Ο θείος Ανδρέας Λασκαράτος

Πριν από 200 ακριβώς χρόνια, την Πρωτομαγιά του 1811, γεννήθηκε στην «όμορφη χωροπούλα» της Κεφαλονιάς, το Ληξούρι, μια μεγάλη μορφή των γραμμάτων μας, ο Ανδρέας Γερασίμου Τυπάλδος Λασκαράτος. Αλλά μήπως τον αδικώ χαρακτηρίζοντάς τον «μεγάλη μορφή των γραμμάτων μας»; Εννοώ μήπως τον αδικώ προβάλλοντας μονάχα αυτή την πλευρά του στοχαστή, φιλόσοφου και μαχητή Ανδρέα Λασκαράτου; Του ανθρώπου που στάθηκε σ' όλη τη ζωή του ασυμβίβαστος πολέμιος της διαφθοράς, της υποκρισίας, της εκμετάλλευσης, της αδικίας. Του ανθρώπου που πλήρωσε ακριβά την αταλάντευτη προσήλωσή του στο δίκιο και στην ελευθερία, φτάνοντας, κυνηγημένος και κατεστραμμένος οικονομικά, μέχρι τα πρόθυρα του θανάτου από ασιτία. Του ανθρώπου που είχε την τόλμη και το σθένος να διαμηνύσει στους απηνείς διώκτες του, όταν κάποτε εκείνοι έδειξαν διάθεση για συμφιλίωση: «Ας γίνουν τίμιοι όπως είμαι εγώ, και τα φτιάχνουμε αμέσως!» Του ανθρώπου που μέσα από το έργο του «Απόκριση εις τον Αφορεσμό» υψώνει σπαρακτική τη φωνή της Αλήθειας, βγαλμένη από τα γενναία στήθη του τιμωρού, όχι του τιμωρημένου:

Η αποκήρυξη της Επανάστασης του 21 από την Εκκλησία

Είναι γνωστή η εθνοπροδοτική στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, γενικότερα, όπως και ο δωσιλογισμός του "εθνομάρτυρα" Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' (κατά κόσμον Γεώργιου Αγγελόπουλου), ειδικότερα, αλλά και η φιλοτουρκική και αντεθνική στάση της επίσημης Εκκλησίας τόσο κατά τα χρόνια της σκλαβιάς όσο, κυρίως και... καιρίως, και κατά τη διάρκεια της εθνεγερσίας -μάλιστα ξεκινώντας από το 1453... Κατά τη μακρά θητεία του ιερατείου στην υπηρεσία του κατακτητή, όχι ένεκα δειλίας ή αφελείας αλλ' ένεκα υπολογισμού προς εξυπηρέτηση των ιδιοτελών επιδιώξεών του, ενσυνειδήτως τοποθετημένου ενάντια σε κάθε λαϊκή προσπάθεια για αποτίναξη του ζυγού της σκλαβιάς, κορυφαία ίσως στιγμή αποτελεί η αποκήρυξη της Επανάστασης του 21 και ο αφορισμός του Αλ. Υψηλάντη και του Μιχ. Σούτσου. Το ανοσιούργημα αυτό διαπράχθηκε από τον σιχαμερό εσμό των διεφθαρμένων, ασυνείδητων, φιλοτομαριστών συνοδικών, στη σύσκεψη που συγκάλεσε ο Πατριάρχης Γρηγόριος στο Πατριαρχείο τον Μάρτη του 1821. Το κατάπτυστο κείμενο που συντάχθηκε και υπογράφτηκε από τους ελεεινούς αυτούς ιερωμένους στάλθηκε σ' όλες τις κατά τόπους ελληνικές κοινότητες, στοχεύοντας στην αναχαίτηση της Επανάστασης που φούντωνε. Προξένησε μεγάλη ζημιά στην ανάπτυξη του απελευθερωτικού αγώνα, πλην όμως η Επανάσταση επικράτησε στην κυρίως Ελλάδα, ο δε προδότης Πατριάρχης, για... καλή του τύχη (τι ειρωνεία!), απαγχονίστηκε -πέφτοντας θύμα της συκοφαντίας του γερο-πόρνου (κυριολεκτικά!) Μητροπολίτη Πισιδίας Ευγενίου (από τα καλόπαιδα [αν διαβάσατε "κωλόπαιδα", μικρό το λάθος· διότι δεν ήσαν, βέβαια, παιδιά...] που υπογράψανε το έμεσμα της αποκήρυξης...) προς τον Σουλτάνο, ότι τάχα ο Πατριάρχης Γρηγόριος ήταν επικεφαλής της Επανάστασης, η οποία είχε ήδη ξεσπάσει. Μετά τον απαγχονισμό του μικρού αυτού ανθρώπου, η Εκκλησία, πιστή στις παραδόσεις της, της υποκρισίας και του ψεύδους, έδωσε εντολή να καταστραφεί το έγγραφο αυτό, όπου βρισκόταν. Διασώθηκε ένα μοναδικό αντίγραφο στη Σκύρο, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο Μάνος Φαλτάιτς (βλ. Ντοκουμέντα και ιστορικά έγγραφα). Το παραθέτω, διατηρώντας την ορθογραφία και την (απαίσια) στίξη του (για να δείτε το κείμενο σε μορφή pdf κάντε κλικ εδώ):