Μετεκλογικές αιχμές

Προεισαγωγικά να διευκρινήσω ότι στο ιστολόγιό μου, μολονότι πολιτικολογώ, μάλιστα μερικές φορές ασύστολα, εντούτοις αποφεύγω να επιδίδομαι σε διεξοδικές και εκτενείς πολιτικές αναλύσεις, πρωτίστως διότι υπάρχουν πλήθος άλλοι, αξιόλογοι και καταρτισμένοι, πολύ ικανότεροι από μένα γι' αυτή τη δουλειά. Ύστερα διότι, εάν προόριζα (και) για κάτι τέτοιο το ιστολόγιό μου, θα έπρεπε να δεσμευτώ να σχολιάζω ανελλιπώς τα γεγονότα, αλλά πολύ φοβάμαι πως σε μια τέτοια αποστολή τόσο οι δυνατότητές μου όσο και η διαθεσιμότητά μου —αν όχι η ίδια η διάθεσή μου— θα με πρόδιναν, έστω κι αν έθετα κάποιο κατώφλι σπουδαιότητας των γεγονότων με τα οποία θα καταπιανόμουν… Αντί λοιπόν στο ιστολόγιό μου να φωτίζω τα γεγονότα —έστω όχι όλα αλλά τα πιο σημαντικά— σε όλες τους τις πτυχές, να τα αναλύω και να τα σχολιάζω διεξοδικά, περιορίζομαι μονάχα κάποιες πινελιές ν' απλώνω, με το δικό μου χρώμα (του ανερυθρίαστα ερυθρού), με κάποιες μονάχα πλευρές κάποιων γεγονότων να καταπιάνομαι, δηλαδή… «ό,τι του φανεί του λωλο–Στεφανή»! Αυτό μπορώ…

Περί ελαίου, ελέου(ς) και άλλων γλωσσικών αλιευμάτων

Στη σημερινή ιστογραφή μου θ' ασχοληθώ με ορισμένα γλωσσικά λάθη που συνάντησα αυτές τις μέρες. Είναι λάθη που γίνονται συχνά, γι' αυτό και καταπιάνομαι μ' αυτά. Δεν πρόκειται δηλαδή για κάποια μεμονωμένα περιστασιακά λάθη, όπως τα μαργαριτάρια, λόγου χάρη, που κοσμούν κάποιες μαθητικές εκθέσεις, αλλ' όχι μόνο (ας θυμηθούμε την υποστύλωση της σημαίας του Έβερτ ή το μηδέν στο πηλήκιο του Γ.Α.Π.). Πάντως, επειδή δεν μ' αρέσει να με θεωρείτε κήνσορα που αρέσκεται να στηλιτεύει ή ακόμη και να διασύρει άλλους, που είχαν την ατυχία να υποπέσουν σε κάποιο γλωσσικό λάθος, θα περιλάβω (μέλλων του περιλαβαίνω [=περιαδράχνω, πιάνω και επικρίνω] και όχι του περιλαμβάνω [=περιέχω]!) πρώτη και καλύτερη (χειρότερη δηλαδή) την αφεντιά μου. Το δικαιούται εξάλλου, διότι αποτέλεσε την αφορμή για την παρούσα ιστογραφή! Ναι, ο αδιόρθωτος διορθωτής!

Ο Αθόρυβος Κόκορας

(Από τους «Μύθους του Αισχρώπου»)

Ο γέρο Μάνθος ασχολιόταν με το μικρό ορνιθοτροφείο του, όπου εξέτρεφε καμιά διακοσαριά νεαρές παραγωγικές κότες ‑πουλάδες τις έλεγε στοργικά‑ και δέκα ως δεκαπέντε κοκόρια, τα τελευταία για να καλύπτει τις ανάγκες αναπαραγωγής του ορνιθώνα. Ο κυρ Μάνθος μάλιστα τηρούσε αρχείο με τις επιδόσεις των πετεινών του. Όταν διαπίστωνε ότι κάποιος δεν τα κατάφερνε καλά, τον… οδηγούσε χωρίς πολλά πολλά στην κατσαρόλα, φροντίζοντας ν’ αναπληρώσει με καινούργιο πετεινάρι το κενό. Όμως αυτή η παρακολούθηση των επιβητορικών επιδόσεων των πετεινών ήταν αρκετά κουραστική για τον γέρο ορνιθοτρόφο. Έτσι επινόησε ν’ αγοράσει μικροσκοπικά κουδουνάκια και να κρεμάσει από ένα σε κάθε κόκορα. Κάθε κουδουνάκι είχε διαφορετικό ήχο, κι ο έμπειρος πτηνοτρόφος γρήγορα έμαθε να ξεχωρίζει από ποιο κοκόρι προερχόταν κάθε κουδούνισμα. Φυσικά, τη στιγμή της… δράσης του κόκορα, το κουδούνισμα γινόταν ιδιαίτερα έντονο, χαρακτηριστικό. Κι ο κυρ Μάνθος μπορούσε πλέον, αντί να τριγυρνά ολημερίς στο κοτέτσι, να κάθεται αναπαυτικά στη βεράντα του και να καταγράφει εύκολα και αλάνθαστα τις επιδόσεις των πετεινών του, απλώς ακούγοντας τα κουδουνάκια τους!

Ένα πρωινό ωστόσο έγινε κάτι που παραξένεψε τον κυρ Μάνθο. Ο Τζέφρυ, ο αγαπημένος κόκορας του αγαθού ορνιθοτρόφου, γόνος εκλεκτής ράτσας, δεν είχε δώσει κανένα σημάδι δραστηριότητας. Τι να συνέβαινε άραγε;

Τι μνημείο κι αυτό!

