα του Στάλιν επέχει θέση εικονοστασίου θεούσου για έναν τέτοιο "Λακεδαιμόνιο". Βέβαια, μ' αυτά και μ' αυτά, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι εσείς είστε αδιάφοροι για τα πολιτικά πράγματα κι ότι δεν είστε ενημερωμένοι σχετικά κι ότι γι' αυτό δεν μπορείτε να διαμορφώσετε ολοκληρωμένη άποψη για σειρά θεμάτων και, κατά συνέπεια, να λάβετε σωστές αποφάσεις και να ενεργήσετε αποτελεσματικά για την προάσπιση των συμφερόντων σας. Θεός φυλάξοι! Τέτοια εντύπωση, ασφαλώς λανθασμένη, σε ποιον μπορεί να δημιουργηθεί, παρεκτός στους βαρεμένους "Λακεδαιμόνιους"; Μπορεί να σχηματίσει τέτοια εντύπωση για σας ένας, ας πούμε, Πρετεντέρης; Ή ένας Τσίμας, ένας Παπαχελάς, ένας Κούλογλου και τόσοι άλλοι αξιοσέβαστοι επιτυχημένοι αστέρες των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης;); Και είναι ασφαλώς λανθασμένη μια τέτοια εντύπωση. Διότι εσείς κάθε άλλο παρά αδιάφοροι πολίτες είσαστε. Αντίθετα, σας απασχολούν τόσο η πολιτική, με μέτρο βεβαίως (ώστε να μην καταντήσετε σαν τους "Λακεδαιμόνιους"), όσο και τα γενικότερου ενδιαφέροντος κοινωνικά θέματα (αποφεύγοντας έτσι να γίνετε μονοχνωτίλες σαν τους "Λακεδαιμόνιους"). Γι' αυτό καθημερινά παρακολουθείτε επί ώρες τις TVσεις (ειδήσεις στην τουβούλα), τα πάνελ πλουραλιστικής ενημέρωσης, αλλά και τα πρωινάδικα, τα μεσημεράδικα και κάθε ενημερωτική εκπομπή. Έτσι, μαθαίνετε πλήθος σημαντικά πράγματα, τα οποία οι κακόμοιροι οι "Λακεδαιμόνιοι" από πού να τα πληροφορηθούν, κλεισμένοι μέσ' στα απροσπέλαστα από την αλήθεια (λέμε τώρα…) κομματικά τους τείχη και τροφοδοτούμενοι με "αποστειρωμένη" πληροφόρηση; Και ιδού το αποτέλεσμα, ατράνταχτη απόδειξη της υπεροχής σας: Εσείς γνωρίζετε με κάθε λεπτομέρεια τα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα των πρασίνων και των βενέτων για τα Βατοπέδια και τις ΜΙΖΕΝΣ, αλλά και για τον ΓΕΡΜΑΝΟ (τ' ακούτε, κουκουέδες;) και για τα Lexus των βο(υ)λευτών, ιδίως για το Lexus της Παπαρήγα. Αμέ;

ΔΕΥΤΕ ΛΑΒΕΤΕ SOS

Επανέκαμψα! Πλην, δεν τολμώ να προσθέσω «δριμύτερος»· προτιμώ να τ' αφήσω αυτό να φανεί -ό,τι φανεί τελικά- παρά να εκτεθώ, να αποδειχθώ αναξιόπιστος.

Επανέκαμψα λοιπόν, αφού… ανέκαμψα (όπως περίπου ανακάμπτει κατά καιρούς η οικονομία και ξανά προς την κρίση τραβά) και μάλιστα σας προτρέπω να έλθετε στο ιστολόγιό μου να πάρετε… SOS. Κάποια SOS, ασφαλώς λίγα, όσα η αντίληψή μου, αφενός, και η επιμέλειά μου, αφετέρου, μου επιτρέπουν να επισημαίνω από το βήμα τούτο, πορευόμενος λεύτερα και δίκαια, όπως διακηρύσσω στην προμετωπίδα του ιστολογίου μου. Λίγα μονάχα σήματα κινδύνου, σε σχέση με όσα πρέπει κανείς να αντιληφθεί προκειμένου να διατηρηθεί ακέραιος κι αλώβητος μες στο ναρκοπέδιο αυτό όπου κινούμαστε καθημερινά. Λίγα μονάχα, λοιπόν, μωρίες και ψεύδη που συνειδητά ή, έστω, χωρίς το ελαφρυντικό του ακαταλόγιστου λέγονται, προκειμένου να μας αποκοιμίσουν, στηλιτεύοντας.

