Φτου!

Σας ξαφνιάζει μήπως ο τίτλος; Αναρωτιέστε μήπως ποιος είναι ο αποδέκτης του… φτυσίματος; Ή μήπως, από τις τόσες φορές που ακούσατε τη Λοβέρδειο ρήση «Δεν υπάρχει σάλιο» (στα ταμεία), πιστέψατε ότι αυτή είναι η πραγματικότητα, κατατρομοκρατηθήκατε ή, ακόμη χειρότερα, σας δημιουργήθηκε πλέγμα ενοχής, για τάχα δικό σας φταίξιμο για το χρέος της χώρας μας, οπότε —φυσικό κι επόμενο πλέον— συνηθίσατε μαζί με τα χοντρά ψέματα και τις ηλιθιότητες που μας σερβίρουν οι κυβερνήτες μας να καταπίνετε και το σάλιο σας, αντί να το εκτοξεύετε στα μούτρα των κάθε λογής Λοβέρδων; Γιατί για δαύτους είναι το «φτου» του τίτλου κι όλα τα φτου της οργής μας.

Εμένα πάντως μου ξέφυγε ένα αυθόρμητο «φτου!…» —απογοήτευσης δηλωτικό— όταν έψαχνα στις φωτισμένες σελίδες του ιστότοπου του WWF Ελλάς, του ιδρύματος που δεν παραλείπει, εκτός από την "οικολογία", να αγωνιά επίσης για τη σωτηρία του εκμεταλλευτικού συστήματος των πλουτοκρατών (βλ. σχετικά ιστογραφή μου στις 24-3-2010 με τίτλο Η ώρα της (ορ)γής)· έψαχνα για να βρω πώς εκτίμησε το έγκριτο αυτό ίδρυμα τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 25-26 Μαρτίου, ειδικότερα όσον αφορά τη στάση των εταίρων μας απέναντι στο "πρόβλημα" (απαραίτητα τα εισαγωγικά της ειρωνείας, διότι άλλο είναι, βεβαίως, το πραγματικό πρόβλημα) του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας, πλην όμως χωρίς αποτέλεσμα· δεν βρήκα τίποτα!

Οπότε, τι να κάνω; Πώς να κατασταλάξω τι στ' αλήθεια πέτυχε στις Βρυξέλλες ο Γ.Α.Π.; Κατήγαγε άραγε περιφανή θρίαμβο, όπως κομπάζουν οι μεν, ή υπέστη οδυνηρή πανωλεθρία, όπως διατείνονται οι δε; Το σιβυλλικό: «Πέτυχε… πανωλεθρίαμβο»(!) που μου πέταξε ένα πειραχτήρι φίλος μου, ουδόλως με βοήθησε.

Έτσι, αποφάσισα να απευθυνθώ κι εγώ σ' αυτόν τον κατά φαντασίαν υγιή γελωτοποιό, τον Νικήτα. Διάολε, σκέφτηκα, τόσοι και τόσοι προσφεύγουν σ' αυτή τη διάνοια για ψύλλου πήδημα, ενίοτε ακόμη και χωρίς να υπάρχει καν ψύλλος ή πήδημα. Ας του ζητήσω λοιπόν μία φορά κι εγώ να μου χαρίσει ένα τόσο δα ψήγμα της σοφίας του, μάλιστα για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Και ιδού το αποτέλεσμα:

—Κύριε Νικήτα, ήταν νίκη ή ήττα αυτό που πέτυχε ο πρωθυπουργός μας στις Βρυξέλλες;

—Ήταν… Νικήττα!

Τόμπολα!… Πήγαινα γυρεύοντας… Ακούς εκεί! Νικήττα! Αμάν πια μ' αυτά τα επαμφοτερίζοντα! (Την αλήθεια, πως δεσμά μόνο απεργάζονται για τους λαούς οι ισχυροί της Γης, δεν θα μας την πουν οι υπηρέτες τους).

Αποδείξεις…

Ξαφνικά, με την είσοδο του καινούργιου χρόνου, όλοι άρχισαν να ζητούν αποδείξεις! Τι διάβολο, σκέφτηκα, μεμιάς γίνανε όλοι τους… άπιστοι Θωμάδες; Δεν είναι κακό, ξανασκέφτηκα. Δεν είναι κακό, επίσης, που θα πάψω έτσι να νιώθω μοναξιά… Μάλιστα, καλό θα ήταν να τους βοηθούσα κι εγώ, όσο μπορώ, στη συλλογή αποδείξεων στην οποία έχουν με τόσο ζήλο επιδοθεί (αυτή ήταν η τρίτη σκέψη μου).

Έτσι, αγαπητοί μου διψασμένοι για αποδείξεις, σας προσφέρω σήμερα μία, "αλιευμένη" στον σημερινό Ριζοσπάστη:

Μπούρδες τα περί "διαφάνειας"

Το «Ίδρυμα Ανδρέας Παπανδρέου», ελεγχόμενο πλήρως από το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση, διοργάνωσε χτες συζήτηση με θέμα τις «καλές εμπειρίες υλοποίησης οικονομικών προγραμμάτων σε χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ». Καλεσμένοι να μιλήσουν ήταν τεχνοκράτες από χώρες των παραπάνω ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Από τη συζήτηση παρέλασε, εκτός από τον πρωθυπουργό, το σύνολο σχεδόν του υπουργικού συμβουλίου. Η πολύωρη συζήτηση έγινε όμως με κλειστές τις πόρτες. Σε μια σφραγισμένη αίθουσα, κοράκια της καπιταλιστικής οικονομίας και Έλληνες υπουργοί αντάλλασσαν τεχνογνωσία για το πώς πιο αποτελεσματικά θα χτυπήσουν τα λαϊκά δικαιώματα και το εισόδημα. Το κεκλεισμένο μάλιστα των θυρών έσπευσε να υπερασπιστεί ο Θ. Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, βγαίνοντας από τη συζήτηση. Αυτά τα λίγα, για να καταλάβουν και οι πιο δύσπιστοι πόσο κούφια και αποπροσανατολιστική είναι η μπουρδολογία περί "διαφάνειας" που έχει για παντιέρα της η κυβέρνηση.

Ορίστε; Τι είπατε; Ότι δεν ζητάτε τέτοιες αποδείξεις; Ότι ζητάτε τις άλλες αποδείξεις, αυτές που πιστοποιούν την οικονομική σας αθλιότητα (όπως μας έχουν καταντήσει…); Αφήστε τες, καλοί μου, αυτές· μικρή αξία έχουν! Οι αποδείξεις της ολοκληρωτικής αθλιότητας των εκάστοτε κυβερνώντων, εντολοδόχων των κεφαλαιοκρατών, μας χρειάζονται· για να μη ξεχνούμε τον στόχο μας: να τους στείλουμε στον αγύριστο! Όχι, βέβαια, με τον τρόπο που ο Α.Γ.Π. έκλεισε (τάχα) τη "δεξιά" (ο… σοσιαλιστής!) στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας»…