Η Λαύκα είναι ένα γραφικό χωριό στην ορεινή Κορινθία, σε υψόμετρο 650 μέτρων. Για να φτάσετε εκεί, ακολουθείτε από το Κιάτο τον επαρχιακό δρόμο Κιάτου–Στυμφαλίας–Κοιλάδας Φενεού. Στα 45 χλμ από το Κιάτο, μετά τη Στυμφαλία, συναντάτε το χωριό Καρτέρι, πάνω στον δρόμο. Από εκεί ακολουθείτε τον τοπικό δρόμο προς τη Λαύκα, όπου φθάνετε ύστερα από σύντομη διαδρομή 2 χλμ. Στο κέντρο του χωριού είναι στημένο το φιλοτεχνημένο από τον λαυκιώτη γλύπτη Φάνη Σακελλαρίου μνημείο της φωτογραφίας (κάντε κλικ πάνωθέ της για να τη δείτε σε μεγέθυνση), αφιερωμένο σ' αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα. Καλαίσθητο το μνημείο, άξια επαίνου η έμπρακτη αναγνώριση της υψηλής προσφοράς όσων θυσιάστηκαν στον βωμό της πατρίδας, αλλά θα 'πρεπε να είχε προσεχτεί λιγουλάκι περισσότερο η επιγραφή του:

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΩΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙ-
ΔΟΣ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΘΑΝΟΝΤΩΝ

Παρωνυχίδα, βέβαια, ο συλλαβισμός, που δεν συνηθίζεται σε επιγραφές και, στην προκειμένη περίπτωση, οδήγησε στον… διαμελισμό της «ΠΑΤΡΙ–ΔΟΣ»! Της πατρίδος για την οποία κάποιοι ήρωές της και έπεσαν και πέθαναν (δεν ξέρουμε μήπως σκοτώθηκαν κιόλας)! Είναι κρίμα το μεγαλείο και η τραγικότητα να συμφύρονται —έστω στο χαλασμένο μυαλό ενός αδιόρθωτου διορθωτή σαν και του λόγου μου— με τη φαιδρότητα. Είναι κρίμα το μνημείο αυτό να το βλέπουν —έστω μονάχα κάποιοι άθλιοι αδιόρθωτοι διορθωτές σαν και του λόγου μου— και σαν μνημείο γλωσσικού ολισθήματος· σαν μνημείο «πεσούσης και θανούσης γλώσσης» —υπέρ τίνος άραγε;

Η ελαστική ηθική του κ. καθηγητή

Το ιστολόγιο του Ν. Σαραντάκου, όπως έχω ξαναγράψει, είναι ένα πολυσύχναστο πέρασμα στο Διαδίκτυο. Στους θαμώνες του συγκαταλέγεται και ο υποφαινόμενος. Ο οποίος, ύστερα από ολιγοήμερη περιπλάνησή του στα βουνά της Κορινθίας, της Αχαΐας και της Αρκαδίας (ναι, κυριολεκτικά πήρε τα βουνά, για να ξεφύγει για λίγο απ' ό,τι μας περισφίγγει), μακριά απ' όλους τους… ιστούς, επιστρέφοντας χτες βράδυ, άρχισε μιαν άλλη… περιπλάνηση, καθιστός αυτή τη φορά, αρχικά στα γνώριμά του ηλεκτρονικά στέκια —κι υστερότερα όπου ήθελε προκύψει. Έτσι πέρασε κι απ' το ιστολόγιο του Ν. Σαραντάκου, όπου είδε, καθυστερημένα, την από 22 Οκτωβρίου ιστογραφή με τίτλο Ο Φάνης Κακριδής για τη διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο. Αυτή αποτέλεσε την αφορμή για το σημερινό δικό μου σημείωμα.

Περί ομοψυχίας φληναφήματα[1] αστών

^[1]φληνάφημα (το): μωρολογία, ανόητη φλυαρία, παπαρδέλα, παρλαπίπα

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Ο Κώστας Μποτόπουλος, συνταγµατολόγος, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, γράφει στις 18 Οκτωβρίου στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», στη στήλη «ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ», ένα άρθρο με τίτλο «Το παράδειγµα της Χιλής». Θα μπορούσε κάλλιστα να το είχε τιτλοφορήσει «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος»! Απολαύστε τις δύο πρώτες παραγράφους του άρθρου (έχω ενσωματώσει στον ως άνω τίτλο τον υπερσύνδεσμο που οδηγεί στην ιστοσελίδα όπου έχει δημοσιευτεί):

Υπάρχουν παραδείγµατα που φανερώνουν κυρίως τις αδυναµίες των άλλων. Η απίθανη περιπέτεια των ανθρακωρύχων στη Χιλή έστρεψε τον προβολέα στις αρετές ενός ολόκληρου λαού συµπυκνωµένες σε µια υπερβατική, άρα µη αντιπροσωπευτική στιγµή: υποµονή και επιµονή, ένστικτο αγώνα και επιβίωσης, αίσθηση αξιοπρέπειας και πάνω από όλα οµοψυχία. Οµοψυχία κάτω από τη γη, µε την αυτοοργάνωση, την πειθαρχία, την αλληλοϋποστήριξη και τη σχέση που ανέπτυξαν µεταξύ τους οι παγιδευµένοι άνδρες. Οµοψυχία και στον έξω κόσµο, µε µια κοινωνία να συµµετέχει σαν να επρόκειτο για τα µέλη µιας και µόνης οικογένειας και µε µια κυβέρνηση να κάνει τη σωτηρία πράξη µε ταχύτητα, αποτελεσµατικότητα και ένωση όλων των δυνάµεων (συµπεριλαµβανοµένων των κινεζικών και αµερικανικών). Το ευτυχές αποτέλεσµα, οι πολλαπλοί συµβολισµοί, η λεβεντιά των προσώπων, ο εθνικός χαρακτήρας της προσπάθειας, ακόµα και η σχετική αυτοσυγκράτηση της πολιτικής ηγεσίας έκαναν το όνοµα της Χιλής παγκόσµιο συνώνυµο του καλού αγώνα.

Τώρα, θα μας κάνουν και μαθήματα οι Πεταλωτές και οι Τσίμες;

Θυμάμαι τα λόγια που είχε πει πριν από ένα περίπου χρόνο σε παρέα γνωστών ένας ξενιτεμένος συμπατριώτης μας που ζει και εργάζεται στην Ιρλανδία: «Τον Δεκέμβρη του '08, είχε πει, όλοι στην Ιρλανδία είχαν στραμμένη την προσοχή τους στην Ελλάδα, παρακολουθούσαν τις διαδηλώσεις της νεολαίας μας και ένιωθαν πως άρχιζε, εδώ, στη χώρα μας, ν' αχνοφαίνεται η αυγή μιας νέας εποχής για όλο τον κόσμο. “Η επανάσταση θα ξεκινήσει από την Ελλάδα” έλεγαν, ασφαλώς όχι με όρους μαρξιστικής θεωρίας αλλά με την κοινή αντίληψη της αντίστασης και πάλης ενάντια στα σχέδια των πλουτοκρατών, και έλπιζαν. Βέβαια, οι εξελίξεις δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες τους, και απογοητεύτηκαν…». Συλλογίζομαι, λοιπόν, τι συνιστά τιμή και αξιοπρέπεια για ένα λαό, ένα έθνος, ένα κράτος, και συνακόλουθα ποια είναι η εικόνα εκείνη που περιποιεί τιμή και ποια εκείνη που αποτελεί όνειδος.