Για τη δίχρονη απουσία μου θα μπορούσα, σιβυλλικά κάπως, να πω: Κρείττον σιγάν ή Παγκάλω ομιλείν (όπου το Πάγκαλος μη μου το περιορίσεις, αναγνώστη, σ' ένα μονάχα πρόσωπο· ο Πάγκαλος είναι ιδέα -και ιδεολογία). Νομίζω πως η επιστολή που ακολουθεί μπορεί να γίνει η γέφυρα που θα συνδέσει το τελευταίο δημοσίευμά μου της 1ης Ιούνη 2007 με το τωρινό, 2 χρόνια μετά. Είναι ένα ημέλι που έστειλα στον "άγνωστο" φίλο http://nikorodo.blogspot.com/ στις 3 Ιούνη 2009, υπό τον μανδύα σχολίου μου στη δημοσίευσή του «ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΑΣΤΕΙΟ». Στην ουσία όμως απαντούσα σε δικό του σχόλιο στην τελευταία μου δημοσίευση, σταλμένο προ διετίας(!), στις 4 Ιούνη, με την παράκληση να μη το δημοσιεύσω.

ΚΑΛΟ ΜΝΗΜΑ...

Μας άφησε
ο Μάης
(ο κακός)
κι ήρθε
ο Ιούνης
(ο χειρό-
τερος;).

Καλό μνήμα,
λοιπόν!

Οψόμεθα ες Φιλίππους!

ΤΟ "ΔΙ' ΕΥΧΩΝ"...

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΙΩΤΗ

Σήμερα, δύο χρόνια μετά το θάνατο του σ. Χαρίλαου Φλωράκη, αποτίνοντας τον οφειλόμενο φόρο τιμής στη μνήμη του, παραχωρώ το βήμα στον ίδιο:
«Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω.
Ό,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική—Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του.
Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ό,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό.
Θέλω να επιστρέψω, και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αηλιά για νάχω αγνάντιο. Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μην με ξεχώσουν τα αγρίμια.
Δεν θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα.
Σεπτέμβρης 1994
Γεια σας
Χαρίλαος Φλωράκης»

ΓΙΑΤΙ… ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ!

Μια φορά ο Χότζας κίνησε να επισκεφτεί έναν φίλο του. Στον δρόμο ψώνισε κάποια πράγματα που χρειαζότανε και τα ‘βαλε στο δισάκι του. Φτάνοντας έξω από το σπίτι του φίλου του, σκέφτηκε να κρύψει καλού κακού κάπου το δισάκι του, για να το πάρει μόλις θα τέλειωνε την επίσκεψή του. Όμως, για κακή του τύχη, όταν μετά την επίσκεψη το αναζήτησε, το δισάκι του είχε γίνει άφαντο! Ο Χότζας τότες έγινε έξω φρενών. Άρχισε να ωρύεται, να βλαστημάει και να απειλεί θεούς και δαίμονες. Σε έξαλλη κατάσταση, απευθύνθηκε προς τους συγχωριανούς του, που είχαν στο μεταξύ μαζευτεί και τον παρακολουθούσαν με συμπάθεια αλλά και φόβο:

—Ρε σεις, κοιτάχτε να μου βρείτε το δισάκι μου, γιατί, αν δεν βρεθεί, δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω!
—Πω πω, είπανε έντρομοι εκείνοι, πρέπει οπωσδήποτε να το βρούμε! Αλλιώτικα, κακό μεγάλο θα μας βρει! Δεν έχουμε ματαδεί τον Χότζα τόσο εξαγριωμένο.

Ξαμοληθήκαν λοιπόν κι αρχίσανε το ψάξιμο. Πράγματι ύστερα από λίγο το δισάκι βρέθηκε άθικτο κι επιστράφηκε στον Χότζα. Κι αυτός αμέσως γαλήνεψε. Ξαναβρήκε το πράο ύφος του και το κέφι του. Τότε κάποιος από τους συγχωριανούς του, που τον έτρωγε η περιέργεια να μάθει τι ήταν εκείνο —το προφανώς φοβερό— που είχε κατά νου ο Χότζας να κάνει αν δεν βρισκόταν το δισάκι, εκείνο δηλαδή με το οποίο είχε απειλήσει τους συγχωριανούς του λέγοντας «δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω!», τον πλησίασε και τον ρώτησε:

—Καλέ μας Χότζα, πες μας τι θα έκανες αν δεν βρισκόταν το δισάκι σου;

Κι ο Χότζας αφοπλιστικός:

—Σάματις ξέρω; Αυτό δεν σας είπα πριν, ότι «δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω»;

ΥΠΟΒΟΗΘΗΣΗ: Για την κατανόηση του νοήματος της παραβολής, κλικάρετε στην κάτω γραμμή: