Πριν από το Πάσχα, πιο συγκεκριμένα τη Μ. Τετάρτη, στις 11 τ' Απρίλη, διάβασα στο ιστολόγιο του φίλου Φάρου, στην ανάρτησή του με τίτλο «11 μέρες κενό;» την είδηση, ότι:
Ο κ. Παπαδήμος εισηγήθηκε στο υπουργικό συμβούλιο εκλογές την 6η Μάη και σύγκληση της νέας βουλής την… 17η Μάη 2012.
Ο φίλος Φάρος, αφού βάζει, δικαιολογημένα, τρία θαυμαστικά, δικά του, μετά από την είδηση, σχολιάζει:
Δηλαδή έντεκα (11) ολόκληρες μέρες μετά!
Γιατί τόσες μέρες μετά;
Τι θα κάνουν οι νεοεκλεγέντες βουλευτές 11 μέρες;
Τάβλι θα παίζουν;
Να σημειώσω ότι έστειλα σχετικό σχόλιο στη συγκεκριμένη ανάρτηση. Τώρα, αν αναρωτιέστε γιατί τα αναπαράγω όλα αυτά σήμερα εδώ, νά… Ένας λόγος είναι ότι περιέργως η είδηση αυτή, αν δεν κάνω λάθος (αν κάνω, συγγνώμη· δικαιολογήστε με κάπως λόγω της απομόνωσής μου εκείνες τις μέρες στα βουνά της Αρκαδίας, όπου μήτε εφημερίδα μήτε «902» μήτε διαδίκτυο ποτέ δεν έφτασαν), πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων και όλων των ΜΜΕ, χωρίς να σχολιαστεί, συμπεριλαμβανομένων των Μέσων του ΚΚΕ, αλλά και του ίδιου του κόμματος. Ο δεύτερος λόγος είναι η επιθυμία μου να διατυπώσω κάποιες σκέψεις και κρίσεις μου σχετικά με αυτό το πρωτοφανές γεγονός, επιθυμία που την κάνει πιο ζωηρή αυτή ακριβώς η σιωπηρή αντιμετώπισή του.
Χαρακτηρίζω πρωτοφανές το γεγονός αυτό, ο απερχόμενος πρωθυπουργός να ορίζει πότε θα συγκληθεί η βουλή που θα προκύψει από τις εκλογές που θα διενεργήσει η υπ' αυτόν κυβέρνηση, διότι δεν έχω υπόψη μου άλλη φορά να συνέβη κάτι τέτοιο. Αλλά δεν είναι μονάχα πρωτοφανές· είναι καθαρό ανοσιούργημα, με την έννοια της καταπάτησης κάθε κανόνα δεοντολογίας· ταυτόχρονα συνιστά βάναυση παραβίαση του συντάγματος. Καμία, απολύτως καμία αρμοδιότητα δεν έχει ένας απερχόμενος πρωθυπουργός, ουδέ και αυτός ο ελέω Παπούλια Παπαδήμιος, ο το σύνταγμα καταπατήσας, τον δε Παπούλιαν καταργήσας, και χρήματα ταις τραπέζαις Του δωρησάμενος, να επεμβαίνει στη λειτουργία της βουλής, του νομοθετικού σώματος της χώρας, του εκφραστή της μιας εκ των τριών διακεκριμένων —λέμε τώρα…— εξουσιών του αστικού κράτους, της νομοθετικής εξουσίας. Ο ίδιος ο Παπαδήμιος, ως πρωθυπουργός, ηγείται της κυβέρνησης, δηλαδή του εκφραστή μιας άλλης από τις τρεις διακεκριμένες —υποτίθεται, ξαναλέμε— εξουσίες, της εκτελεστικής εξουσίας. Γνωστό είναι βέβαια ότι οι αστοί δεν σέβονται (ούτε) τις αρχές λειτουργίας του δικού τους κράτους. Η διακηρυγμένη από τους ίδιους διάκριση των εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική) έχει καταντήσει ανέκδοτο. Αλλά πια, τόσο έχουν χάσει το μέτρο των πράξεών τους; Τόσο λυμένα τα χέρια (και, συνακόλουθα, τη γλώσσα), τόση ασυδοσία χρειάζονται να έχει το ενεργούμενό τους; Και ο κυρ Παπούλιας τι ρόλο έχει αποδεχθεί για τον εαυτό του; Κι επειδή δεν πρόκειται για το άτομό του αλλά για το αξίωμα που κατέχει: ο κυρ Παπούλιας με ποιο δικαίωμα έχει εξευτελίσει το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας; Αλλά αυτά παθαίνει όποιος επιλέγει να έχει μάτια (και συνείδηση) για να βλέπει μονάχα τη μούτζα κάποιου παρελαύνοντα μαθητή. Μικρός, πολύ μικρός… Μα και επικίνδυνος!