«Ακούστε με που σας μιλάω»

Η Κριστίν Λαγκάρντ είναι υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας. Η παρακάτω δήλωσή της είναι λίγο (ή πολύ, όπως θέλετε) μπαγιάτικη, από τα τέλη Απριλίου, όταν οι μικροί άνθρωποι που μας κυβερνάνε πάσχιζαν να μας πείσουν ότι τάχα δεν είχαν προαποφασίσει την παράδοση της χώρας μας στα αρπαχτικά όρνεα της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας, αλλά ότι έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα για τη σωτηρία της, εκλιπαρώντας (ενίοτε και με το… όπλο —το άσφαιρο!— πάνω στο διαπραγματευτικό τραπέζι) τους ισχυρούς να ενεργοποιήσουν τον «μηχανισμό στήριξης»… Τότε που είχαμε τους "κακούς" Γερμανούς (τη Σκύλλα), από τη μία, και τους "φιλέλληνες" Γάλλους (τη Χάρυβδη), από την άλλη… Ακούστε την υπουργό:

«Oι μηχανισμοί ελέγχου για την Ελλάδα είναι απαραίτητοι για να διασφαλιστεί ότι δεν θα πέσουμε σε πηγάδι χωρίς πάτο.»

Θα μου πείτε, πώς καταπιάνομαι με τη δήλωση αυτή ύστερα από τόσο καιρό. Να σας πω: Δεν είναι το αναμφισβήτητο γεγονός ότι τέτοιες δηλώσεις διατηρούν δυστυχώς την επικαιρότητά τους (για πόσο ακόμα άραγε;)· είναι το γεγονός ότι τώρα πρόσεξα ένα τραγούδι (ε, συγκαταλέγεται στα σπάνια ακούσματα, εξοβελισμένο από τα ΜΜΕ —αν ποτέ το ακούσετε, γράψτε μου) που μάλλον γράφτηκε έχοντας υπόψη ότι θα γινόταν μια τέτοια δήλωση… Είναι σύνθεση του Θάνου Μικρούτσικου από το λεύκωμα «Σχοινοβάτης», σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου. Καλή ακρόαση για το τραγούδι και… kalo kouragio για τα υπόλοιπα.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Αν έχετε ενεργοποιήσει τη μουσική υπόκρουση του ιστολογίου, πρέπει να την απενεργοποιήσετε για ν' ακούσετε το τραγούδι. Χρησιμοποιήστε το αντίστοιχο πλήκτρο (> play, || stop) της κονσόλας χειρισμού στην πάνω δεξιά γωνία της σελίδας.

Ακούστε με που σας μιλάω
http://k003.kiwi6.com/hotlink/mnbfm1fdnl/10_Akouste_Me.mp3

Η δύναμις της αληθείας

Προεισαγωγικά να δικαιολογήσω την καθαρεύουσα του τίτλου. Ο καταβιβασμός του τόνου στη γενική «της αληθείας», όπως υπαγορεύει η καθαρεύουσα, οδηγεί συνειρμικά στο λογοπαίγνιο που, πιστεύω, ήδη έχετε κάνει. Αν μάλιστα κατά λάθος έχετε εξαρχής διαβάσει «Η δύναμις της αλητείας», έχετε πετύχει διάνα!

Ο Πέερ Στάινμπρουκ (Peer Steinbrück), πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας (Νοέμβριος 2005–Οκτώβριος 2009), στο βιβλίο του «Unterm Strich» («Bottom line» στ' αγγλικά, δηλαδή «Τελικό συμπέρασμα», όπως θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε στα ελληνικά), που εξέδωσε πρόσφατα, περιγράφει τη συνάντησή του, τον Γενάρη του 2009, με τον Γιώργο Παπανδρέου, αρχηγό τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προαλειφόμενο πρωθυπουργό.

Καληνύχτα, κύριοι δικαστές!

Ο Αλέξης ήταν ήσυχος,

όπως εκείνος που 'χει κάνει το καθήκον του.

Όταν πλάγιαζε κοιμόταν αμέσως,

όπως εκείνος που 'χει κάνει το καθήκον του,

όπως εκείνος που 'χει κάνει πάντα το καθήκον του.

[«Ο Αλέξης» από το έργο «Καντάτα για τη Μακρόνησο» του Γιάννη Ρίτσου —μελοποιημένο από τον Θάνο Μικρούτσικο]

Καληνύχτα σας, κύριοι δικαστές! Αύριο η ημέρα της κρίσεως. Για σας, εσείς κρίνεσθε, το γνωρίζετε δα. Ψευδή πορφύραν θα περιβληθείτε, οι περιβαλλόμενοι υπό ψευτών. Θα τολμήσετε; Οψόμεθα ες Φιλίππους!

Καληνύχτα σας, κύριοι δικαστές! Καλό σας ξημέρωμα (άμποτε…)!

«Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών» και άλλα παραμύθια

Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών η σημερινή, 26η Σεπτεμβρίου. Δείτε τι σημαίνει αυτό για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τι αξίες και ιδανικά προωθούνται από τα κοινοτικά όργανα, στο ακόλουθο εύστοχο σχόλιο του «Ριζοσπάστη» της 25ης/9/2010:

Δεξιότητες για αύξηση του τζίρου…

Αποκορύφωμα της πολιτικής που θέλει την εκμάθηση ξένων γλωσσών σαν μία ακόμα δεξιότητα που θα φέρει λεφτά σε κάποιους αποτελούν οι εκδηλώσεις για την «Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών» (26 Σεπτέμβρη) που διοργανώνονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων… «ο επιχειρηματίας κ. Franz Huber θα εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο οι γλωσσικές ικανότητες των συνεργατών του βοήθησαν στην επέκταση, από τη Γερμανία στην Κίνα, της οικογενειακής επιχείρησής του που εκδίδει γεωγραφικούς χάρτες. Η λετονική εταιρεία Stenders, η οποία εξειδικεύεται σε καλλυντικά για το μπάνιο και το σώμα, θα παρουσιάσει τον τρόπο με τον οποίο οι γλωσσικές δεξιότητες βοήθησαν να αποκομίσει 85% των κερδών της από εξαγωγές…» εξηγεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που θυμίζει ότι το πρόγραμμα διά βίου μάθησης της Επιτροπής χορηγεί 50 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για την υποστήριξη δραστηριοτήτων και προγραμμάτων στον τομέα των γλωσσών.

