Όταν η διαφθορά φοράει την προβιά της διαφάνειας - Μέρος α'

Τον τελευταίο καιρό όποιος παρακολουθεί την πολιτική ζωή της χώρας μας θα έχει ασφαλώς προσέξει ότι, ανάμεσα στα άλλα στερεότυπα και μη που αναμασώνται από τους πομπούς της κυρίαρχης προπαγάνδας, οι λέξεις «διαφάνεια», «κάθαρση», «πάταξη της διαφθοράς» και άλλα παρόμοια στομφώδη κατέχουν περίοπτη θέση και κλίνονται σ' όλες τις πτώσεις από τους επιμελείς ομιλητές ή συγγραφείς των σχετικών κειμένων. Αναπόφευκτα, τα αντανακλαστικά του συνειδητοποιημένου αποδέκτη των σχετικών φληναφημάτων, με δεδομένη τη συγκεκριμένη προέλευσή τους, ενεργοποιούν μνήμες όχι κολακευτικές, που πιστοποιούν διαχρονικά την κακοποίηση, τη διαστρέβλωση έως και τη δόλια και προσχηματική χρήση αυτών των εννοιών. Ποιος δεν θυμάται το λανσάρισμα της περίφημης «γκλάσνοστ» (Гласность, διαφάνεια) το 1985 από τον ανεκδιήγητο Γκορμπατσόφ, μαζί με τη διαβόητη «περεστρόικα» βεβαίως… Ή μήπως, για να φαιδρύνουμε λίγο όλα τούτα τα σφόδρα ενοχλητικά έως εξοργιστικά, δεν έρχεται συνειρμικά στο μυαλό μας η σαρκαστική παρωδία των εννοιών του πνεύματος και της ηθικής από τον αξέχαστο Βασίλη Αυλωνίτη;