Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοσμοντεμιάνσκαγια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοσμοντεμιάνσκαγια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 20, 2012

Зоя Космодемьянская

Αναδημοσίευση από το ένθετο «7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ» του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» της Κυριακής 19/2/2012, από τη σελίδα «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ».

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΝΗΜΗΣ «ΖΟΓΙΑ ΚΟΣΜΟΝΤΕΜΙΑΝΣΚΑΓΙΑ»

Οταν οι αστοί τρομάζουν…

Τα περισσότερα από τα εκθέματα του σχολείου–μουσείου μιας από τις ηρωικότερες μορφές του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, της 18χρονης Ζόγιας Κοσμοντεμιάνσκαγια… ετοιμάζονται για τις μπουλντόζες

Τανκ με το όνομά της
Στις 29 Νοεμβρίου 1941, στο κατεχόμενο από τους ναζί χωριό Πετρίσεβο στα περίχωρα της Μόσχας, εκτελείται διά απαγχονισμού, αφού πρώτα υπέστη φρικτά, κτηνώδη, ανομολόγητα βασανιστήρια, μια 18χρονη κοπέλα, κομσομόλα, εθελόντρια παρτιζάνικου τμήματος της Κομσομόλ: Η θρυλική Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, Ηρωίδα της Σοβιετικής Ενωσης, σύμβολο θυσίας και ηρωισμού του σοβιετικού λαού κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

Η Ζόγια συνελήφθη από τους φασίστες το Νοέμβρη του 1941 κατά τη διάρκεια επιχείρησης. Το μένος των βασανιστών και δολοφόνων της προκύπτει από την ηρωική, αγέρωχη, πατριωτική στάση της καθ' όλη τη διάρκεια του «Γολγοθά» της. Η τιμή που επεφύλαξε η Σοβιετική πατρίδα στην άξια αυτή «κόρη» της συνοδεύτηκε από μακρόχρονη, βασανιστική επιστημονική, ιστορική έρευνα γύρω από τη ζωή και ιδιαίτερα τις τελευταίες στιγμές της. Από το υπέρογκο αυτό υλικό που περιλαμβάνει μαρτυρίες κατοίκων του χωριού προκύπτει μία συγκλονιστική προσωπικότητα, «σμιλεμένη» από τις πανανθρώπινες κομμουνιστικές αξίες. Μία χαρακτηριστική στιγμή από την ανάκρισή της όπως την κατέθεσαν, ηχογραφημένα, σε ειδική επιτροπή της Κομσομόλ οι κάτοικοι του Πετρίσεβο τον Φεβρουάριο του 1942, αμέσως μετά την απελευθέρωση του χωριού από τον «Κόκκινο Στρατό»: «Τη ρωτάει ο Γερμανός: "Πού είναι ο Στάλιν;". Εκείνη απάντησε: "Ο Στάλιν είναι στο πόστο του"! Και αμέσως μετά γύρισε και είπε: "Δεν πρόκειται να σας πω τίποτε άλλο"». Την ημέρα της εκτέλεσης «περπατούσε ίσια, με ψηλά το κεφάλι, σιωπηλή, περήφανη (…) Τότε φώναξε: "Πολίτες! Μην καθόσαστε και κοιτάτε. Πολεμήστε! (…) Σύντροφοι, η νίκη είναι δική μας! Η Σοβιετική Ενωση είναι ανίκητη και δεν πρόκειται να νικηθεί! Γερμανοί στρατιώτες, πριν να είναι αργά, παραδοθείτε"»!