Δεν υπάρχει πιο εύγλωττος τρόπος να εξηγήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γιατί κόπτεται για τις δεξιότητες των απασχολήσιμων στις ξένες γλώσσες, την εκμάθηση δηλαδή της καθαρά επικοινωνιακής χρήσης τους, για να πλουτίζουν τα αφεντικά τους και μόνο αυτά. Οπως ο κ. Franz Huber και η παραπάνω λετονική εταιρεία, που θα εξηγήσουν πώς εκτίναξαν τον τζίρο τους εξαργυρώνοντας τις δεξιότητες των υπαλλήλων τους. Είναι πάντως βέβαιο ότι τα κέρδη τους δεν τα μοιράστηκαν με τους φορτωμένους με δεξιότητες εργαζόμενούς τους…

Σγουρά μυαλά…

Γιάννης Σγουρός, υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής του ΠΑΣΟΚ. Γεώργιος Πεταλωτής, ο γνωστός εκπρόσωπος, ο οποίος μάλλον έχει πιστέψει ότι οι ικανότητές του ως πεταλωτή φθάνουν στο να καλιγώνει ψύλλο, ενώ δεν θα μπορούσε ο άμοιρος ούτε ψόφιο άλογο να καλιγώσει… Θαυμάστε τους:

Τη Δευτέρα 20/9/2010 στο τηλεοπτικό κανάλι Alter, στην εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου, ο Γ. Σγουρός δηλώνει:

«Βεβαίως είμαι κατά του μνημονίου σαν πολίτης, ποιος Ελληνας πολίτης είναι υπέρ;»

Την Τετάρτη 22/9/2010 σε συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ» ο ίδιος:

«Ποιος είπε ότι είμαι αντίθετος με το μνημόνιο; Εγώ δεν είπα ότι δεν συμφωνώ με το μνημόνιο».

Και ο κ. Γ. Πεταλωτής (ο οιονεί πεταλωτής, τρομάρα του!) αναφερόμενος στα προηγούμενα:

«Δεν υπάρχει ηθικό θέμα με τον υποψήφιο περιφερειάρχη. Η άποψη που διατύπωσε ο κ. Σγουρός είναι άποψη όλων μας».

Λοιπόν, για να μη λέμε πολλά —δεν χρειάζεται δα—, επειδή στις επερχόμενες εκλογές δεν θα ψηφίσουμε πολίτες αλλά υποψήφιους με συγκεκριμένη πολιτική χροιά, τζάμπα η κωλοτούμπα σας, κύριε Σγουρέ!…

Σκόρπια

Οι προθέσεις του συντάκτη του κύριου άρθρου της σελίδας 3 του «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 24 Σεπτέμβρη είναι καθόλα αγαθές, πολύ περισσότερο μιας και μας προτρέπει να ψηφίσουμε τη Λαϊκή Συσπείρωση και ταυτόχρονα μας αποτρέπει να επιλέξουμε τη στάση της αποχής. Πλην όμως αστοχεί στις… άλλες προθέσεις, τα άκλιτα αυτά μέρη του λόγου που πολλούς ταλανίζουν. Λέμε συμμετέχω στις εκλογές, αλλά απέχω από τις εκλογές. Όπως επίσης λέμε παραβρέθηκε στη συνάντηση, αλλά απουσίασε από το [κι όχι στο] μάθημα. Υποκύπτω στον πειρασμό να σταθώ για λίγο ακόμα στα της ορθής χρήσης των προθέσεων, προκειμένου να αναφερθώ στην πολύπαθη πρόθεση για, σημειώνοντας ωστόσο ότι για το ζήτημα αυτό αξίζει να επανέλθω σε άλλο σημείωμα, χωρίς βεβαίως να φιλοδοξώ να το εξαντλήσω ή, έστω, να το εξετάσω διεξοδικά, καθότι τεράστιο —και συνάμα σημαντικό. Οι αθλητικογράφοι, στους οποίους φαίνεται πως ασκεί ιδιαίτερη γοητεία η πρόθεση για, κατέχουν τα σκήπτρα στη στρεβλή, άστοχη κι απρόσεκτη χρήση της, αλλά βέβαια δεν είναι οι μόνοι. Παραδείγματα: Ο διαιτητής σφύριξε φάουλ για τον Α.Ο. Τάδε., κι άντε να καταλάβεις αν το φάουλ δόθηκε υπέρ ή σε βάρος του Α.Ο. Τάδε. Αλλά και σε άλλους στίβους, όπως τον πολιτικό ή τον συνδικαλιστικό, σημειώνονται εφάμιλλοι άθλοι. Πριν από μερικά χρόνια άκουγα επί μέρες από το ραδιόφωνο το κάλεσμα μεγάλης συνδικαλιστικής οργάνωσης προς τους εργαζόμενους για να συμμετάσχουν (κι όχι να συμμετέχουν) σε συλλαλητήριο που διοργάνωνε για την ακρίβεια, για την ανεργία, για την ειρήνη! Όλα συλλήβδην (συλλαλητήριο γαρ) κάτω από το ίδιο για.

Κίτρινη μελαγχολία

Καθώς ήρθε και μας πλάκωσε τούτος ο κακός Σεπτέμβρης, με τους δυνάστες μας να σφίγγουν περισσότερο τη θηλιά που μας έχουν περάσει και με την αγωνία μας για τη σωτηρία της Επανάστασης στο Νησί της από τα όρνεα που καραδοκούν, στο μυαλό μου στριφογυρίζει επίμονα ένα συμβολικό τραγούδι. Είναι του Σπήλιου Μεντή σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου, που κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1964 με ερμηνεύτρια τη Σούλα Μπιρμπίλη. Ακούστε το εδώ από τη Γιοβάννα, αυτή την εκτέλεση βρήκα. Έχει τίτλο «Κίτρινο Φθινόπωρο». Το κίτρινο χρώμα, η μελαγχολία του φθινοπώρου, βάφει το τοπίο, την καρδιά… Όσα χτες σε φτέρωναν, τώρα πέφτουν χάμου… Αλλά στα βήματα των εργατών καρτερά η ελπίδα, πράσινες είν’ οι ρίζες.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Αν έχετε ενεργοποιήσει τη μουσική υπόκρουση του ιστολογίου, πρέπει να την απενεργοποιήσετε για ν' ακούσετε το τραγούδι.

Κίτρινο Φθινόπωρο
http://k003.kiwi6.com/hotlink/ok3b1m389t/16_Giovanna_-_Kitrino_Fthinoporo.mp3

Κίτρινο Φθινόπωρο

Κίτρινο φθινόπωρο,

κίτρινη η καρδιά μου.

