Απονομή δικαιοσύνης καθ' υπαγόρευση

Οι αστοί επαίρονται για το δημιούργημά τους, το αστικό κράτος. Ακριβώς όπως η εργατική τάξη για το —πάλαι ποτέ απαντώμενο— δικό της δημιούργημα, το λαϊκό κράτος. Αυτό είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο κι απ' τους δύο. Η λαϊκή παροιμία —με πολύ ευρύτερο των κρατών πεδίο εφαρμογής— «άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου…» κάτι τέτοιο υποδηλώνει, αν και στην περίπτωση των κρατών το ζήτημα της υπεράσπισής τους δεν είναι φιλοσοφικό ή οπωσδήποτε αλλιώς θεωρητικό· είναι πρωτίστως ζήτημα συμφερόντων! Οπωσδήποτε το ερώτημα είναι ποιος από τους… επαιρόμενους σε κάθε περίπτωση… παινέματος έχει δίκιο. Αυτό μπορούμε να το κρίνουμε. Κι αν στην κρίση μας τίθεται ειδικότερα το κατά πόσο το δίκιο είναι με το μέρος της αστικής ή της εργατικής τάξης για το κράτος στο οποίο καθεμιά τους αποβλέπει, δεν θα λαθέψουμε σίγουρα, αν ως οδηγό έχουμε τη μαρξιστική θεωρία —αν και το προνόμιο της ορθής κρίσης εν προκειμένω δεν ανήκει μόνο στους γνώστες της θεωρίας του Μαρξ· κάθε άλλο: το ίδιο σωστά μπορεί να είναι και τα συμπεράσματα κάθε καλοπροαίρετου, με ταξικό κριτήριο και καλά πληροφορημένου ανθρώπου. Αν, πάλι, είχατε την ατυχή έμπνευση να αποταθείτε σε κάποιο "αρμόδιο" όργανο του αστικού μας κράτους, όπως σε κάποιο… δικαστήριο (που λέει ο λόγος) ή σε κάποιο… «νομικό συμβούλιο» (που λέει, ξανά, ο λόγος) ζητώντας τη γνωμοδότησή του σχετικά, τότε… καλά να πάθετε! Φυσικά και πρέπει τότε ένα από τα δύο να κάνετε με την κρίση αυτού του οργάνου, ως αναξιόπιστη κρίση από αναξιόπιστο όργανο: είτε κατευθείαν να την αποθέσετε εκεί που της πρέπει, στα σκουπίδια, είτε να τη διατηρήσετε, περιβεβλημένη με όση περιφρόνηση και χλεύη τής αξίζει (πολλή!), στο ράφι όπου, αν είστε προνοητικοί, φυλάσσετε όσα αντιπαραδείγματα, όσα «προς αποφυγήν» μαζεύετε, για να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον είτε από σας είτε από οποιονδήποτε σκεπτόμενο άνθρωπο ως πηγή άντλησης πείρας και ως στοιχεία αναδρομής ή αναφοράς (τα παθήματα, μαθήματα).