Υπάρχει ελπίδα;

Τις μέρες αυτές τις σκληρές, τις μέρες αυτές που μια καινούργια Κατοχή χτυπά την πόρτα της χώρας μας (ή μήπως μας έχει κιόλας στρογγυλοκαθήσει στρογγυλοκαθίσει^[3] στον σβέρκο μας;), τις μέρες αυτές που ο επικρεμάμενος βρόχος του ΔΝΤ έχει κλέψει το γέλιο μας, τις μέρες αυτές που (επιτέλους!) έγιναν αντιληπτά τα τείχη τα «μεγάλα κ’ υψηλά» που τριγύρω μας έκτισαν «ανεπαισθήτως» (Κ. Καβάφη, Τείχη), τις μέρες αυτές, λοιπόν, φέρνω στο μυαλό μου μια συζήτηση που είχα πριν από μερικά χρόνια, το 1992, μ' έναν σπουδαίο άνθρωπο, που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας, τον Δημήτριο Άρχο, μεγαλοθείο από την πλευρά της γυναίκας μου^[1]. Ο Δημήτριος 'Αρχος, μπαρμπα–Μήτσος για όσους τον θεωρούσαν δικό τους άνθρωπο (και δεν ήταν λίγοι), διακρινόταν για την ευρυμάθειά του, την καλλιέργειά του, τη βαθιά γνώση του της σύγχρονης —και όχι μόνο— ιστορίας, την ακαταπόνητη αφοσίωσή του στην παρακολούθηση και μελέτη των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, αλλ' όχι λιγότερο και για το ανεπίληπτο ήθος του και την οξυδέρκειά του.