Όσα χθες σε φτέρωναν,

τώρα πέφτουν χάμου.

Στο καφενεδάκι μας

κίτρινη κι η γρίλια,

στο ποτήρι ανέγγιχτη

έλιωσε η βανίλια.

Ένα φίλο κίτρινο έχεις για ρολόι,

κίτρινη ώρα έρχεται για το φτωχολόι.

Τρεις εργάτες πέρασαν κάτω απ’ τις μαρκίζες,

άκου αυτά τα βήματα, πράσινες οι ρίζες.

Τι να πούμε, αγάπη μου,

λόγια πια δε βρίσκω,

νιώθω το κατόπι μας

το μεγάλο ίσκιο.

Κίτρινο τ’ απόβραδο,

κίτρινη ησυχία,

μες στη μνήμη ακούγεται

κίτρινη ρομβία.

Ένα φίλο κίτρινο έχεις για ρολόι,

κίτρινη ώρα έρχεται για το φτωχολόι.

Τρεις εργάτες πέρασαν κάτω απ’ τις μαρκίζες,

άκου αυτά τα βήματα, πράσινες οι ρίζες.

Και για μένα υπάρχει κι ο βάρβαρος Αλάριχος, που μου την έχει στημένη στο τέλος του μήνα… Αλλά γιατί λέω «για μένα»; Μήπως δεν είναι μόνο για μένα; Λέω τώρα…

Αυγουστιάτικη ιστογραφή oιστρογραφή…

Δεν βλέπω που δεν βλέπω τηλεόραση τον υπόλοιπο χρόνο, τώρα, μες στο μεσοκαλόκαιρο, σχεδόν την ξέχασα ολότελα —ευτυχώς! Βλέπετε, κάτι οι ζέστες, κάτι η θερινή ραστώνη, κάτι η φυγή από την τύρβη της πόλης και την κλεισούρα του διαμερίσματος, όλα αυτά διαμόρφωσαν ένα γενικότερο κλίμα πρόσφορο για… διακοπές εν γένει, μεταξύ αυτών και για τη διακοπή πολλών συνηθισμένων και μη (στις τελευταίες ανήκει η τηλεθέαση) δραστηριοτήτων μου, όχι κατ' ανάγκη κουραστικών ή επαχθών. Αντιθέτως, ακόμη και προσφιλείς μου δραστηριότητες περιέπεσαν σε… θερινή νάρκη, όπως μαρτυρεί, για παράδειγμα, η επί ενάμιση μήνα εγκατάλειψη του ιστολογίου μου.

Αλλά, όπως συμβαίνει πάντα, θέλει μεν ο παπάς ν' αγιάσει, μα τον αφήνουν οι διαβόλοι; Πάνω που είχα ξεχάσει πως υπάρχει αυτό το αναθεματισμένο χαζοκούτι κι ενώ, καθισμένος σ' ένα γραφικό παραθαλάσσιο ταβερνάκι, απολάμβανα με την ευχάριστη παρέα μου το σούρουπο και μαζί τους θαλασσινούς μεζέδες και το ουζάκι, να σου τον ο δαίμονας. Σκαρφαλωμένος, όλος αναίδεια και θράσος, σ' ένα αρμυρίκι λίγο πιο πέρα, στα δεξιά μου (όλα τα κακά, φαίνεται, από δεξιά έρχονται), άρχισε να ωρύεται. Εσπερινό δελτίο τιβίσεων γαρ. Φτου γαμώτο!

Ναι, θέλουμε νεκρό!

Τα σημερινά (5 Ιουλ. 2010) «ΝΕΑ» φιλοξενούν με καμάρι συνέντευξη του Θ. Πάγκαλου. Με τέτοιο καμάρι μάλιστα, ώστε να την προβάλλουν με αναγγελτικό στην πρώτη σελίδα, κάτω από τον τίτλο της εφημερίδας και πάνω από το κύριο θέμα. Υπέρτιτλος του αναγγελτικού: «Ο Θ. Πάγκαλος στα “ΝΕΑ”» και τίτλος: «Το ΚΚΕ θέλει έναν νεκρό!».

Λέγει λοιπόν με τη θρασύτητα του Γκαίμπελς και την άνεση του βλάκα (που τον κανακεύουν οι όμοιοί του) αυτός ο πεφυσιωμένος αλλά στερούμενος διανοίας διάνος: «Είναι σαφές ότι η κυρία Αλέκα Παπαρήγα και η ανεύθυνη τυχοδιωκτική ομάδα γύρω από την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος θέλουν έναν νεκρό»!

Λοιπόν, ναι! Έτσι είναι! Το ΚΚΕ όντως θέλει έναν νεκρό! Το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Πρόσω ο ταξικός αγώνας, κράτει τα αντιλαϊκά σχέδια!

Ακόμα δεν έχει ξημερώσει, σκοτάδι· η ώρα είναι 4:30. Οι σύντροφοι κι οι συναγωνιστές του ΠΑΜΕ, ειδοποιημένοι, έχουν αρχίσει να καταφτάνουν στο λιμάνι του Πειραιά, στην πλατεία Καραϊσκάκη. Ξημερώνει η 29η Ιούνη, μέρα πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας. Εδώ, στο πρώτο λιμάνι της χώρας, στους καταπέλτες των καραβιών, η εργατική τάξη είναι αποφασισμένη να δώσει άλλη μία αποφασιστική μάχη ενάντια στην ασυδοσία του κεφαλαίου, για να διεκδικήσει ό,τι δικαιούται και της ανήκει, για να ματαιώσει τα σχέδια της πλουτοκρατίας που απεργάζεται την οικονομική αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων και τον στραγγαλισμό των δικαιωμάτων τους. Είναι αποφασισμένη να δώσει ένα μάθημα αξιοπρέπειας στον ελεεινό εσμό των εξωνημένων ασπόνδυλων της —τάχατες— δημοσιογραφίας, αυτών που κάθε βράδυ ωρύονται στα δελτία τιβίσεων, για την ενημέρωσή μας βεβαίως πασχίζοντας· αλίμονο!

Οι απεργοί αντικρίζουν ένα ασυνήθιστο θέαμα: Όλες οι πύλες του λιμανιού είναι κλειστές. Μέσα στο λιμάνι, το αποκλεισμένο, κατά μήκος της περίφραξης, έχουν παραταχθεί ισχυρές δυνάμεις των διάφορων σωμάτων ασφαλείας (ή προστασίας του πολίτη —εξάλλου, και οι εφοπλιστές πολίτες είναι, βρε αδελφέ), ΜΑΤ, αστυνομικοί, λιμενικοί κ.λπ. Οι καταπέλτες των πλοίων είναι ανεβασμένοι, κλειστοί. Οι απεργοί οργανώνονται. Διαβουλεύονται, καταστρώνουν σχέδιο και κατανέμουν τις δυνάμεις τους, παρατασσόμενοι σ' όλες τις πύλες του λιμανιού, αντίκρυ στους ένστολους της ασφάλειας–προστασίας, μέσα από τα κάγκελα οι ασφαλίτες, απέξω οι απεργοί. Οι ασφαλίτες με τις στολές, τις ασπίδες, τα κράνη, τα κλομπ. Οι απεργοί «με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία», με τις σημαίες του ΠΑΜΕ, με τα συνθήματά τους.

Ο Σίμων και ο Σαούλ

Σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, σήμερα είναι του Πέτρου και του Παύλου. Βέβαια καμία σχέση δεν έχει το γεγονός αυτό με τα συνήθη θέματα που απασχολούν το ιστολόγιό μου. Απλώς δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό και να μην κάνω μια μικρή παρέκβαση από τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε, προκειμένου να σχολιάσω αυτό που πάντα το 'βλεπα σαν μια ανεξήγητη παραξενιά του χριστιανικού εορτολoγίου: τον συνεορτασμό δύο αποστόλων που έφτασαν να γίνουν άσπονδοι εχθροί, να αλληλοϋποβλέπονται, να αλληλοκατηγορούνται και να διαγκωνίζονται —όχι πάντα με μεθόδους που θα τις χαρακτήριζε κανείς άμεμπτου χριστιανικού ήθους— ποιος θα κερδίσει την πρωτοκαθεδρία στο κίνημα που τους άφησε κληρονομιά ο δάσκαλός τους. Αλήθεια, γιατί οι εκκλησιαστικοί πατέρες καταδίκασαν αυτούς τους δύο αμόνοιαστους μαθητές του Ναζωραίου να μοιράζονται εσαεί την ίδια μέρα γιορτής; Διάθεση να τους ειρωνευτούν ή πρόθεση να τους σαρκάσουν, μάλλον δεν μπορεί να αποδοθεί στους άγιους πατέρες. Επιθυμία να τους τιμωρήσουν, μετά θάνατον, κι αυτό δύσκολο να γίνει πιστευτό. Μάλλον υποκρισία μού μυρίζει. Μάλλον τις πομπές των συγκεκριμένων αποστόλων θέλησαν να καλύψουν οι σεπτοί προκαθήμενοι… Έτσι όμως κατάφεραν τούτο: Να παραδώσουν στις επόμενες γενεές τούς δύο αντίμαχους πρωταγωνιστές του κινήματος του Χριστιανισμού ενωμένους υπό τις ευλογίες της εκκλησίας σε ένα αταίριαστο δίδυμο–καρικατούρα, σύμβολο αιώνιας φαιδρότητας. Φαιδρότητας που έχει στο διάβα του χρόνου δώσει ανάλογα παράγωγα: από πλήθος ιερών ναών των «αγίων [σημ. ιστολόγου: διάβαζε αγρίων] αποστόλων Πέτρου και Παύλου» έως και τις πόλεις Πετροπαβλόφσκ (Петропавловск) του Καζαχστάν και της ρωσικής Ανατολής…

Αθώοι ή ένοχοι οι δικαστικοί;

Πληροφορηθήκαμε προχτές στις ειδήσεις ότι:

Οι φήμες για επιστροφή της δραχμής προκάλεσαν την αντίδραση του επίτιμου εισαγγελέα Εφετών Αργύρη Τσίχλα, ο οποίος κατέθεσε μήνυση κατά παντός υπευθύνου για διασπορά ψευδών ειδήσεων στην εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης. Ο κ. Τσίχλας στρέφεται κατά όσων διέσπειραν ή εξακολουθούν να διασπείρουν με οποιοδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις ή φήμες, ικανές να επιφέρουν ανησυχίες ή φόβους στους πολίτες ή να ταράξουν τη δημόσια πίστη και να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στο εθνικό νόμισμα. Στη μήνυσή του αναφέρεται σε δημοσιεύματα στον Τύπο και σε μπλογκ, τα οποία ισχυρίζονται ότι στο παλιό νομισματοκοπείο η κυβέρνηση κόβει δραχμές σε μέταλλο και χαρτονομίσματα για την επαναφορά της δραχμής.

Επίσης ότι:

Τη διενέργεια προκαταρτικής εξέτασης διέταξε η προϊσταμένη της Εισαγγελίας κ. Ελένη Ράικου για διασπορά ψευδών ειδήσεων σχετικά με τις φήμες περί πτώχευσης της ελληνικής οικονομίας. Αναμένεται να κληθούν δημοσιογράφοι που αρθρογράφησαν σχετικά με επικείμενη πτώχευση, για να καταθέσουν τα στοιχεία στα οποία βασίστηκαν.

Φταίει ο… Χατζηπετρής!

Τις προάλλες διάβασα στην εφημερίδα μία από τις πρωτοσέλιδες ειδήσεις των τελευταίων ημερών (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Αλυσιδωτές αντιδράσεις προκάλεσε χτες η μετατροπή του θωρηκτού «Γ. Αβέρωφ» σε νυχτερινό κέντρο, για τις ανάγκες της γαμήλιας δεξίωσης γόνου εφοπλιστικής οικογένειας, την περασμένη Πέμπτη.[…]

Η αποκάλυψη της υπόθεσης οδήγησε στην απόλυση του αρχιπλοίαρχου Ε. Γαβαλά, ο οποίος ασκούσε από το 2008 τα καθήκοντα του διευθυντή του «Πλωτού Ναυτικού Μουσείου “Γ. ΑΒΕΡΩΦ”». Το ΓΕΝ, που είχε εγκρίνει τη διάθεση του πλοίου, εμφανίζεται ότι παραπλανήθηκε, καθώς όπως υποστηρίζει είχε ενημερωθεί ότι «επρόκειτο να πραγματοποιηθεί εκδήλωση για την ολοκλήρωση των “Ποσειδωνίων 2010”, τη διοργάνωση της οποίας είχε αναλάβει η ναυτιλιακή εταιρεία Atlas Maritime».

Η τρώεικα (συμ)μορφώνει δημοσιογράφους!

Στον «Ριζοσπάστη» του Σαββάτου 12–6–2010 υπάρχει η σχετική είδηση και δίπλα το σχόλιο της εφημερίδας, το οποίο αναδημοσιεύω στη συνέχεια (δίνω επίσης τον δεσμό για όποιον θέλει να διαβάσει την είδηση, αν και το σχόλιο την εμπεριέχει περιληπτικά):

«Ενσωματωμένοι» στην άθλια προπαγάνδα

Στα ψιλά πέρασε χτες η είδηση ότι εταιρεία επικοινωνιολόγων στην Ελλάδα συνεργάστηκε με το ΔΝΤ για να στηρίξει την προώθηση του αντιλαϊκού μνημονίου της κυβέρνησης με την ιμπεριαλιστική τρόικα^[1]. Τι είπε χτες ο επικεφαλής της συγκεκριμένης εταιρείας, καταθέτοντας στην επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο «Ζήμενς»; Ότι για λογαριασμό του ΔΝΤ, και με το αζημίωτο, αναλάμβανε να φέρει σε επαφή με την τρόικα διάφορους δημοσιογράφους, ώστε στη συνέχεια αυτοί να συνδράμουν επικοινωνιακά την προώθηση του μνημονίου και των αντιδραστικών μέτρων που περιέχονται σε αυτό.

Χορτάστε με… διαφάνεια!

Ο Βάλντεν Μπέλο (Walden Bello), γεννημένος στη Μανίλα των Φιλιππίνων το 1945, είναι συγγραφέας, ακαδημαϊκός, πολιτικός και πολιτικός αναλυτής. Είναι καθηγητής κοινωνιολογίας και δημόσιας διοίκησης στο πανεπιστήμιο Diliman των Φιλιππίνων. Σήμερα είναι μέλος του Κογκρέσου των Φιλιππίνων, εκλεγμένος με το κόμμα Ακμπαγιάν (Akbayan), στην εκλογική λίστα (ψηφοδέλτιο) του οποίου κατείχε τη 2η θέση. Συμμετέχει στη δράση «Η Εξωτερική Πολιτική στο Επίκεντρο».

«Η Εξωτερική Πολιτική στο Επίκεντρο» (Foreign Policy in Focus - FPIF) είναι ένα πρόγραμμα του «Ινστιτούτου Μελετών Πολιτικής» (Institute for Policy Studies), το οποίο έχει έδρα την Ουάσιγκτον και αυτοπροβάλλεται ως «πολιτικώς προοδευτική δεξαμενή σκέψης». Το FPIF, με τη σειρά του, αυτοπροσδιορίζεται ως «δεξαμενή σκέψης χωρίς τείχη», η οποία «συνενώνει την έρευνα και τη δράση περισσοτέρων από 600 μελετητών, υποστηρικτών και ακτιβιστών, που επιζητούν να καταστήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες έναν πλέον υπεύθυνο παγκόσμιο εταίρο (τόσο… «πολιτικώς προοδευτική» δράση —σχολιάζω, πλην διευκρινίζω ότι τούτο δεν αποτελεί ούτε μομφή ούτε καν αιχμή προς τον Βάλντεν Μπέλο, έναν από τους πιο σημαντικούς διανοούμενους της Ν.Α. Ασίας, άξιο σεβασμού).

Όταν η διαφθορά φοράει την προβιά της διαφάνειας - Μέρος β'

Θεωρώ σκόπιμο να ξεκινήσω τη σημερινή μου ιστογραφή —2ο μέρος του άρθρου μου «Όταν η διαφθορά φοράει την προβιά της διαφάνειας», με ειδικότερη αναφορά στο εγχώριο παράρτημα της «Διεθνούς Διαφάνειας»— δηλώνοντας προεισαγωγικά τη θέση μου, την εκτίμησή μου, για τη σχετική, περιορισμένη δηλαδή, βαρύτητα του ρόλου που αντικειμενικά μπορεί να παίξει η διαφάνεια στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας μας (αναλόγως και άλλων χωρών ασφαλώς). Αφενός, διότι νόμιμα και με πλήρη διαφάνεια συντελούνται οι μεγαλύτερες κλεψιές, αρχής γενομένης από την κλοπή της ψήφου με τα διάφορα κατά καιρούς και περιστάσεις καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα. Αφετέρου, διότι το εκμεταλλευτικό πολιτικοκοινωνικό μας σύστημα έχει κάποια όρια πέραν των οποίων δεν χωρεί ουδέ καν συζήτηση περί διαφάνειας. Βλέπετε, ενώ περισσεύουν εσχάτως οι αναφορές και οι επικλήσεις της διαφάνειας σε πλείστες όσες ανώδυνες μάλλον περιπτώσεις, πέπλο πυκνό αδιαφάνειας καλύπτει άλλους ζωτικής σημασίας τομείς, όπως συζητήσεις και συμφωνίες με Ομπάμες, Ερντογάν, τρώεικες, διευθυντήρια κ.λπ. Αφήστε κάτι κλειστές λέσχες, όνομα και μη χωριό… Από τρίτου, στον όμορφο κόσμο μας, τον ηθικό, τον αγγελικά πλασμένο, κανέναν δεν εκπλήσσει το γεγονός να χρησιμοποιείται ενίοτε η διαφάνεια σαν προπέτασμα καπνού για να συγκαλύψει ενέργειες και πρακτικές που δεν ευδοκιμούν στο φως. Το σχόλιο της εφημερίδας «Ριζοσπάστης» στις 18–5–2010 με αφορμή δημοσκόπηση της ΑΛΚΟ για λογαριασμό της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», σύμφωνα με την οποία το 93% των ερωτηθέντων ζητεί να πάνε φυλακή οι υπεύθυνοι της κρίσης, είναι αρκετά διαφωτιστικό όσον αφορά την εν λόγω θέση μου:

[…] Πολύ ωραία. Το ερώτημα όμως είναι ποιους νόμους παραβίασαν οι υπεύθυνοι της κρίσης […]

Και συνεχίζει το σχόλιο της εφημερίδας (η επισήμανση με παχιά γράμματα δική μου):

Hasta la victoria siempre!

Για άλλη μία φορά το «ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ», όπως αποκαλεί το πρωτοσέλιδο πολιτικό άρθρο της η εφημερίδα της πλουτοκρατίας, η «Καθημερινή», γίνεται η αφορμή να γράψω. Η σημερινή ιστογραφή μου ασχολείται με το άρθρο του φύλλου της Κυριακής 16–5–2010. Απολαύστε το:

Δυναμικά και κάθετα

Εμμένουν οι οργανώσεις αριστερών κομμάτων στην απόφασή τους να κάνουν ό,τι μπορούν για να αυξήσουν και άλλο την ανεργία και να βυθίσουν τη χώρα στο τέλμα. Τώρα απειλούν με νέες κινητοποιήσεις για να σταματήσουν κρουαζιερόπλοια που θέλουν να δέσουν σε ελληνικά λιμάνια. Η Ελλάδα ζει από τον τουρισμό και δεν αντέχει άλλη ζημιά από τέτοιες κινήσεις. Η εικόνα της χώρας διεθνώς απωθεί τουρίστες και βεβαίως επενδυτές. Αν η μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου δεν αντιδράσει δυναμικά και κάθετα στις παράλογες προκλήσεις των οργανώσεων αυτών, το κόστος θα είναι ανυπολόγιστο για όλους μας.

Στην ιστογραφή μου Εκρηκτικές καταστάσεις στις 26–4–2010 έγραφα ότι πρέπει να διαβάζουμε αυτό που κρύβεται πίσω από τα γραπτά των αστικών φυλλάδων και έδειχνα πώς. Αυτό πάντα πρέπει να γίνεται, και ο συνειδητοποιημένος αναγνώστης σίγουρα έχει συνηθίσει να το κάνει. Θα είχε ενδιαφέρον ασφαλώς να το κάνω και τώρα με τούτο 'δώ το θρασύ άρθρο. Ν' αρχίσω, για παράδειγμα, από την πρώτη φράση του:

Όταν η διαφθορά φοράει την προβιά της διαφάνειας - Μέρος α'

Τον τελευταίο καιρό όποιος παρακολουθεί την πολιτική ζωή της χώρας μας θα έχει ασφαλώς προσέξει ότι, ανάμεσα στα άλλα στερεότυπα και μη που αναμασώνται από τους πομπούς της κυρίαρχης προπαγάνδας, οι λέξεις «διαφάνεια», «κάθαρση», «πάταξη της διαφθοράς» και άλλα παρόμοια στομφώδη κατέχουν περίοπτη θέση και κλίνονται σ' όλες τις πτώσεις από τους επιμελείς ομιλητές ή συγγραφείς των σχετικών κειμένων. Αναπόφευκτα, τα αντανακλαστικά του συνειδητοποιημένου αποδέκτη των σχετικών φληναφημάτων, με δεδομένη τη συγκεκριμένη προέλευσή τους, ενεργοποιούν μνήμες όχι κολακευτικές, που πιστοποιούν διαχρονικά την κακοποίηση, τη διαστρέβλωση έως και τη δόλια και προσχηματική χρήση αυτών των εννοιών. Ποιος δεν θυμάται το λανσάρισμα της περίφημης «γκλάσνοστ» (Гласность, διαφάνεια) το 1985 από τον ανεκδιήγητο Γκορμπατσόφ, μαζί με τη διαβόητη «περεστρόικα» βεβαίως… Ή μήπως, για να φαιδρύνουμε λίγο όλα τούτα τα σφόδρα ενοχλητικά έως εξοργιστικά, δεν έρχεται συνειρμικά στο μυαλό μας η σαρκαστική παρωδία των εννοιών του πνεύματος και της ηθικής από τον αξέχαστο Βασίλη Αυλωνίτη;

Ξανά ο θείος Μήτσος

Η ιστογραφή αυτή είναι συνέχεια της ιστογραφής μου Υπάρχει ελπίδα; της 22–4–2010, ιστογραφής που γράφτηκε δηλαδή προ ΔΝΤ και ενόψει της «ενεργοποίησης του μηχανισμού», του μηχανισμού υποδούλωσης, βέβαια. Έγραφα τότε τα λόγια που μου είχε πει σε μια συζήτησή μας το 1992, πριν από 18 χρόνια, ο μακαρίτης Δημήτρης Άρχος (βλ. σχετικά βιογραφικά στοιχεία σ' εκείνη την ιστογραφή), ένας σεμνός διανοούμενος της πολιτικής· λόγια που έχουν μείνει από τότε βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μου:

Παιδάκι μου, πώς σου φαίνονται τα χρόνια αυτά που ζούμε; [Δεν περίμενε απάντησή μου, αλλά συνέχισε.] Εγώ νομίζω ότι είναι τα χειρότερα που έχω γνωρίσει! Θα μου πεις, εσύ, θείε, το λες αυτό; Εσύ που έχεις ζήσει δύο παγκόσμιους πολέμους, Μικρασιατική Καταστροφή, Κατοχή; Είναι χειρότερα σήμερα από τη γερμανική Κατοχή; Είναι! Γιατί τότε υπήρχε ελπίδα!…

Απορίες…

Το πρωτοπαλλήκαρο του νέου μας Τσολάκογλου, ο Γ. Παπακωνσταντίνου, δήλωσε σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Ν. Χατζηνικολάου στις 3–5–2010 (εκπομπή ALTER «Πρόσωπο με Πρόσωπο»):

[…] καταφέραμε, γιατί είχαμε επιχειρήματα, και τα ίδια τούς είπαν και οι κοινωνικοί εταίροι, να διαφυλάξουμε τον 13ο και το 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, γιατί θα ήταν τρελό, όταν δεν υπάρχει ζήτημα δημόσιας δαπάνης ούτε ζήτημα ασφαλιστικού, να πας και να τιμωρήσεις τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα στο όνομα μιας ανταγωνιστικότητας που ξέρουμε πολύ καλά ότι έχει άλλα προβλήματα και άλλα αίτια και το μισθολογικό ακολουθεί […] (η υπογράμμιση δική μου).

Απορία: Ώστε λοιπόν, τρισμέγιστε φωστήρα μας, τα μέτρα σας συνιστούν τιμωρία, ε; Οποία ομολογία! Κι αν αυτό σου ξέφυγε —που σου ξέφυγε, αφού κάλλιστα θα μπορούσες, αντί να πεις «να πας και να τιμωρήσεις τους μισθωτούς», να έλεγες «να πάρεις μέτρα που πλήττουν τους μισθωτούς»—, τότε τι σκατά διαπραγματευτής είσαι, τρομάρα σου; Είσαι ικανός εσύ να διαπραγματευτείς τα εθνικά μας συμφέροντα (σ.σ.: το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;) απέναντι σε τρώεικες και γύπες; Ανθρωπάκι, που παίρνεις και ύφος νυφίτσας και ειρωνεύεσαι κιόλας!

Πρωτομαγιά!

Ζήτω η εργατική Πρωτομαγιά!

Τώρα ξεκινάμε οικογενειακώς για την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Περισσότερα, όταν επιστρέψουμε. Και μην ξεχνάτε:

Η απεργία δεν είναι αργία!

[Συνέχεια της ιστογραφής μετά τη συγκέντρωση]